Bij het inruimen van bananendozen voor het goede doel dit boekje er uit gevist.

“Understanding the true nature of the feline in your life whether you have an aristocratic Leo, a down-to-earth Capricorn or a mysterious Scorpio will take your relationship with your cat to new levels.
This charming volume is the purr-fect way to learn more about your cats’ personality, his food and sleep preferences, the ideal home environment, and the games he likes to play through his astrological sign.”

Per teken wordt uitgewerkt hoe de interactie met welk mensen’teken’ zou zijn én wat geschikte namen zijn voor de lieverd.

Afm. 16 x 16 cm, 104 blz.
Gekartonneerd met losse papieren kaft.
Niet nieuw.
288 gram.

Verzendkosten via Post.nl € 3,65.
Dat is nou weer jammer.

Ik slaap slecht.
Wat ik een paar weken geleden een beetje probeerde te compenseren door lang dóór te slapen.
Soms wel tot negen uur.
Gezellig samen met Loki die vanaf een uur of zeven tegen me aan kroop.

Nu wordt aan het buurhuis getimmerd en gebeiteld en geschaafd en gebrand en nog veel meer dat lawaai maakt.
Eerst vanaf acht uur.
Toen vanaf half acht.
Toen vanaf zeven uur.

Vannacht terwijl het nog donker is hoor ik mannenstemmen bij mijn huis.
Inbrekers?
Het blijken de bouwvakkers van het buurhuis die om hálf zeven een grote lamp op de uitbouw van het huis hebben gezet en hárd (en: luid) aan de slag gaan.

 
De linker foto stuurde ik ook op naar een lepelaarswerkgroep.
Met de vraag of ze er misschien iets aan hádden (ivm de ringen).

Direct antwoord: “Hartelijk dank voor deze prachtige foto. Jazeker hebben we hier iets aan. Ik stuur je waarneming door naar (naam) die alle waarnemingen van Noord Holland invoert.
Hij zal je de levensloop van de lepelaar sturen.”

Dat vind ik nou hartstikke cool, dat van die levensloop!

En toen belde de postbode aan en kwam er weer een doos en nu mag ik nóg wat planken opruimen.

 

Gisteren heb ik bananendozen gehaald.
Net heb ik 1 doos gevuld met kookboeken.
Toen was er ruimte voor puzzels.
En zag ik dat ik daarmee voorlopig vooruit kon.

De zak met graan ligt nog wel op de vloer, die kan ik niet tillen.

 
 

Wie zelden opruimt die vindt soms leuke dingen.
Zoals dit Electronische Yahtzee spelletje.
Niet gebruikt, wél uit de originele verpakking gehaald.
(Engelstalige) gebruiksaanwijzing zit erbij.

In Amerika blijkt het ding veel waard te zijn, zelfs indien wél gebruikt.
De reden: ze zijn verschenen in 2004 en daarna niet meer zodat ze nu worden beschouwd als collectible.

Hij weegt net iets meer dan 100 gram = 4 postzegels + envelop = 3 Euro.
Hij mag weg voor € 7,50 *incl* verzendkosten.
Google maar even als je twijfelt of hij dat wel waard is.
Hij ziet er zó goed uit dat je hem kado zou kunnen doen.
Op de ontbrekende verpakking na echt ‘als nieuw’.
De batterij doet het nog.
Klik maar even op de plaatjes en dan ‘hebbes’ in de commentjes en zelf contact opnemen en binnen een week betalen.
  

Dit is de volgende plank die ik wil opruimen.

Interessant:
* Een pop die je tegen de muur mag meppen als je dat een echt mens zou willen doen maar daarvoor te beschaafd (of te angstig) bent.
Daar *is*-ie zelfs voor.
Stond op het briefje aan de vlecht (briefje is nu gescheurd).
Kan niet door de brievenbus dus gaat in een doos voor tzt met vele dozen boeken ophalen door de Kringloop.

* Achttien nieuwe geplastificeerde devotieprentjes (even op klikken voor de vergroting) met op de achterkant in het Engels een gebed.
Leuk als je devoot bent of iemand kent die dat is – natuurlijk ook te gebruiken als (bv) boekenlegger.
Verzendkosten € 2,25. Voor 3 Euro mag je ze hebben incl die verzendkosten dus voor 75 cent = 4 cent per kaartje.
Roep als eerste ‘hebbes’ in de commentjes en je bent de gelukkige hebberd.
Wel erna direct via mail contact opnemen en binnen een week betalen.
Als er morgenochtend nog geen liefhebber is, gaan ze ook in de Kringloop-doos.

Ik loop het huis uit om boodschappen te gaan doen en word begroet door de man die het huis schuin aan de overkant aan het schilderen is.
Nu groeten in een dorp veel mensen elkaar maar deze vriendelijkheid verbaast me toch een beetje.

Wanneer ik terugkom kijkt de man weer in mijn richting dus groet *ik* nu maar vriendelijk.
Ik haal het boodschappenkrat en twee volle tassen uit mijn auto en achter mijn rug zegt een stem “dat mag ook wel eens geverfd worden”.
Huh?
De schilder is afgedaald van zijn trap, herhaalt de tekst en knikt richting mijn huis.

