Sandd is geweest.
Achter de voordeur vind ik o.a. een oproep voor een bevolkingsonderzoek.
Darmkanker dit keer.
No way!
Liever dood dan opnieuw in het medisch circuit.

Een uitnodiging voor de Nieuwjaarsduik door IJsclub Thialf Grootschermer: “Let op! Kom dit jaar in je origineelste pyjama en maak kans op één mooie prijs!”
Aansluitend mag ik het hele dorp de hand schudden in ’t Genot van Grootschermer.
Eh… nee.
Ook dat niet.

Dan een brief van de Dierenbescherming: ‘Met uw gift zorgen wij ook tijdens de kerst voor alle dieren’
“Omdat ik weet dat u dieren echt een warm hart toedraagt, wil ik u vragen om mee te doen met onze jaarlijkse winteractie. We laten kwetsbare dieren toch niet in de kou staan?”
€ 50: dat is voor het uitrijden van één ambulance.
€ 32: medische check-up van één dier.
€ 10: opvang en verzorging van één kat.

Met op de achterkant een tranentrekkend verhaal over een klein katertje dat zich in een container op een schip liet opsluiten.
In het donker.
“Zonder eten en drinken.
En zonder zijn moeder…”
Drie weken lang!
Bijna dood werd hij hier naar een asiel van de Dierenbescherming gebracht.
Etc. etc. etc.

Nou vooruit dan: tien Euro.
Van de winst (haha) die ik maak met Marktplaats.

Gisteren dacht ik: ik ben depressief.
Ik heb geen zin meer in het leven. Ik wil niet per se de pil van Drion (daar ben ik te laf voor) maar ik vind er echt helemaal niks meer aan.

Ik heb geen vrienden.
Ik heb niet eens kennissen.
En hoe ‘maak’ ik vrienden? door op een ‘club’ te gaan?
Ik moet er niet aan denken.

Dus concludeerde ik: dit is dus depressief.
Vandaag is er niets veranderd kwa ‘geen vrienden’ etc maar iets in mijn stemming is ‘beter’.
Ietsje minder hopeloos.

Geen pil van Drion (wat een teleurstelling voor mijn erfgename!).
Ook niet vrolijk verder leven.
Maar we slepen ons voort en wie weet dat aan de horizon ooit iets moois gaat gloren.
Waarbij ik me nu niks voorstel.
Maar je weet het niet.

Ik bied een cd, nieuw, in de gesealde verpakking, aan voor € 3,95.
Deze cd kost € 36,99 via bol.com.

Een ‘koper’ mailt dat hij hem wel wil hebben (de mijne dus) voor 5 Euro *incl* verzendkosten.
Ik mail terug dat zelfs zonder Track&Trace de verzendkosten € 3,12 zouden zijn. En als ik in januari moet verzenden nog méér.

Oké, reageert de koper.
Zes Euro dan. Incl verzendkosten.
Ik weer: zelfs als je direct zou betalen zou het € 3,95 plus verzendkosten € 3,12 = € 7,07 zijn.
Nooit meer iets van gehoord.

Ik heb de Volkskrant opgezegd.
Helaas is het een kwartaal abonnement en heb ik nog voor het komende kwartaal betaald en moet je opzeggen *uiterlijk* een maand voordat het volgende kwartaal ingaat.
Tot 1 april blijf ik hem dus ontvangen.

De reden van het opzeggen is dat het er steeds vaker niet van komt hem te lezen.
Dan is het letterlijk ‘zonde’ dat ik er toch voor betaal.

https://www.jeannesweblog.nl/43261-2/

Ik bied (o.a.) cartridges aan van voor mijn oude printer (die onlangs ter ziele is gegaan – ja! ook *hij*).
Ik vraag € 35 voor een XL combi-pakket dat nog goed is tot februari 2019 en dat in de winkel minimaal € 60 kost.
Ik krijg een reactie van iem die € 20 biedt. Niet omdat hij mijn prijs onredelijk vindt, integendeel, zegt hij – maar hij verkoopt ze zélf weer door.
Zodoende.

Dan iem die vraagt wat mijn MINIMUM is.
*Dit* dus.

Dan iemand die het belachelijk veel vindt en bovendien kan het pakje volgens hem best door de brievenbus dus blijkbaar maak ik ook nog gore winst via de postzegels.

