Ik hád me voorgenomen mijn huisoppasser een week lang niet lastig te vallen maar het vloog me aan: komt hij nou wel of niet en als hij het nu nog niet (zeker) weet, wanneer denkt hij het dan wél zeker te weten en zou hij me dat missch kunnen vertellen.
Die vraag mailde ik hem dus gisteravond.
Nog geen reactie.

Toch heb ik intussen een concept-tekst opgesteld. Die ik denk te plaatsen met foto’s van: voorkant huis, meerdere van de tuin, uitzicht op de polder, uiteraard de dieren! En na het bekijken van andere advertenties denk ik: ook van de binnenkant van het huis.

Dit is mijn concept-tekst (en suggesties ter verbetering zijn welkom!).
Oppas gezocht voor ontzettend leuke, aanhalige en relaxte kat Loki, 2 setjes konijnen (elk in een eigen, grote buitenren) en twee lieve kippen die je graag verwennen met eitjes.
Vrijstaand huis met grote wilde tuin aan de Eilandspolder. De maand mei is hier de allermooiste maand om de natuur te zien opbloeien. Goeie kans dat je elke avond egels ziet rondscharrelen. Ook lepelaars vertonen zich regelmatig in de sloot achter het huis.

Voor alle dieren wordt ruim voer achtergelaten, een meisje uit het dorp verschoont (door mij vooruitbetaald) 1x per week de hokken.
Wil je graag in de tuin werken? Dat mag.
Vind je tuinieren een crime? Ook prima! Gewoon laten groeien.
Het gaat mij erom dat de dieren goed en liefdevol worden verzorgd.

Er is een dorpswinkel op 100 meter afstand, 5 km verderop in De Rijp is een winkelcentrumpje met een (grote) Plusmarkt, een Keurslager, een warme bakker, een bloemenzaak en een drogist. Alkmaar is op 12 km afstand. Het centrum van Amsterdam is 40 minuten rijden.

Het huis is ruim voor 1 persoon maar ook geschikt voor twee die dol zijn op elkaar. Waarmee ik bedoel dat je je niet goed kunt afzonderen.
Beneden zijn een woonkamer en open keuken, een halletje, een wc, een bijkeuken en schuur. Boven is een slaapkamer met groot tweepersoonsbed, een badkamer met bad en aparte douche en wc en er is 1 werkkamer. Uiteraard is er (snelle) WiFi.
Het huis is niet geschikt voor kinderen en eigen dieren kunnen ook niet mee.

Ik laat het huis netjes achter en verwacht het ook zo aan te treffen wanneer ik terug kom. Binnen roken mag niet.

En zo doen de andere mensen het: (klik)

Ik heb een kaartje over, 1e rij in het midden.
Gekocht voor € 90, er valt te praten over een lager bedrag.

Tijdens mijn laatste reis had ik een prima huisoppasser.
Hij zorgde erg goed voor Loki, hij hield mij op de hoogte (stuurde me zelfs een mp3 waarop Loki’s gespin te horen was!), ging naar de dierenarts met een ziek konijn – dat helaas moest inslapen omdat het ‘op’ was – en belde dezelfde dierenarts toen 1 kip opeens dood lag om te vragen waarop hij moest letten met de andere kippen.
Ik was dan ook dolblij toen hij zich bereid verklaarde ook in mei weer op te passen.

Nu stuurt hij me een mail dat er een goede kans is dat dat niet doorgaat omdat hij dan met een vriendin naar Nepal gaat.
Waarvoor ik begrip heb. Nepal! die jongen is net 26 geworden! hij wás al eens in Grootschermer.
Eerlijk gezegd zou ik als ik hem was waarsch ook voor Nepal gaan.
En dan is het nog netjes dat hij me nu al aankondigt dat hij dat serieus overweegt en niet een maand vantevoren.

Ik bereid me op het ergste (niet-deze-oppas) voor en denk: ik moet dus een nieuwe advertentie-tekst schrijven.
Wat me heel slecht afgaat.
‘Lieve kat’ lukt nog wel.
Maar ik neig vooral tot ‘dit mag niet’ en ‘het huis is klein en simpel ingericht’ en nog zo wat aan negatiefs.