Ik zeg dat hij moet kijken naar de dakkapel.
Hij: “Die is zeker afgekeurd.”
Hoe komt de man daar nou weer bij.
Ik wijs erop dat hij nieuw is en kijk eens naar de voordeur.
Oók nieuw.
O ja.

En, zeg ik (nu op dreef): “Twee weken geleden is er nog een nieuwe gasketel geïnstalleerd.”
Dus ja, er moet geschilderd, maar nu-even-niet.
De schilder begrijpt het, zegt hij.
Natuurlijk een geldkwestie.
“Dat óók” zeg ik.
Want de échte reden (“Ik wil geen bemoeials over de vloer”) zou maar weer leiden tot zinloze discussie.

Gisteren bezoek ik R. voor het eerst in het ziekenhuis.
Dat is confronterend (laat ik het maar zo omschrijven en nee, ik geef geen details en het heeft ook geen zin me privé te mailen – dat leidt niet tot meer informatie).

’s Avonds om elf uur ga ik naar bed.
Melatonine? de laatste weken heb ik dat regelmatig geslikt en ik heb de illusie dat ik er beter door slaap maar ik wil er ook niet aan gewend raken dus: nee.
Om twaalf uur nog klaar wakker dus opgestaan en melatonine geslikt.
In slaap gevallen.

Een paar uur later wakker door een mug.
En dan nog een mug en nog een en nog een.
Of steeds dezelfde maar het komt erop neer dat ik erg licht blijk te slapen.
Want het zou wel erg toevallig zijn als uitgerekend vannacht er muggen zijn en andere nachten waarin ik wel doorslaap *niet*.

Nu: kapot.
Het is maar goed dat ik niks hoef behalve wachten op PostNL met graan voor de kippen en lekkers voor Loki.

Ik heb Wikipedia gehaald.
Met een onvolledig en deels onjuist bericht.
En een leipe foto.
Toch leuk.

De installatie van de nieuwe gasketel is geschaft.
Er kwam niet 1 rustige zestiger (zoals beloofd) die zes uur zou blijven.
Er kwamen twee vrolijke veertigers (schat ik) die samen de klus klaarden en daar vier uur over deden.

Mij was de opdracht gegeven – door hun werkgeefster – dat ik ze koffie moest serveren.
Maar het was zo bloedheet dat ze geen koffie wóuen en het hielden bij de eigen flesjes water.
*Opluchting* want er zijn tig mensen (bijna iedereen vermoed ik) die dat koffie serveren geen enkel probleem zouden vinden maar voor mij is dat een extra hobbel als in sociaal moeten doen.

Onder ons (haha): het zit me even niet zo mee.
En het enige dat ik eigenlijk heb geleerd is dat ik niet meer moet toegeven aan een huilbui omdat dan het wankele laagje ‘stoer’ snel naar de knoppen is en dat het niet meevalt dat weer op te bouwen.

Er zijn ook praktische problemen.
Een ervan is dat ik 1x per 6 weken ongeveer met R. pleeg voer voor de dieren te halen.
Kleinere verpakkingen (tot 5 kilo) verzeul ik zelf nog wel maar de grote zakken graan (25 kilo) – dat is andere koek.

Zodat ik al dacht: misschien meerdere zakjes ‘gewoon’ vogelvoer kopen.
Is niet ideaal want niet voedzaam genoeg maar de kippen (en de mussen en de duiven en de kauwtjes en die ene eend die ik lief vind) moeten toch wát eten.

Net gekeken bij Ranzijn webshop en Welkoop webshop.
Welkoop levert dergelijke zakken *niet* aan huis – je mag ze wel komen ophalen (erg fijn, slinger ik even over de schouder, zo’n zak die de helft van mijn eigen gewicht is als ware ik een Bulgaarse gewichtheffer op steroïden).
Maar Ranzijn levert wél aan huis!
Dat was twintig jaar geleden toen mijn man aan het doodgaan was nog niet het geval.

Goed nieuws dus.
Al neem ik aan dat de zak wordt neergezet bij de voordeur en ik die met kleine emmertjes kan overbrengen naar de bak graan in de schuur.
Maar wat ik zeggen wou: wir schaffen das!

Wat ik verschrikkelijk vind: werklui over de vloer.
Zeker als ze vervelend zijn, maar zelfs als ze aardig zijn.
Daarom probeer ik klussen-met-werklui te plannen tijdens periodes dat R. hier oppast (na overleg met hem natuurlijk).

Dat is nu geen optie zodat ik de afspraak die al wás gemaakt (om een nieuwe gasketel te plaatsen) laat doorgaan.
Om negen uur vanochtend zouden ze komen.
Dat werd verzet.
Naar ´tussen half elf en half twaalf´ nadat ik was ontploft bij de suggestie ´tussen half elf en half één´.

