Morgen moet ik naar het AMC.
Voor deels de onderzoeken die ik ook al in het MCA onderging – alleen de scan hoeft niet, daarvan kreeg ik de cd mee.
Nieuw: hartfilmpje.
Ook nieuw: gesprek met anesthesist.

Verder niets? vroeg ik toen ik gisteren had gebeld met (*slik*) de oncologisch verpleegkundige om alles nog eens op een rij te krijgen omdat toen me vorige week de afspraak werd doorgegeven ik werd afgeleid door Duif die *bijna* in het mondje van Loki naar binnen was gevlogen.

“Nee, niets,” zegt de vrouw waarop ik (opgelucht): dus geen bloedonderzoek?!
Dát natuurlijk wel.
Ik vertel weer eens dat ik ‘lastig te prikken’ ben en beschrijf wat me in het MCA is aangedaan en dat ik daar nu voortaan door iemand op de afd. anesthesie mag worden geprikt omdat het anders echt een bloedbad wordt.

Tja, zal toch moeten.
Voor bloedgroep en nog zo wat en o ja, de gynaecoloog zal ook willen laten prikken op ‘de markers’.
Ik denk: maar dat is in Alkmaar toch al gebeurd? of denkt AMC dat MCA niet alleen niet fatsoenlijk bij kanker kan opereren maar dat hun laboratorium ook waardeloos is?

Ik zal morgen dus wéér zeggen dat ik moeilijk prikbaar ben.
Na twee weken kan ik zelfs nog restanten van de blauwe plekken laten zien.
Maar ik durf te wedden dat er dan toch weer blijmoedig de naald in me word gezet door iemand vol goede wil die géén expert is totdat-het-gelukt is.

Laatst hoorde of las ik dat hackers in ongeveer alles op afstand kunnen inbreken.
Zoals de thermostaat. En de verlichting. En het broodrooster.
(details zijn me ontschoten, ik dacht toen ook niet dat ik die nodig had)

Eergisteren rijd ik van huis naar De Rijp.
Op de enige doorgaande weg is een straatschrobmachine zéér traag bezig die straat te reinigen.
Ik ben de eerste die achter hem in de file staat.

Traag trekken we op.
Dan hoor ik opeens een geluid alsof iets openschuift.
Ik zet de radio af, denkend: misschien komt het geluid daar vandaan.
Ik trek weer wat op. Wéér dat geluid.
Het is ergens boven me.
Ik sta stil en luister extra goed: nog een keer.

Wanneer ik parkeer bij de Plusmarkt en uistap zie ik wat er is gebeurd: mijn open dakje is op de ’10 cm open’-stand gezet.
Kon ik van binnenuit niet zien omdat er voor het echt open dak nog een schuif zit.

Weer in de auto en dakje laten zakken (wat nog een gedoe was want zo vaak is dat dak dit jaar niet open geweest dus het intuïtief bedienen was er niet bij).
Sindsdien de auto goed in de gaten gehouden.
Het is niet nog een keer gebeurd.
Dus óf heeft daar iemand vrolijk mijn dak zitten hakken.
Of ik kwam op een zelfde frequentie als de schrobmachine en die heeft dit per ongeluk veroorzaakt?

Of nog iets heel anders dat ik niet kan bedenken.

Van een aantal vrouwen hoor ik de laatste dagen meestal met een gulle lach ‘gewoon alles weghalen, heb je toch niets meer aan!’.
Haha hihi enzo.
Alsof het een putje is dat je even gaat uitscheppen.

Voor deze vrouwen en mogelijk anderen die ook denken dat bij eierstokkanker alleen eierstokken en baarmoeder worden verwijderd:
de chirurg verwijdert óók vetschort en lymfeklieren en doet biopsies van alles er omheen en mocht zij/hij direct al uitzaaiingen zien dan wordt er ook gesneden in bv lever en darmen.
Ik had mijn gynaecoloog in Alkmaar gevraagd dit voor me op te schrijven en liet het lezen aan mijn huisarts die schrok van hoe ingrijpend deze operatie zal/zou zijn.
Daarom vriendelijk verzoek aan alle lachebekjes: lach je als je dat wilt helemaal het schompus wanneer je in je privé-omgeving bent om die flut-operatie van mij, maar beheers je wanneer we oog in oog staan (of mail-aan-mail).