Ik lees wel eens dat mensen zeggen ‘mijn moeder heeft me zo opgevoed’ waarmee ze dan bedoelen: beleefd.
Ik herinner me dat niet speciaal van mijn moeder maar iets van ‘beleefd’ is bij mij wel blijven hangen.
Dus krijg ik iets kado, dan zeg ik ‘dankjewel’ en stuurt iemand me iets toe dan laat ik weten dat ik het heb ontvangen.

Ik wil niet afgeven op ‘de jeugd van tegenwoordig’ al is het alleen al omdat 1 van degenen over wie ik het dadelijk heb volgens mij niet zo jeugdig is.
Maar ik deed dus twee tickets voor een optreden van een tenor in Brussel aan iemand kado, stuurde ze op, en kreeg geen ‘zijn aangekomen’ laat staan een ‘dankjewel!!’ maar missch hoefde dat ook niet omdat ik al had gevraagd of hij ze wou hebben en toen zei hij ja.

Ik had een operakaartje over en via via kon ik het kwijt aan iemand en die vroeg ‘wat ik ervoor wou hebben’ wat ik altijd al lastig vind omdat het echte antwoord natuurlijk is “wat het kost” nl wat ik er zelf voor betaalde, maar dat durf ik dan weer niet te vragen dus ging ik er bijna twintig Euro onder zitten (van € 56,50 naar € 38,50).
Ze zou overmaken. Maar intussen waren we ruim een week verder en was de voorstelling al voorbij en informeerde ik bij degene die er met haar naartoe ging en die bemiddeld had bij de verkoop hoe het ermee stond.
De koopster “was er nog niet aan toegekomen” het bedrag over te maken.

Ik weet niet wat mijn moeder daarvan zou hebben gevonden.
Ikzelf vind het slordig. Niet attent.
Maar goeie kans dat ik hartstikke ouderwets ben, misschien zelfs *anal* wat heel erg schijnt te zijn.

Ik had gelezen over VPN en dat je zo kon doen of je in Amerika was en dan kon inloggen op de Amerikaanse Netflix.
Die andere series en films biedt dan onze NL Netflix.

Eerst durfde ik het niet ook al had ik hem geïnstalleerd.
Ik was bang dat iets/iemand het zou zien en dat ik opeens helemaal geen internet meer zou hebben.
Maar toen ik in Amerika wás logde ik vanzelf in op de Amerikaanse Netflix en ging ik genieten van de SVU-serie die ik hier niet bijhield nadat Stabler was vertrokken.

Toen na terugkeer dus toch geprobeerd en wat een feest was dat! Elke avond zeker 3-4 afleveringen!
Tot nu.
“Uit onze gegevens blijkt dat je een unblocker of proxy gebruikt. Schakel dergelijke services uit en probeer het opnieuw. Ga naar netflix.com/proxy voor meer ondersteuning.
Foutcode: M7111-1331-5059”

Gegoogled en ontdekt dat het uit is met de pret. En ja, nu kán ik het proberen met nog weer een nieuwe VPN maar ik kan ook mijn verlies nemen en dat doe ik dan maar.
Wel balen.

Vandaag ga ik naar een concert van Eva-Maria Westbroek.
In het Concertgebouw.
Ik zit uren vantevoren te zenuwen over hoe laat ik op pad moet en of alles wel goed zal gaan met de parkeergarage.
Kwa tijd: geen probleem.
Kwa inrijden: holy shit!

De vorige keer had ik een kaartje gekocht en toen wou de automaat niet afrekenen. Zodat ik nu dacht: ik rijd in met mijn betaalkaart (deed-ie niet) of mijn Visa (die slikte hij wel naar binnen maar: niks) en ik héb een Q-card alleen had ik niet door waar ik dat ding tegenaan moest houden.
Uiteindelijk kwam ik binnen maar geen idee hóe (toch de Visa? of de Q-card?).

In de zaal zat een vrouw naast me die ik ergens van kende. Zij kende mij ook ergens van.
We probeerden wat mogelijkheden uit in de pauze maar toen wou zij opeens wég van mij (nooit goed voor mijn ego – net wanneer ik denk dat het best gezellig is blijkt de ander wég van me te willen).