Om vijf voor half twaalf gaat de telefoon: de eerste klus is uitgelopen.
We spreken af het morgen nog eens te proberen.
Negen uur, stel ik (weer) voor.
Acht uur, zegt de man.
We maken het af op half negen.

Er is een hoop ‘shit’ de laatste tijd maar vandaag doet zich iets voor waarbij ik normaal meteen R. zou hebben gebeld.
Wat dus niet aan de orde is.

Ik loop mijn rijtje ‘vrienden’ na… mm… houdt niet over.
Maar, merk ik, per kutdag waarop steeds meer ‘ik ben er voor je, zeg maar als ik iets voor je kan doen’ (en dan liefst via Facebook – o wat maakt dát een goede indruk) ZOGENAAMDE vrienden afhaken word ik ook sterker.

Hulp, schouder, aai over de bol – zou leuk zijn.
Maar ‘wir schaffen das!’
Echt wel!

Dit is Duif.
Ja, zul je misschien zeggen, dat zie ik.
Dit is een duif.
Een Tortelduif.
Een Turkse Tortelduif.

Maar nee, dit is: Duif.
Duif en ik hebben een speciale band.
Wanneer ik opsta en de diertjes buiten ga voeren, zit Duif klaar.
Wat niet zo raar is want ik sta pas om acht uur op en dan zijn al heel veel vogels up and about.

Wat wél bijzonder is: Duif is er ook wanneer ik de diertjes ’s avonds ga voeren.
Net bijvoorbeeld: om negen uur.
Dan zijn alle andere vogels allang naar bed maar Duif wacht op mij omdat hij weet dat wanneer ik naar buiten kom ik speciaal voor hem nog een handje graan gooi.

Ik kan Duif tot op minder dan een meter naderen.
Ik denk wel eens: als ik echt zou willen, zou ik Duif uit de hand kunnen voeren.

Laatst had Duif zijn avondsessie en zat Loki op een paar meter afstand ‘kek-kek-kek’ naar Duif te doen.
‘Wel kijken en fantaseren, *niet* grijpen!’ zei ik.
En Loki snapt dat.
Tot nu toe.

Een briefje op de deurmat.
Mijn overburen blijken aan catering te doen.
Taarten maar ook hapjes.

De foto’s zien er leuk uit maar o! wat is die tekst beroerd!
Hij begint zo: “Feestelijke taarten vanaf 25 euro, wij maken ook perentaart of appeltaart voor 10 euro. luxe hapjes,” etc.
“Privé dinners(…) bij u thuis of bij mij.”
“goed gevulde broodje”
En komma’s die meestal niet achter het woord staan en dan een spatie maar: eerst spatie en dan de komma voor het volgende woord.
“Kook en bak Workshops voor kinderen en volwassenen doen wij .”

Ik wil niet flauw zijn, het zijn vriendelijke buren (denk ik, nooit een woord mee gewisseld) dus ik kijk toch op de website.
Mooie foto’s van vooral taarten.
‘Klik’ op de prijslijst… helaas, er verschijnt geen prijslijst.
‘Klik’ op de link naar Facebook.
Jammer nou, ook die link werkt niet.
Twitter dan? nee. Google+? neu….

Waarom niet alles op de website érg goed gecontroleerd voordat je officieel van start gaat.
En even iemand die kan spellen naar je visitekaartje laten kijken…
(heerlijk om me even een beetje druk te maken over iets dat eigenlijk volstrekt onbelangrijk is)

Het gaat niet goed met R. en af en toe wil iemand weten hoe het is en krijg ik een korte mail die neerkomt op: en?!

Ik antwoord kort.
Omdat ik geen zin heb aan iedereen die erom vraagt een compleet medisch bulletin te verstrekken.

Ik ervaar dat ook als een inbreuk op R.’s privacy.
Stel me voor hoe ik het zou vinden om zo ziek te zijn en dan weer bij te komen en elke via-via-kennis van iemand in mijn omgeving had alle details tot zich genomen en er iets van gevónden.
Lijkt me verschrikkelijk.

Daarom: het gaat niet goed en daar moeten belangstellenden het maar mee doen.
Daar moet ik het zelf ook mee doen.

Opeens.
Niet meer ‘bezorgd en somber’ maar een huilbui waar geen eind aan lijkt te komen.

Omdat
– ik lieve mail krijg die ik niet had verwacht
– omdat ik kutmail krijg van iemand van wie ik lieve mail had verwacht
– omdat ik niks hoor van iemand van wie ik op steun had gehoopt
Een van die dingen of allemaal samen?

Misschien is het ‘gewoon’ het eind van de lijn na een week met
1) slecht maar aanvankelijk volstrekt onduidelijk bericht (IC – hoezo???)
2) moeizaam regelen terugvlucht
3) elke dag wachten en hopen op eerst a) diagnose en dan b) is er verbetering?

Waarbij de situatie nu nog steeds is: géén verbetering!
Maar wie weet morgen wel.
Of wie weet ook niet.

Hoe dan ook: ik trek het niet meer.
En nu ik eenmaal ben geknakt snap ik niet hoe het zo lang heeft kunnen duren voordat dat gebeurde.