Iets anders: tot somm mensen dringt wat later door dat er iets met me is en die vragen dan wát er met me is en ik stuur ze een beknopte versie waarin ik wél vermeld dat de kans op kanker 75% is.
Dit is niet een opgewekte calculatie maar heeft te maken met de tumormarkers in mijn bloed en eerlijk gezegd helpt ook niet dat mijn moeder al op jeugdige leeftijd aan kanker van o.a. eierstokken is doodgegaan.

Soms reageert iemand dan met: “blijf positief denken, het komt vast goed” en wanneer ik zeg “dat hoop ik” (en niet naar het meubilair grijp om ermee te gaan smijten aangezien ik die ‘denk positief’-types háát) krijg ik terug dat X dat wel zeker weet want “je bent een sterke vrouw”.
Huh? en dus? die vécht tegen kanker en dan *overwint* ze kanker?
Zak in de plomp en sterf een heel nare dood.
Alsmaar tegen beter weten in positief denkend bij voorkeur.

1) Pyjama’s kopen bij bonprix.
Want ik heb er twee maar die zijn hartstikke oud en van de ene is halverwege het jasje een knoop af dus die draag ik wel gewoon thuis in bed maar in het ziekenhuis wil ik er toch wat knapper bij liggen.

Ik kocht er twee en 1 was bij nader inzien niet geschikt voor het ziekenhuis (denk ik want: de broek is een legging, lijkt me onder die omstandigheden niet comfortabel) maar die kan ik ooit wel gebruiken op mini trip (denk ik want: dan zit ik vaak aan een tafeltje in een pyjama aan m’n laptop en dan is het juist wel lekker als hij aansluit).

Dus niet teruggestuurd maar vier ándere besteld: 2x flanel met ruiten (de eerste wel goedgekeurde is dat óók) en twee katoenen.
Ze zijn vrijdag aangereikt door de postbode maar ik heb geen zin ze te passen en denk dat het wel goed zal zijn dus pak ik ze ook niet uit.

Nu heb ik dus vijf pyjama’s.
Dit is voor het geval ik langer dan een week moet blijven aangezien ik niemand heb die dan komt aansnellen om mijn vuile goed op te halen en het voor me te wassen.

Je schijnt ook een kamerjas te moeten meenemen.
Die heb ik, weliswaar héél oud (waarmee ik bedoel: 30+ jaar) maar die moet het maar dóen.

Vroeger plaatste ik hier foto’s van Amerika en soms Europa.
Niet zo’n zin meer om die uit te zoeken op dit moment.

Maar vooruit: zo zie ik er dus uit wanneer ik in het ziekenhuis ben geprikt.

Dit is alleen nog maar ‘rechts’.
Links leverde ook een bloedbad op maar iets kleiner.

Een paar maanden geleden ontdekte ik een klein lichamelijk ongemak.
Er werd een echo gemaakt waaruit een groter ongemak viel af te leiden.

Vele onderzoeken verder ben ik door het Medisch Centrum Alkmaar verwezen naar het AMC.
Voor wie wil googlen: vergrote, mogelijk verkleefde eierstokken.
Verhoogde tumormarkers.
Kans op eierstokkanker = 75%.
Kans op uitzaaiingen is onduidelijk.

Donderdag moet ik bij het AMC komen voor alle onderzoeken nóg een keer en mogelijk nog oefengesprekken met artsen-in-opleiding omdat ze immers een academisch ziekenhuis zijn (staat in de brief die ik vandaag krijg).
En een hartfilmpje.
Waarna ik te horen krijg of ik word geopereerd en zo ja dan is dat ongeveer een maand later en dan moet ik minimaal een week in het ziekenhuis blijven en daarna minimaal 6 weken thuis herstellen.

Je mág dus googlen en er iets van vinden maar de 1e die het waagt met een advies te komen (al is het ‘positief denken’ en al helemaal als het iets is als ‘drink geen melk’ of ‘eet meer knoflook’ of juist ‘eet geen knoflook’ die wordt per direct geblockt).
Holy shit! denken en sterkte wensen is toegestaan.
Ook kaarsjes branden.
Al geloof ik zelf helaas niet in een opperwezen.

Gisteravond toen ik de knagers ging voeren: geen Duif.

