Ik teken bij de notaris mijn nieuwe testament en rijd op de terugweg langs The Action.
In Spierdijk.

Omdat het er in google streetview uitzag alsof daar geen betaald parkeren was (zoals in Purmerend).
En het was zo’n beetje op de route.

Dat op de route viel tegen en erger: er was idd geen ‘betaald parkeren’ maar er was wel een overvolle parkeerplaats met schots en scheef geparkeerde auto’s en soms leek het of er een opening was maar die was dan toch te smal en bovendien stond vanaf de andere kant alweer een andere auto te wringen.
Tenslotte zette ik mijn auto waar het eigenlijk niet mocht, pakte een karretje en dook in het Walhalla.

Zelden naardere mede-shoppers ervaren.
Duwers, dwarszetters, strakke koppen.
En tot overmaat van ramp: waar ik voor kwam (kleine steelpan, kleine zaklantaarn, slipjes *niet* boxer shorts, goedkoop kattenvoer van een goed merk) – dat hadden ze niet.

Volgens mij ben ik gewoon niet de ideale Action-shopper.
Wie dat wel is? het gretige, koopjes-jagende typ dat door zo’n winkel struint en *aanslaat* op van alles ipv iemand die zoekt naar concrete dingen (en die bovendien shoppen an sich háát).

Voor vandaag had ik een mini trip gepland naar Boedapest.
Die heb ik afgezegd.
Een muts reageerde met dat Roelof het vast wel goed had gevonden als ik naar dat concert was gegaan.
Alsof ik dacht dat zijn geest bozig over mijn schouder zat te loeren en me zat in te stralen dat ik voorlopig géén ‘fun’ mocht hebben.

Een concert in Amsterdam, dat was te doen geweest.
Maar twee dagen eruit voor een concert. Naar een stad waar ik ook nog eens niks mee héb.
En – het ergste – na het concert is een feestje gepland met de ster en met een paar leuke mede-fans.
Dat feestje, dat zou ik echt niet kunnen opbrengen.
Terwijl direct na het concert ‘nou, tabee dan’ zeggen en wegsluipen terwijl ik was bedoeld 1 van de 12 feestvierders te zijn – dat zou ook weer zo gek zijn.
En ook weer vreemd voelen.

Daarom: geen mini trip.
En als ik vandaag de berichten lees van de medefans die wél in Boedapest zijn, dan realiseer ik me eens te meer wat een goede beslissing het is geweest om *niet* te gaan.
Zoveel vreugde, zoveel lol, zoveel gezelligheid.
Het is niet dat ik steeds zit te janken, maar dat ‘plezier’ is nog niet terug in mijn leven.

Ook aangeboden op Facebook daarom: nu ook maar hier.
Om te vieren dat ik de ontzettend leuke ontzettend fluffy kat Loki in mijn leven heb!

Ik geef 2 magneetjes weg.
Zacht rubber in gesealed plastic met op de achterkant de prijs $ 3.99.
Afm. 9 x 13 cm.

Leuk voor jezelf of voor Sinterklaas.

Hier ‘hebbes’ reageren en zelf contact opnemen per email over de afhandeling (je adres doorgeven).

Het is zeer dubieus of melatonine in de hoeveelheid die vrij te koop is echt als slaapmiddel werkt.
Toch heb ik het nu een paar maanden regelmatig geslikt – en volgens mij werkt het.
Althans: bij mij.
Niet geweldig, niet ‘snel inslapen en de hele nacht doorslapen’ maar wanneer ik het niet slik, slaap ik nóg slechter.

Wat weer een reden is om niet elke nacht melatonine te slikken want ook al is het een relatief onschuldig middel, ik wil er niet aan verslaafd raken.
Daarom wissel ik af: soms wel, soms niet.

Intussen weet ik 1 ding zeker (en dat bleek ook de afgelopen nacht weer eens): zónder melatonine slaap ik zoveel slechter dat een willekeurige mug me moeiteloos vele uren wakker houdt.
Vannacht dus maar weer slikken.

Vorige week, woensdagavond laat, ging Roelof dood in het ziekenhuis.
Dat bericht bereikte mij de volgende ochtend per mail (was wel voor middernacht verzonden maar toen probeerde ik al zonder veel succes maar ik probéérde het – te slapen).

Op vrijdag stuurde zijn familie een collectieve mail/begrafeniskaart rond met de boodschap dat R. ‘in besloten familiekring’ zou worden begraven maar dat wij allen van harte welkom waren om vandaag vanaf 17.00 uur in een etablissement in Amsterdam ‘het glas te heffen op deze bijzondere mens’.

