Roelof ging dood en (kort samengevat): ik mailde de notaris of ze alsjeblieft niet de fotoalbums van hem en mij wilden weggooien.
Want ‘onze’ albums heb ik heel lang gehad maar een jaar of tien geleden – ongeveer – bedacht ik dat het raar was dat ik alle tastbare herinneringen had meegenomen en dat *hij* ze wel een tijdje mocht hebben.
Ik laadde ze in mijn auto, hij stond me al op te wachten bij zijn huis, takelde ze naar zijn etage en daar waren ze toen.

Later kreeg ik een mailtje van de schoonfamilie.
Ze mochten boeken en cd’s uit het huis halen – had ik nog wensen.
Opera, zei ik.
En sowieso: zang.
O ja – en ook Brendel en Pollini, omdat R. en ik samen naar die concerten gingen toen ze optraden in het Concertgebouw.

Vandaag kwamen de verhuizers.
Met 1 verhuisdoos met de fotoalbums.
En twee koffertjes met de cd’s.

Ik laad de fotoalbums over in een plastic box.
Ik open 1 album.
Ik zie mezelf en hem met zijn moeder.
Het was haar verjaardag.
We poseren zij-aan-zij met haar.
Ik draag een monsterlijke jurk. Ik ben ook monsterlijk dik (67 kilo – dat was ik op m’n dikst, nu ben ik 52-53).

R. zag er prachtig uit.
Hij was altijd een mooie man.
Ik had wel een leuk smoeltje. Nou ja – geen kunst aan, ik was jóng!
Snel alles weer dichtgedaan en opgeborgen.
Ik ben hier voorlopig nog *niet* aan toe.

Dan de cd’s.
Ik leg ze op componist.
Hield hij echt van Monteverdi? en van Palestrina? wat een hoop Mozart! zo te zien een goedkope serie.
Idem Verdi. Idem Puccini.
Wagner.

Amper Brendel en Pollini.
Missch had hij die nog als LP en kocht hij ze niet nog een keer als cd en daarover hebben we het niet gehad.

Ik weet niet wat ik ermee moet.
Ik kies er een paar uit waarvan ik denk dat iem die ik via via ken ze missch mooi vindt, verpak die in een doosje en stuur ze morgen naar Amerika.
Verder nog geen idee.

Raar is dat ik een paar maanden geleden dacht dat het me een warm and fuzzy feeling zou geven als ik de cd’s had.
Een connectie.
Maar het voelt *weird* alsof ik in zijn wereld treed waar hij me niet hebben wou.
Niet dat ik denk dat hij het echt erg had gevonden.
Ik denk dat hij er niets van zou hebben gevonden (als ik er over nadenk).

Het is alleen *ik* met de verbazing over zijn muziekkeuze die voor een groot deel zo ver afstaat van de mijne terwijl we wel al die jaren samen naar de opera gingen.
(ik merk dat ik het niet eens goed kan uitleggen)

Kitty Courbois is dood en natuurlijk heb ik ook algemene herinneringen aan haar (als actrice) maar ik heb ook ándere.
Toen ik ongeveer 20 was werd ik verliefd op Pieter Herman.
Ik woonde toen met Jos en Pieter Herman woonde met zijn vrouw en we wilden samenwonen en we onderhuurden een flat in Buitenveldert die door Kitty Courbois als hoofdhuurster werd gehuurd.

In die flat, die verder amper was ingericht, stonden:
– de stoel uit de Gijsbrecht
– de spiegel uit de Gijsbrecht

Na een tijdje (half jaar?) gingen we weg uit die flat en ook weg van elkaar hoewel er af en toe nog iets opvlamde als we elkaar ergens op een congres of zo tegenkwamen.
Hij nam de stoel mee, ik de spiegel.

Ik weet niet hoe het met de stoel is afgelopen.
De spiegel belandde uiteindelijk bij R. en zal daar nog wel staan en waarschijnlijk worden weggegooid omdat de notaris niet weet hoe bijzonder de spiegel is.
Misschien is hij al weggegooid.