Maar gelukkig vanochtend: Duif is er nog

Ik geef wel degelijk aan goede doelen (veel zelfs) maar *niet* aan de deur.
Dus heb ik al jaren een sticker met die boodschap bij mijn bel.

Er wordt aangebeld, ik loop naar de voordeur en een jonge vrouw houdt me door het raam al veelbetekenend een collectebus voor.
Ik doe de deur open, zij zegt “ik kom voor de Alzheimerstichting” en ik wijs naar de sticker bij de bel en zeg “ik geef niet aan de deur”.
Waarop zij zegt: “Nou, zoals JIJ wil…” (op een toon van ‘kutwijf’) en ze loopt weg.
En ik zeg: “Inderdaad, zoals IK wil… trut!”

Helaas is ze al te ver weg om dat laatste woord nog op te vangen.
Maar ik vind het echt idioot, alsof je verplicht bent aan de deur in collectebussen te gooien.

Truus wijst me hieronder in een commentje op een artikel in VK over introvert of verlegen zijn.
De kern: introvert is cool en dat kun je niet helpen.
Verlegen is een (foute) karaktertrek.
Die ook nog eens een self-fulfilling prophesy is: iemand die dénkt dat ze buiten de groep valt, zal zich zo onzeker gaan voelen dat ze er echt buiten valt.

Zo moddert het artikel dreigend verder en wordt iemand geciteerd die vindt dat introverten wel sociaal kúnnen doen maar het (een beetje arrogant) niet *willen*.
Terwijl de verlegen mens graag sociaal zou willen zijn, maar dat niet kan.

Het wordt er voor mij niet helderder op.
Want ja, ik ben een introvert als in: iemand die genoeg heeft aan haar eigen gezelschap en die groepen en sociaal doen vervelend vindt.
Maar ik ben ook verlegen als in: me buitengesloten en ‘niet leuk genoeg’ voelen.
Niet binnenkomen met een ‘hoera! ik ben er! let’s get this party started‘ (mensen die dat wel doen vind ik trouwens ergerlijk).

Zowel introvert als verlegen dan?
Dus half cool en half te slap om iets aan mijn foute karakter te veranderen?

Zo kan-ie wel weer.

Mooie metalen magneet afm. 6,5 x 9 cm.
Tegen verzendkosten = € 1,50.
Gewicht is 48 gram zodat ik er niet eens een hartelijk kaartje meer bij kan doen.

Ik heb nog maar drie exemplaren.
Aanbod geldt tot 1 november.

‘Hebbes’ in de commentjes, zelf per mail contact opnemen over de afhandeling en binnen een week betalen.

[niemand dus….]

1x per week koop ik bij de Keurslager in De Rijp lekkere hapjes.
De meisjes die er dan (op vrijdag) werken kennen me (van gezicht).

Vandaag staat er 1 vrouw veel te bestellen aan hapjes want ze heeft morgen een feestje en ik ben de tweede klant.
Na een tijdje komt een jonge jongen, amper van school, naar de balie.
Hij vraagt wie er aan de beurt is en ik doe mijn hand omhoog maar tegelijk arriveert een veel jongere vrouw en hij vraagt háár wat ze wil hebben en zij heeft niet het fatsoen te zeggen dat ik eerst was en ik ben te slap om hem te corrigeren.

De reden: ik ben gewoon niet ‘gezien’.
Niet bewust genegeerd.
Maar: niet ‘gezien’.
Zoals oude vrouwen vaak niet worden gezien.

Even sta ik te twijfelen.
Zal dan helemaal niemand iets zeggen? Ook niet dat aardige meisje dat de vrouw die al die hapjes bestelt aan het helpen is en die mij vaak helpt?
Dan besef ik dat ik er idd niet toe doe.
Oude vrouw die niet is gezien.
Gotsklere.

Ik heb een bril om te lezen en een bril om mee auto te rijden (die ook van pas komt bij opera kijken).
Die laatste bril ben ik kwijt.
Wat niet erg is mbt het autorijden aangezien ik ook nog een zonnebril heb waarmee dat prima kan.
Toegegeven, het ziet er wat raar uit als het somber weer is, maar het wérkt wel.
Alleen in de opera zou het echt idioot zijn dus dat betekent dat ik daar alles wazig blijf zien.