Ik ben niet gegaan.
Omdat ik – toen ik nog in de waan was dat ik zou worden uitgenodigd voor de uitvaart – al had besloten dat ik direct erná zou weggaan omdat ik geen behoefte heb aan een gezellige nazit met vrienden en bekenden.
Omdat ik al helemaal geen zin had in borrelen met vrienden die ik zo’n 30 jaar niet heb gezien en mensen die ik helemaal niet kén.

Ik hef het glas dus maar alleen.
R. zou het hebben begrepen.

Ik had ooit een magnetron/oven die ik snapte.
Fijn ding was dat.
Tot hij een jaar of vijf geleden bijna letterlijk in rook opging.
(een rokende magnetron is gevaarlijk ivm brand enzo)

Dús bestelde R. een nieuwe voor me die volgens een winkel in Amsterdam zéér simpel te bedienen was en die ik nooit snapte zodat R. hem een paar keer heeft gebruikt toen hij hier oppaste en onlangs heeft die magnetron het huis verlaten.

Zélf vond ik bij Sligro een -relatief- goedkope magnetron die zichzelf aanprees als simpel.
Wat me in de praktijk vies tegenviel zodat de enige die het kreng ooit gebruikte weer R. was.

Maar omdat ik vind dat ik mezelf toch af en toe moet voeden en iets opwarmen in een voorverwarmde oven dan een goed idee is, probeerde ik hem vorige week nog eens uit.
Ik dacht: *precies* doen wat er staat!
En ik dééd precies wat er stond.
En verdomd: de lasagne van de slager wérd verwarmd!
Niet zo warm als lekker was geweest, maar dit was een mooi begin.

Vandaag wil ik het restant van de lasagne bereiden.
Ik doe weer *precies* wat er staat.
Indrukken convectieknop.
Afstellen temperatuur.
Indrukken start-bevestigen-knop.
Nogmaals indrukken van die knop.
NIETS!!!!

Ok… diep ademhalen en opnieuw proberen.
En nog eens. En nog eens.
Maar steeds NIETS.

Dan maar opwarmen via ‘magnetron’ met telkens 30 seconden.
Wat een halfwarme-halfkoude hap oplevert die ik lusteloos naar binnen vork.
Denkend: why oh why doet ook dit kreng niet wat ik wil terwijl ik toch écht precies doe wat er in de gebruiksaanwijzing staat.

Als ik de muziek kon regelen bij het afscheid zou het Mild und Leise zijn.
Gezongen door Johanna Meier.

R. is gisteren voor middernacht in het ziekenhuis gestorven.
Ik wist dat het ging gebeuren.
Wat ik niet had voorzien is hoe ontzettend alleen ik me nu zou voelen.

Ik plaats deze foto’s uit de periode dat we samenwoonden omdat ik ze ook op Facebook zette dus waarom niet.

Gisteren overkomt het me weer.
Iemand begroet me met “alles goed?” en een fractie van een seconde denk ik dat het een serieuze vraag is.
Wat het natuurlijk niet is.

Het juiste antwoord is: “ja” waarop de ander zegt “lekker”.
En ik mijn moment van totale verbijstering verdring.

Nóg beter dan “ja” is de reactie: “ja, en jij?”
Waarop die ander zegt “prima” (oid) en dan ik weer “mooi”.

Hoe deden we dat vroeger toch?
Volgens mij zeiden we iets vaags als ‘hoi’ ter begroeting.
Goeie ouwe tijd.

Laatst zag ik in de polder achter Lyda’s huis een lepelaar.

Omdat hij veel ringen had, meldde ik hem bij een groep die over lepelaars gaat.
Mij werd zijn levensverhaal beloofd.

Dat vatte ik te letterlijk op.
Iets als ‘Esmeralda is op … geboren in …
Haar ouders waren X en Y.
Ze heeft heel wat afgereisd! nl…’

Het is iets korter en zakelijker maar toch leuk.
Met mijn melding waren ze mn blij omdat ‘zij/hij’ (geslacht onbekend wat tegenwoordig heel hip is) al twee jaar niet meer was teruggemeld.
De vogel is zes jaar oud.

Nog een magneetje.

Deze is wél mooi afgewerkt maar is daarom ook wat zwaarder zodat er twee postzegels op moeten = € 1,50.
Voor € 2,00 mag je ‘m hebben (ook hiervan heb ik meerdere exemplaren).

Aanbod geldt eveneens tot het komend weekend.

Ik meldde dat R. erg ziek was.
Ik zei dat ik het daarbij wou laten.
Ik vertel nu iets meer omdat R. nu al 7 weken in de Intensive Care is en er een maillijst van 30+ vrienden en bekenden is die dagelijks op de hoogte wordt gehouden die het natuurlijk ook weer dóór vertellen zodat ‘privacy’ een iets mindere issue is.
Al zal ik die zelf toch grotendeels aanhouden.