Met Kitty Courbois hadden Pieter Herman en ik na het ‘we gaan onderhuren en hier is het geld’ nooit meer contact.
Ik heb ook geen idee waarom ze stoel en spiegel had achtergelaten.

Heel vroeger hadden L. en ik jonge mensen uit het dorp die op ons huis pasten als we op vakantie waren.
Of via-via-kennissen uit Amsterdam.
De ervaringen waren so-so.

Van de jonge mensen ontdekten we later dat ze helemaal niet hier waren geweest maar alleen de dieren hadden gevoerd want na ónze deal hadden ze elders in het dorp een mooier oppashuis gevonden.
De via-via-kennissen waren hebberige types die de provisiekast leeg vraten, de nieuwe boeken uit de boekenmolen ruw opengevouwen lazen én mijn computer nieuw indeelden en toen ik daarover opbelde ijzig zeiden “ik weet niet wat je bedoelt”.

Daarna kwam R. oppassen.
Maar nu is er geen R. meer en nu komt N. die ik nog niet ken maar ze is de dochter van een vrouw die ik uit de Knaagdierenopvang ken en ze schijnt gek te zijn op dieren en past vaker op bij mensen.

Ik wil het heel graag óver laten.
Niet over alles piekeren en zeuren.
Maar een paar dingen wil ik geregeld hebben en nu weet ik niet wat normaal is.
Daarom: meedenken mág (jazeker! soms mag dat!).

Ik wil regelen: geen feestjes. Niet roken.
Niet aan mijn PC zitten. Missch moet ik die voor de zekerheid blokkeren met een wachtwoord? Hoe?
Mijn nieuwe boeken lezen lijkt geen probleem te zijn want ze leest niet, weet ik van haar moeder.

Maar wat regelt een mens vérder in deze omstandigheden?
De telefoon? Iets anders? Wát?
En: mag ik vragen om regelmatig even een berichtje hoe het met Loki gaat?
Of zal ze dat ervaren als op haar huid zitten?

Gisteren loop ik met mijn dienblad met zachtgekookt eitje, glas sinaasappelsap en potje thee de trap op naar mijn werkkamer.
Bijna boven maak ik een smak, val naar voren, kan nog nét het dienblad boven op het overloopje zetten maar de (glazen) theepot valt eraf en eerst krijg ik (bijna-)kokend water over mijn linkerhand en dan over mijn rechtervoet.
Waarna de theepot ergens in heel kleine glazen stukjes valt en de thee ook nog over de televisie stroomt.

Mijn eerste reactie hád moeten zijn (begrijp ik later): de verbrande ledematen onder de kraan houden.
Maar ik denk niet na of ik denk wel maar niet verstandig dus ga ik direct aan het opruimen, schuif de tv wég van onder de nog thee druppende trap en vrees het ergste.
Wanneer ik vele uren later heel voorzichtig de tv aanzet, doet die het nog (daarna niet meer geprobeerd).
Scherven zoveel mogelijk opgeraapt, ook nog de stofzuiger gehanteerd en toen: de kraan.

Ijskoud water.
Dat was dus fout (het had lauw moeten zijn).
Maar goed, hand en voet zijn nog knalrood maar de pijn is al minder zodat ik nu praktisch denk: ik moet een nieuw (klein) glazen theepotje kopen.
Denkend dat zo’n ding rond een tientje zal kosten.
Maar het kost veel meer.
Tenzij via marktplaats waar ze mn in Brabant veel voor een paar Euro worden aangeboden.
Maar als ik het daar ga ophalen ben ik even duur uit.

‘Normaal’ houd ik mijn tuin zelf zo’n beetje bij tenzij er bomen omwaaien – dan bel ik de tuinman.
Deze winter kwam het er niet van en vorige week dacht ik: ik vraag wat hij voor me kan betekenen in vier uur en stuurde foto’s van hoe het er nu uitziet.

In vier uur, zei de tuinman, kon hij datgene opruimen dat mij het meest stoorde: de verdorde en geknakte gulden roede, de hop.
En de braam die me zo irriteerde kon hij voor me uitgraven en afvoeren.

Zo zag het er vorige week uit.
 
En zo nu.
 