In een pauze tijdens deel 2 van de voorstelling vroeg ik: kennen we elkaar misschien via de media.
Raak! Nu nog de namen. Ik geef toe dat de hare mij niets zei maar de mijne zei haar wél iets.
Ik had, wist ze, een relatie gehad met Pieter Herman. Daarmee had zij op school gezeten en daarop was ze (zinloos) verliefd geweest.
Ik kon haar geruststellen dat hij en ik weliswaar hadden samengewoond maar dat hij het bed deelde met alles dat los en vast zat en toen ik daar achter kwam zei hij serieus verbaasd tegen me ‘wat had je dan verwacht?’

In nóg een pauze herinnerde zij zich dat ze mij ooit had geïnterviewd.
Ik herinnerde me dat allemaal niet, alleen haar nogal flamboyante uiterlijk.
Dat was het eigenlijk – als verhaal.

Wat ik net nog tegenkwam: een paar engel-speldjes. Materiaal is niet echt ‘gips’ maar het is zeker geen plastic.

Breed 6 cm, hoog 3 cm, diep 2 cm.
Teab is in dit geval € 1.50 incl verzendkosten.
Ik heb er nog een stuk of vijf.

Ik ben bijna rond met de planning van mijn Amerika-reis. Voor dat huis waarover ik het laatst had moet nog een contract getekend maar twee andere huizen vond ik gisteren.
Ik moest nog de reis overbruggen van Lone Pine in de Alabama Hills naar Pioneertown (mijn laatste huisje).

Het meest logisch kwa afstand zou zijn een cabin in een bos en soms zien die er op de foto nog wel aardig uit maar ik ken mezelf: eenmaal dáár vind ik ze hartstikke saai. Dus werd het dit zeer originele huis (<- klikken) waar ze met een stalen smoel zeggen dat die nare windmolens ‘your forest’ zijn. Maar het is wel spectaculair ontworpen al pakte de huur voor mijn dagen wat hoger uit dan de € 151 die ze daar nog beloven.

Resteerden twee dagen van de trailer in Newberry Springs naar Dutch Pete.
Ik was al weken in onderhandeling met een mooi, groot huis in Pahrump. Ooit hadden *zij* een huur opgezegd omdat ze het huis hadden uitgeleend aan vrienden. Ze beloofden toen dat als ik nog een keer wou komen, ze korting zouden bieden.
Dat was jaren geleden dus vroeg ik of het aanbod nog gold en voegde eraan toe dat ik anders ook zou huren. Zonder korting dus.
Na zes dagen: aanbod gold nog. Dat was op 14 oktober. Toen niks meer.
Een week geleden nog maar eens beleefd gevraagd ‘wat nu’: zouden zij me een aanbod doen of moest ik huur aanvragen en pasten ze dan het bedrag aan.
Niks.

Gisteren had ik er genoeg van. Ik bekeek andere huizen in de buurt van Pahrump en belandde uiteindelijk in Beatty.
Extreem goedkoop huis (<- klikken).
Niet perfect kwa solitude.
Maar na de huur van het unieke huis in North Palm Springs met dat opmerkelijke bos er omheen is het kwa financieel contrast wel handig.

En niet onbelangrijk: Zowel de verhuurster van het dure huis als die van het goedkope huis bleek zeer vlot in het reageren.

Denkend over mijn volgende reis (in mei 2018) valt mijn oog op een mooi huis.
Ik vraag om informatie en dan blijkt dat in de buurt een soortgelijk óók mooi huis (misschien zelfs wel mooier huis) is.
Dat ook door deze vrouw wordt verhuurd.

Ik besluit naar elk van de huizen 3 dagen te gaan.
Met als doel voornamelijk rondhangen bij de huizen, beetje de woestijn in lopen, foto’s maken.

Vandaag stuurt de vrouw me de contracten voor beide huizen en wijst erop dat als ik 1 van beide kies om er 6 dagen te verblijven, ik ook maar 1x schoonmaakkosten hoef te betalen (wat hier een hoog bedrag is).
Ik denk dat ik het toch maar op 2 x 3 dagen houd.
Voor de variatie.
En omdat ik tenzij een huis echt geweldig is na 2-3 dagen gewoonlijk wat rusteloos word.