Intussen heb ik al mijn tassen omgekeerd, mijn bureau tien keer goed bekeken net als alle plankjes op mijn werkkamer en ook alle denkbare plekken beneden.
Toen dacht ik: in de auto misschien?
Ik zie ‘m ook daar niet liggen.

Sóms vind je iets terug bij toeval.
Na ‘er overheen kijken’.
Schietgebedje.

Vier weken geleden ging Roelof dood.
De tijd ging snel en tegelijk heel langzaam.

Nog een foto van ons samen toen we nog samen waren.

Ik weet niet wat het is maar terwijl ik zelf alleen aarzelend een suggestie voor iemands leven zou aandragen menen mensen dat ze mij kunnen overstelpen met hun dringende meningen.
Geheel ongevraagd.
Óf in de ‘*ik* zou’-vorm (terwijl ik niet heb gevraagd wat *zij* zouden doen en me dat ook niet interesseert).
Óf als ‘maar waarom doe je niet’ waarbij ik dan in het defensief word gedrongen en het liefst ‘nou, dáárom! (trut)’ zou terugzeggen/mailen maar beleefd typje dat ik meestal ben ga ik nog uitleggen ook.
En vet verder binnen.

Een voorbeeld.
Ik kocht kaartjes voor een concert in Berlijn dat was aangekondigd als ‘Gala concert’.
Pavol Breslik én Edita Gruberova treden op.
Met nog twee andere Slowaken.

Eergisteren is het programma bekend gemaakt.
En het moet wel heel raar lopen met ontzettend veel applaus wil dat concert langer duren dan 45 minuten.
Met 2 songs voor de tenor van samen max 5 minuten en 2 voor de sopraan van samen max 8 minuten.
Is vast heel mooi maar is het me waard om daarvoor twee dagen wég te zijn, een vliegticket te betalen, een hotelkamer en al het andere dat je moet bekostigen ook al ga je je in Berlijn niet te buiten aan spijs en drank.
Nee. Dus bied ik de tickets aan aan twee aardige mannen mede-fans die óók zeggen: voor nog geen kwartier Edita en Pavol ga ik *niet* helemaal naar Berlijn.

Waarna ik aan de voorzitster van de Fanclub van Edita vraag of zij zelf nog gaat nu Edita maar zo weinig zingt en dat ik dus niet ga.
Zij gaat natúúrlijk.
En waarom ga ik eigenlijk *niet*? ik heb nu toch die tickets al?!

Ik denk steeds vaker: vertel niets over jezelf, dan komen anderen ook niet op het idee om wat ze van je *vinden* ook nog tegen je te zéggen.
Vinden mag, hoor.
Ik vind ook van alles van heel veel mensen.
Maar zoals gezegd: ik pleeg dat voor me te houden omdat ik meen dat me drastisch tegen andervrouws leven aan bemoeien niet is waartoe ik op aarde ben.

Sinds ik een Kindle heb koop ik vaak boeken die spotgoedkoop zijn of zelfs helemaal niets kosten.
Die zijn vaak het begin van een serie en als je na deel 1 hooked bent kosten de volgende delen méér.

Vorige week kocht ik voor 99 cent een boek over schrijven.
Meteen spijt van, want ik had me laten leiden door dat ‘maar 99 cent’ terwijl ik eigenlijk helemaal geen boek over schrijven wou lezen.
Áls ik al schrijf (behalve af en toe hier) is dat fan fiction helemaal alleen voor mezelf.

Uit een soort ‘nu je het boek toch hebt aangeschaft en het is ook niet zo dik’ zit ik dat e-book toch te lezen en ik vind het flauwekul (wachten op de Muze en mediteren enzo).
Dan vertelt de auteur uit het niks dat hij binnenkort een operatie moet ondergaan en dat hij daarvoor als de dood is.
Laat dat nu dezelfde operatie zijn die *ik* binnenkort moet ondergaan met idem gevoel.

Toen iemand me vroeg waaróm ik zo bang ben kwam ik niet verder dan dat ik ziekenhuizen háát (wat waar is).
Maar het was toch wat slapjes en verklaarde ook niet alles.
Maar de schrijver van het e-book verwoordt het zo: “It’s not the surgery that scares the crap out of me as much as being knocked out, out of awareness and out of control.”

Het enige dat ik halverwege het boek ervan heb opgestoken maar het is wel precies wat ik bedoel.
Of het 99 cent waard is…
Ach.