Wat prettig is, zegt de tuinman, is dat ik nu kan zien wat er opkomt.
Lijkt me idd fijn zodat ik zodra hij weg is een rondje tuin doe.
En meteen zie dat wat vooral enthousiast opkomt de brandnetel is.

Ik ruk eraan en soms kom er een stuk wortel mee, maar meestal niet.
En ja, ik kán de tuinman vragen terug te komen om de brandnetels te bestrijden (voor zover mogelijk).
Maar ik vroeg niet voor niets om ‘vier uur’ en niet ‘zoveel als nodig’.
Geld kan ik maar 1 x uitgeven en dan scoren op mijn lijstje van ‘belangrijk’ Amerika en de mini trips toch hoger dan ‘brandnetels te lijf’.

De laatste weken ben ik mijn klerenkast aan het opruimen.
Eerst vooral omdat ik mijn huisoppas een paar lege planken wil gunnen om haar spullen op te bergen.

Dan zie ik op Facebook bij ‘Herinneringen’ een foto van mezelf van een paar jaar geleden en ik denk: dat truitje?! ik kan het me niet voor de geest halen. Zou ik dat nog hebben?
Ik ploeg me door de eerste plank.

En nu ik toch bezig ben: een paar maanden geleden zag ik dat de truitjes die tot net boven de elleboog reiken, eigenlijk te kort zijn: rimpels! eerst een beetje maar nu toch echt te veel.
Dus alle truitjes en t-shirts met (te) korte mouwtjes: weg ermee.

Dit haalt al behoorlijk de bezem door de kast.
De kekke pakjes waarin ik zo’n 30 jaar geleden aan fitness deed kunnen trouwens ook wel weg.
Net als de strakke broeken waarvan de elastiek is gesneuveld.

Dit gaat lekker zo!
(En dat truitje heb ik ook nog gevonden alleen is het niet zo mooi als op de foto)

Een paar maanden geleden begon ik met het wegdoen van mijn winkel-boeken.
Zo’n twintig bananendozen zijn al afgevoerd richting Kringloop.
Nog eens zes staan klaar voor afhalen maar omdat ik nog twee lege bananendozen heb, voel ik me op de een of andere manier verplicht die óók te vullen.
Daarmee maak ik ruimte in mijn ‘werk’kamer waarvan ik nu nog onvoldoende profiteer maar ik zie mogelijkheden voor nuttig opvullen.

Wat ik óók doe: ik ruim de keukenkast op.
Dat is zeer nuttig want voortaan gaat hier een voor mij vreemd iemand oppassen tijdens mijn reizen en die moet dingen op een voor haar logische plek kunnen vinden.
Ik ben bijna klaar.
Alleen nog: een volgepropte la met geen idee wat erin zit.
Daar zie ik tegenop.

En een map en een hoop losse papieren waartussen gebruiksaanwijzingen zullen zitten waaraan ik nog iets heb en andere die weg kunnen omdat de voorwerpen die erbij horen intussen het huis hebben verlaten.
Daar zie ik ook tegenop.

Verder verzamel ik materiaal voor Amerika.
Ik zoek uit wat ik kan doen rond al die mooie rentals die ik al een half jaar geleden heb geboekt.
Goeie kans dat ik eenmaal dáár vooral zin heb om rustig te zitten en te kijken naar de woestijn.
Maar ik heb ook wel eens ergens gezeten waar het weer klote was en het uitzicht vanuit de regen ook niet meeviel en toen had ik – stom! – niet vantevoren uitgezocht wat er dan aan leuks te beleven was.
En neem nu maar van mij aan dat het wat meer moeite kost dan ‘even googlen’.

Was ik maar een multi-tasker.

Ik heb het wel eens verteld en anders was het zeker op te maken uit mijn stukjes: ik kan niet tegen kritiek.