Tot ik de ‘kleine letters’ (die overigens gewoon groot zijn) bij het tweede huis lees:
Please remember that this area is teaming with wildlife, often invisible to our naked eyes.
I recommend staying on the roads and carrying a walking stick, year-round, yet especially in the summer because of our native rattlesnake population.
Usually a rattlesnake will alert you in advance, but remember they can strike more than the distance of their body length.
Snakes like to rest in the cool of the sage brush, under rocks, wood pile during summer months. I would reserve cross-country sageland walking for the cooler months—November through April.
Please be aware that snakes have come up to the front door and patio screen door.

Dat wordt dus zes dagen in dat andere huis.

het aanbod van die magneetjes is nog maar 1 dag geldig.

Mijn voorjaarsvakantie is al vrijwel helemaal gepland.
Mijn najaarsvakantie nog niet. Maar ik voel iets dwangmatigs, iets ‘het moet’ – niet zozeer dat ik nu het vliegticket al moet kopen maar dat ik moet bedenken wat ik wil.

Onzin natuurlijk.
Najaar 2018 is ver weg.
Bovendien ziet het ernaar uit dat de oppas die dit keer zo goed beviel dan niet beschikbaar zal zijn (hopen dat dat wél zo was, was een reden waarom ik ook de reis voor het najaar snel wou plannen).

Zodat ik nu vooral dingen aan het ont-plannen ben.
Opera’s die ik dacht dat ik wou zien (maar bij nader inzien toch niet).
Dat soort dingen.

Ik ben me bewust dat ik aftakel.
Kwa uiterlijk (om te beginnen).
En kwa lijf.

Eerst dacht ik: logisch, ik doe er ook niks aan. Geen oefeningen, geen conditietraining en o ja, volgens allerlei deskundigen kan ik anderhalf jaar moeheid als logisch gevolg aanvoeren van mijn operatie van bijna een jaar geleden.

De afgelopen reis kwam er iets bij.
Veel verhuurders hebben geen fijne stoeltjes om buiten in de zon te zitten. Ze hebben loodzware banken die onder een afdak staan en die niet zijn te versjouwen (bv). Dit itt die mooie stoeltjes waarvan ik net een foto plaatste: comfortabel, in 1 armleuning een opening voor een glas, ruimte om er aan de andere kant iets bovenop te leggen.

In het voorjaar ga ik naar een groot warenhuis en koop een niet te duur stoeltje – dat ik op het laatst weer ergens achterlaat.
In het najaar lukte dat niet (‘het seizoen was voorbij’) zodat ik was aangewezen op tweedehandswinkels.
Waar ik alleen een stoeltje van dit type vond.

En nu komt-ie.
Vroeger zette ik me dan af met de armen en stond soepeltjes op. Nu trekken mijn knieën dat niet. Ik kom niet meer overeind.
De enige manier om eruit te komen is door er letterlijk uit te rollen.
Pijnlijke ontdekking.
Genant.

Maandag werd ik wakker met keelpijn. Dinsdag voelde ik me niet zo lekker. Woensdag wist ik dat het helemaal mis was: hoesten, loopneus, malaise.
Ik heb een afspraak voor maandag bij de tandarts en ik dacht: die kán ik afzeggen op het laatste moment. Maar ik weet dat deze tandarts een drukbezet man is en dat ze graag tijdig weten of ze een nieuwe klant ergens tussen kunnen wringen.
Dus bel ik woensdag tussen de middag.

En krijg een kattig 25-jarig telefoonmeisje aan de lijn dat zegt dat aangezien het pas woensdag is, ik bést maandag beter kan zijn!
Ik zeg dat ik het verloop van mijn verkoudheden zelf het beste ken en dat ik weet dat dat niet zo zal zijn.
Zacht inwendig vloekend schrapt ze de afspraak en noteert een volgende voor over een paar maanden.