Het euvel was epiglottitis = ontstoken strotklepje.
Intussen is dát verholpen maar is er van alles mis met de stembanden, de slokdarm, de maag en noem maar op.

R. is wekenlang kunstmatig in coma gehouden.
Toen hij daaruit ontwaakte had hij IC delier (even zelf googlen als het je interesseert).
Dat heeft hij nog steeds.

De prognose is volstrekt onduidelijk.
Zowel fysiek als psychisch.

Ik ga 1x per week op bezoek, zit er enorm tegenaan te hikken en ben kapot wanneer ik er vandaan kom.
Ik heb zo met R. te doen en ik voel me zo ontzettend machteloos.

Dat is het.
Verder geen nadere toelichting tot ik daar zelf weer voor kies.

Klein rond magneetje van glas.
Bloempje.
Grappig.
Niet bijzonder mooi afgewerkt.

Logprijs *incl* verzendkosten € 1.00!
How cool is that?

‘Hebbes’ in de commentjes, zelf via mail contact opnemen en binnen een week betalen.
Ik heb er een stuk of 7.
Aanbod geldt tot volgend weekend – ik zet het er maar even bij omdat laatst iemand reageerde op een logaanbieding van tien jaar geleden.

Rond kerst had de Keurslager in De Rijp bordjes met Carpaccio.
Dun gesneden (rund)vlees, wat pijnboompitten, wat rucola, flintertjes kaas, sausje: heerlijk.

Dit is het seizoen van de bbq en die bordjes zijn er niet meer.
Dus bestelde ik enthousiast Carpaccio bij de Natuurslager waarbij stond dat er pijnboompitten en rucola op moest en ik dacht niet na en verwachtte dat de salade al was ‘opgemaakt’.
Dat bleek niet het geval (nu bieden ze dat trouwens wél aan, maar in mijn vriezer ligt nog ‘alleen vlees’).

Even googlen, even zelf sausje maken en klaar.
Zou denk ik elk ander zeggen.
En ik ben nooit zo van ‘even’ als het op koken aankomt maar nu ben ik helemaal een wrak dus wordt ‘even’ al snel ‘laat maar’.

Toch dat sausje gegoogled.
Het meest simpele is balsamicoazijn mengen met olijfolie (dat is zó simpel dat veel receptensites niet eens de verhoudingen vermelden). Op de AH-site gaan ze uit van een fles ‘balsamicodressing’.
Ik probeer ‘lamaar’ te vervangen door ‘schouders eronder’ en ontdek nu dat ik alleen olijfolie heb voor ‘bakken en braden’ (dat krijg je als je al jaren niet meer ‘een frisse sla’ eet tenzij iemand me die voorzet).
Ook geen balsamicoazijn natuurlijk.
Maar aangezien ik evenmin pijnboompitten en rucola heb moet ik tóch naar de Plusmarkt dus die kan ik dan meteen kopen.

Nu nog mezelf verrassen door de maaltijd vanavond
1) te maken
2) die op te eten.

Voor meer dan 30 Euro slaappillen (melatonine) besteld.

Das nog eens wat anders dan kekke laarsjes van Zalando.

Ik heb de komende maanden een aantal mini trips.
Lang geleden al geboekt.

Eerst dacht ik: misschien een aardige onderbreking af en toe.
(R. ligt nog steeds op de IC)
Nu heb ik er helemaal geen zin meer in.

Het gaat om vier mini trips.
Ik heb bedacht welke ik toch al het minst leuk vind (opera in Zürich) en daarvan zoek ik nu uit hoe ik er met zo min mogelijk financieel verlies vanaf kom.
Het hotel laat zich probleemloos afzeggen – kan tot een dag vantevoren.
Reservering parkeerplek Schiphol idem.

KLM-ticket heb ik met flexibiliteit gekocht dwz dat ik het een aantal keren gratis kan wijzigen.
Maar dan zou ik erop moeten gokken dat ik in maart op 1 bepaalde datum een kaartje voor de opera in München krijg (heb ik al wel aangevraagd maar die moeten nog toebedeeld).
KLM via twitter gevraagd wat het me zou kosten om het helemaal te annuleren.

Resteert het kaartje voor de betreffende opera.
1e rij in het midden.
Ik heb het operahuis geschreven en gevraagd of ze het ticket willen terugnemen.
Zo niet dan heb ik dáár een groot probleem want operabezoekers zijn mbt het overnemen van tickets zoals loglezers met logaanbiedingen: ze *willen* ze wel, maar alleen bij geld tóe.

[update: ‘Zurich’ neemt ticket niet terug maar geeft me er wel een voucher voor – deal!]