Helaas is het mijn eigen onhandigheid die soms kritiek uitlokt.
Omdat ik teveel over mezelf vertel bv.
Mn over dingen die ik moeilijk vind.
Waarmee ik niet bedoel dat ik in tranen mijn hart sta uit te storten over mijn intiemste gevoelens.
Maar gewoon dat ik, vaak om ‘conversatie te maken’, omdat ik het foute gevoel heb dat ik iets moet zéggen, zomaar iets vertel.
Wat anderen ertoe brengt hun ongezouten mening te geven.
= kritiek op mijn gevoel, mijn leven, de dingen die ik dóe

Ik verbaas me daar wel eens over.
Want wanneer anderen *mij* iets vertellen over hún leven dat ik merkwaardig vind, dénk ik wel eens ‘wat raar, zo zou ik het nou nooit aanpakken’ of ‘zo zou ik dat niet voelen’ maar het komt niet eens in me op om dat te zeggen tenzij er nadrukkelijk naar wordt gevraagd.
En zelfs dán.
(mocht ik het bij jou, lieve loglezer, ooit wel hebben gedaan dan verontschuldig ik me bij deze – ik streef ernaar dit niet te doen)

Ben ik nou te omzichtig?
Me te zeer bewust van andervrouws gevoelens zodat ik vermijd daar zomaar hard op in te gaan hakken?
En/of straal ik ‘slachtoffer’ uit zodat anderen zonder enige terughoudend uit mij wel corrigerende petsen menen te kunnen verkopen?

Hoe ik hierop kóm.
Af en toe zit ik met iets.
Vroeger belde ik dan Roelof.
En al formulerend kwam ik vaak zelf al met de oplossing.
Omdat hij me aanhoorde en hoogstens wat sturend vróeg.

Nu is er geen Roelof meer.
En zijn er alleen nog mensen met meningen.

(je mág reageren op dit stukje maar je begrijpt al dat het ijs aan de gladde kant is)

Vandaag mailt iemand me, is verbaasd dat ik al een uur niet aan de PC zit.
Ik hoef niet, leg ik uit.
Vroeger had ik een winkel en hij liep wel niet de laatste jaren maar ik moest toch regelmatig even kijken of iemand had besteld of een vraag had of wie weet: betaald.
Dat hoeft nu niet meer.

Toen had ik nog een paar vrienden maar 1 ervan ging dood en de enige andere (ja, ik weet het: ik bén een sneu tiepje) bedacht dat ze eigenlijk me niet zo erg mocht want ik zei de verkeerde dingen dus die wou niet meer met me mailen.
Kan gebeuren! ik neem ook niks kwalijk.
Maar toen was er dus helemaal geen reden meer om regelmatig de mail te checken.

Is dat erg?
Nou… erg?
Beetje ‘sneu’ misschien als in ‘wel zielig dat ik helemaal niemand heb die met me wil mailen’.
Want alleen is maar alleen.
Maar beter dát dan me anders voordoen dan ik ben.
Niet dat dat hier aan de orde was.
Ik stelde alleen een niet eens slecht bedoelde vraag die helemaal fout werd opgevat!
Met als gevolg: jou hoef ik niet meer.

En dan ben ik ook koppig en denk ik: als je niet eens de moeite neemt om uit te vinden of ik iets idd slecht bedoelde maar meteen de hoorn erop gooit – laatdanookmaar.

Zodat ik nu alleen ben.
Met Loki!
Dus eigenlijk helemaal niet alleen.
Maar Loki mailt niet dus daar hoef ik de PC niet voor aan te zetten.

‘Ze’ zeggen dat herstel van een zware operatie als eierstokverwijdering minstens zes weken kost.
“Dat zullen we nog wel eens zien” dacht ik en reed afgelopen zaterdag naar Duisburg om daar een opera bij te wonen.

De opera was fantastisch.
Toen zondag weer terug.
Wéér drie uur in de auto.

Sindsdien ben ik kapot.
Ik slaap ’s nachts lang.
Ik val aan het begin van de middag opnieuw in slaap.
En dan nog een keer om vijf uur.
Het is dat de konijntjes om zes uur eten verwachten anders zou ik dat bed niet meer uit komen.

Ik dacht: dit zal een paar dagen duren.
Maar het wordt niet beter.
Althans, nu nog niet.
Hopelijk volgende week.