Ik leg neer denkend: ik had het anders moeten aanpakken.
1) ik had donderdag eind middag moeten bellen (vrijdag zijn ze dicht)
2) met samengeknepen keel ev een paar keer hartverscheurend hoestend én met volle neus zodat duidelijk was dat ik amper kon ademhalen.
Ik beken dat ik dat vroeger wel eens heb gedaan. Maar ik dacht eerlijk gezegd dat dat niet meer nodig was. Dat je gewoon als volwassen mensen met elkaar kon omgaan en eerlijk kon zijn zonder dat zo’n tutje me ter verantwoording ging roepen.

Later dacht ik: zou het zijn omdat in de computer stond dat ik eerder een afspraak heb afgezegd? Dat is nl 1x eerder gebeurd.
Omdat ik toen bij de mondhygiëniste moest komen op dezelfde dag dat ik zou worden geopereerd aan wat de doktoren dachten dat uitgezaaide kanker was.

Om de een of andere reden (omdat de vorige reis niet zo’n succes was? om iets te doen te hebben? andere reden?) denk ik alweer na over de vólgende reis.

In de planning zitten enkele beperkingen.
Zo staat al vast dat ik de eerste vijf en de laatste drie dagen zal doorbrengen in mijn favoriete huisje in Pioneertown.
De eerste vijf om tot rust te komen en de laatste drie omdat me nu een aantal keren is overkomen dat ik me blind starend op iets dat geweldig leek op Airbnb in een miserabel optrekje zat.
En dan zit ik in het midden nog vier dagen in Lone Pine waar ik dit voorjaar erg gelukkig was.

Dat beperkt het plannen behoorlijk want ik kan niet zómaar huisjes kiezen – ik moet ook rekening houden met afstanden en met de richting zodat ik wanneer de al geboekte rentals beschikbaar zijn, ik daar ook zal uitkomen.
Er is nog een beperking: ik ben vrijwel door mijn geld heen.
Lang had ik spaarrekeningen en aandelen en daaruit kon ik putten zodat ik mini trips maakte en naar Amerika ging en mezelf toestond verliefd te worden op grote, luxe huizen en die dan voor een paar dagen huurde. De rekeningen zijn wat leeg geraakt.

Nu bekijk ik trailers en goedkope(!) tiny houses, niet fancy houses die als extra gimmick hebben dat ze tiny zijn maar die wel net zoveel kosten als een luxe huis.
Dit wordt mijn eerste bestemming na Pioneertown.
En ja, als je in mijn hart zou kijken zou ik dolgraag nog steeds grote, luxe huizen huren maar een blik in de portemonnee laat zien dat die tijd echt voorbij is.

Vorig voorjaar besloot Duif (aka Turkse Tortelduif) zich aan me te hechten.
Nee, het was anders: Duif wist dat ik hier het voer strooi en hij is slim dus hij had door dat als hij zich aan me opdrong, ik dat zag als een ‘vriendelijk verzoek tot strooien’. Wat ik dan deed.
Duif nam graag plaats op mijn schuurdeur als die openstond en vloog er dan nét op tijd vanaf wanneer ik hem terugtrok.
Ook voerde ik hem op de vensterbank direct achter mijn raam. Waar hij regelmatig op me zat/zit te wachten.

Dit voorjaar verleidde hij (ik ga er nog steeds van uit dat hij een Hij is) een dame o.a. door erop te wijzen hoe goed hij dat voor mekaar had met de voedselvoorziening: follow me en het zal jou en onze kinderen aan niets ontbreken.
Een tijdje kwamen ze samen, toen kwam er 1 (broedseizoen!) en nu weer twee en ze worden steeds tammer = onvoorzichtiger want Loki kijkt er graag naar en doet dan hebberig kek-kek-kek en ik denk vaak ‘als dat maar goed gaat’.

Vanochtend ging het niet goed.
Loki komt naar mijn werkkamer en in zijn bek zit een duif. Ik kijk of er nog iets te redden valt maar de duif is hartstikke dood en Loki vindt er ook al niks meer aan dus die gaat iets anders doen terwijl ik Duif in de kliko mik.

Ik denk: ik hoop niet dat het 1 van het stel is.
Maar net gebeurt me iets opmerkelijks. Duif heeft er wel vaker een handje van om wanneer ik bij de achterste ren sta rakelijks langs of over me heen te vliegen en dan op nog geen halve meter op de rand van die ren te gaan zitten.
Nu weer: ik vóel hem bijna over mijn hoofd gaan en dan is er nog een grote duif en daartussen 1 iets kleiner exemplaar.
Dat moet een jong zijn dat ze samen hebben groot gebracht.
Zou die andere dan een ánder jong zijn dat het door Loki niet heeft gered?