Heb ik missch een lezer die zelf van Betty Boop houdt of zich er wel in ziet handelen op Marktplaats?
Ik wil opruimen.
(nb verzendkosten zou het je wel kosten en ‘geld toe’ zit er helaas ook niet in)

Ik had het al over boek + landkaart van Death Valley.
Die ik *niet* durf terug te vragen.
Waarom niet? omdat ik die man een genant moment van ‘sorry = zoek of = beschadigd’ wil besparen.

Ik geef iemand een boek dat ik las dat ik goed vond en dat deel 1 is in een serie.
Zij zegt dat ze het wel wil proberen mn omdat het deel 1 is in een serie.
DUS koop ik deel 2 en 3 ook als paperback en niet voor mijn kindle hoewel ik komende week graag deel 2 op die kindle zou hebben gelezen maar ik voel me nu verplicht deel 2 en 3 voor haar beschikbaar te hebben.
(goeie kans dat ze het boek niks vindt en dan heb ik gewoon voor niks teveel geld uitgegeven)

Iemand heeft een briljant plan om X een mooi Liber Amicorum kado te doen en kan ik vast wat mensen aanschrijven.
Tuurlijk kan ik dat!
Ik stel de invitatiemail op.
Ik kies de meest likely suspects.
Ik zeg: als jij nou de Nederlanders benadert, schrijf ik alle buitenlanders aan.

Maar dan blijkt hij niet te weten wie te benaderen dus… kan ik dat ook nog even doen?
Of anders gaat het gewoon met een kettingbrief.
Dat laatste lijkt me een waardeloos idee en opeens valt bij mij het ’tot hier en niet verder’-kwartje.

‘Je moet vooral niet meer doen dan je wilt’ schrijft hij nog en ik zet zakelijk op een rijtje dat zoals het nu zou uitkomen ik 90% van het werk zou doen en dat me dat niet eerlijk lijkt verdeeld.
‘Niet meer doen dan je zelf wilt!’ herhaalt hij en ik, zeker dat op die (zijn) manier het niks wordt ben ik nog even in de verleiding de schouders eronder te zetten maar denk dan NEE.

Dat ‘nee’ moet ik vaker leren.

Ergens begin vorig jaar – februari, maart schat ik – zei iemand die ik via zijn werk kende tegen me, dat hij die zomer naar Death Valley ging.
Leuk, zei ik, ik heb er een goed boek over en een prima landkaart.
Die mag je wel van me lenen.
De volgende dag ging ik even langs om boek en landkaart af te geven (via secretaresse, hij was zelf aan het werk).

Het werd zomer en toen werd het nazomer en na een tijd ging aan me knagen dat ik boek + kaart niet terug had.
Soms kwam ik die man tegen, in het voorbijgaan. Op zijn werk.
Even dacht ik dan: zal ik zeggen dat ik mijn spullen terug wil.
Maar ik ben een schijterd dus ik zei niks, niet eens een handig, inleidend “én, hoe was je vakantie?!”

Op 21 december denk ik: dit wordt te gek!
en stuur ik via de Facebook-pagina van zijn bedrijf dit berichtje:
“Hoi X,
Begin van dit jaar leende je ivm je vakantie van mij een boek over Death Valley en een landkaart van Death Valley.
Ik neem aan dat de vakantie intussen voorbij is (hopelijk was-ie leuk!) en ik wil boek en kaart graag weer terug.
Daarom: zou je ze 1 dezer weken kunnen meenemen naar de praktijk, dan kom ik ze wel halen.
Mocht er iets zijn mis gegaan (zoek geraakt, beschadigd) – helemaal niet erg! maar zeg het dan weet ik het en dan koop ik zelf nieuwe.”

Binnen een uur antwoord van iemand die blijkbaar dienst heeft: ze zal het doorgeven!
Dat is nu bijna drie weken geleden en ik heb niets gehoord.

Ik denk: misschien heeft hij vrij.
Kindervakantie.
Of: het is toch niet doorgegeven.

Ik wéét dat de volgende stap is: opbellen en naar hem vragen en als hij druk is de boodschap laten doorgeven dat ik boek + kaart nu écht snel terug wil!
Maar in gedachten zit ik al nieuwe exemplaren te bestellen.

(PS ik weet dat ik gek ben)