Hoewel het me – ook als vogel – niet fijn lijkt een kind te verliezen, ben ik toch blij dat ze nog bij elkaar zijn, het stel.
Ik nam geen foto omdat ik de camera niet in de aanslag had maar ik het liet bij ze aangapen.
Dit is een foto van Duif op de schuurdeur die ik vorig jaar nam.

Zit in een gesealde plastic verpakking, dus ook geschikt om kado te doen.
Is idd uit de winkelvoorraad.

Voordat ik naar Amerika vertrok beloofde ik iemand die me ergens mee had geholpen dat ze uit mijn twee (enige) overgebleven doosjes dunne Lindt chocolade * mocht kiezen. Melkchocola en Sinaasappelmelkchocola.
Toen kwam het er niet van maar, verzekerde ik haar, zodra ik terug ben!

Dus leg ik gisteren beide doosjes klaar met er bovenop een chocolaadje van de soort die erin zit (uit de doosjes die ik nog héb die samen amper 20 chocolaadjes bevatten) zodat ze kan proeven om te kiezen.
Waarna ze beide doosjes in haar tas stopt.

Wat niet de bedoeling was.
Maar wat moet ik zeggen? ‘Ho ho! dát was niet de bedoeling!’
Ik zie het dus gebeuren en ik laat het gebeuren.
En ik weet dat vrouwen sterker dan ik (dat zijn – in mijn ogen – die nare types die sowieso altijd al roepen dat zij zooooooveel stoerder zijn dan ik) wél iets zouden hebben gezegd. Zodat ze nu nog een doosje met chocola zouden hebben gehad.

Ik baal.
Ook om de chocola.
Maar vooral om mijn eigen onhandigheid en waarom ik écht niet kan bedenken hoe zoiets soepeltjes op te lossen.

* alleen te krijgen in Zwitserland – dat vergat ik in het oorspronkelijke bericht te vermelden

Toen Roelof aan het doodgaan was, had ik eerst veel contact met de schoonfamilie.
Toen dook iemand anders op die ooit geneeskunde had gestudeerd en zij werd toen hun contact maar iedereen die op bezoek ging deed nog wel verslag op een soort algemene lijst van steeds meer mensen (rond de 30 meen ik, misschien zelfs meer).
Sommige verslagjes waren vrij zakelijk, vele waren erg emotioneel en vele projecteerden meer dan volgens mij redelijk was en ook werd er meer ‘gedeeld’ dan ikzelf zou hebben gewaardeerd als ik de zieke was geweest.

Op bezoek bij R. vroeg ik het hem een keer, wat hij ervan vond.
Hij haalde zijn schouders op.
Maar hij was toen ook off and on in dat ellendige IC delier en missch als je daarin bent kán het je ook geen bal schelen en als je denkt dat je toch bijna doodgaat al evenmin.

Gisteren kreeg ik een mail van iemand uit de groep.
Niet per se iem van wie ik het had verwacht.
Twee, drie anderen stonden wat dat betreft wat hoger op mijn lijstje.

Maar ze mailde me en was kort maar aardig en zei dat wat haar betreft ‘de cirkel nu rond was’.
Na een jaar.
Ik heb het gegoogled om te kijken of het betekent wat ik denk dat het betekent.
Het betekent dat je ergens klaar mee bent.
En nee, dat voel ik niet bij benadering.

Dus zocht ik naar een antwoord na een té snel op ‘verwijdering’ klikken.
Ik heb geprobeerd eerlijk te zijn.
Ik verwacht niet nóg een reactie – want jezus! wat moet je nou zeggen tegen iemand die zelf zegt dat ze zich kut voelt en eenzaam en dat zij haar leven helemaal niet op de rails heeft?
Ik hoop wel dat overkomt dat ik háár bericht, de uitgestoken hand na dat jaar, erg heb gewaardeerd.
Ook al worden we nooit vriendinnen.