Tenslotte een mail van zo te zien ook een bedrijf dat handelt in cartridges: het wil de cartridges wel hebben.
Hoera! Ik bevestig direct en wijs nog even op een vergelijkbaar artikel dat ik aanbied en zet er nadrukkelijk bij dat hij dat helemaal niet hóeft te kopen maar dat hij het mogelijk over het hoofd heeft gezien.
Dat was twee dagen geleden.
Ik heb de cartridges intussen op ‘Gereserveerd’ gezet en hoor niks meer van de ‘koper’.

Vanochtend maar eens gemaild wat mijn betaalgegevens zijn.
En gezegd dat ik de cartridges tot 1 januari voor hem zal vasthouden.

Ik ga die € 35 nog maar niet uitgeven.

Ik zit nog steeds te dubben of ik mijn auto nog een keer moet laten (proberen te) repareren. Aan ‘het lek’.
Of dat ik een nieuwe occasion moet kopen.

Ik heb met mezelf afgesproken dat ik daar volgende week over ga beslissen.
Of anders de week erna.

Net loop ik langs mijn afwasmachine die een halve week afwas aan het verstouwen is.
Vóór die afwasmachine: een plas. Die ergens rechts naast hem vandaan komt.
Ik ben niet blij.

Gisteravond, het is net donker, en de bel gaat.
Een man die me het hah-blad De Uitkomst overhandigt met een ‘Gelukkig nieuwjaar’-kaartje.
Tenminste ik neem aan dat dat erop staat want het kaartje verdween mét De Uitkomst direct in de bak voor het oud papier.

“Ik had er nog niet op gerekend” stamel ik, want zo’n man belt niet zómaar aan: die wil geld.
Hij zegt dat het niet erg is maar ik weet nu dat ik ze binnenkort allemaal langs krijg, alle bezorgers van flutkrantjes die ik nooit lees.
Alleen de bezorgster van De Volkskrant die ik wél geld gun, belt nooit aan.

Ik besluit dat het maar eens afgelopen moet zijn met al dat zinloze papier dat aan het eind van het jaar ook nog om geld komt bedelen: ik moet een Nee-Nee-sticker op de brievenbus plakken (nu zit er een Nee-Ja op).
Ik zoek online en je schijnt ze gratis bij je gemeente te kunnen bestellen. Dat doe ik, alleen krijg ik een foutmelding: de brievenbus van de gemeente zit vol.
Toen toch maar naar een bedrijf gezocht en voor € 2,95 de goedkoopst mogelijke besteld.

Nu nog even de komende tien dagen doorstaan.
Maar voor volgend jaar is alles geregeld.

Ik verkocht 1 cd voor € 2,50 en een dag later een cd voor € 4,95.
Dús raakte ik zeer enthousiast en bleef maar advertenties plaatsen.
Eerst alleen cd’s en een enkel ander ding dat ik zag liggen.
Een travel adapter bv. En wat pins.

Gisteren realiseerde ik me dat de vrouw die spullen zou komen ophalen die nu meters hoog staan opgestapeld (achter de voordeur), toch niet zal komen.
Ik deed een doos open en zag alleraardigste tijdelijke tattoos.
Die dus óók op Marktplaats gezet hoewel ik op het moment dat ik het deed eigenlijk al wist dat de moeite niet in verhouding stond tot wat het mogelijk gaat opleveren.

Wat ik nog heb liggen: dubbel cd’s.
Maar die kosten veel om te verzenden en zijn daarom niet aantrekkelijk.
In elk geval maar stoppen met de tijdelijke tattoos e.d.
Hier (<- klik) staat wat ik tot nu toe heb aangeboden.

Los van al het andere in het ziekenhuis: het eten.
Ik hoorde het ook van anderen – dat is niet te vreten. Intens smerig. Echt vies.
En geloof me, ik ben geen verwende vrouw als het op voedsel aankomt.
Ik kan amper koken, ik koop vaak voorgemaakt eten en maak er zelf wat rijst bij.
Dus geen bijzondere schotels. Maar het eten in het ziekenhuis! smakeloze, nee erger dan smakeloze prut.

Nu was me vantevoren door de maatschappelijk werkster op het hart gebonden dat ik goed moest eten omdat ik zo beter zou herstellen.
Dus eerst deed ik mijn best te eten. Wat niet meeviel wanneer een TRUT me op de tweede dag na de operatie ’s avonds helemaal geen eten bracht omdat ik had geprobeerd iets te bestellen wat ik niet mocht bestellen (blijkbaar).
De dag erna klaagde ik tegen een verpleegkundige dat ik het eten zo vies vond. Dat hoorde ze vaker.
Ze adviseerde me voor die avond een salade te bestellen. Daarvan was in elk geval de sla eetbaar.
Dat deed ik. En: idd.

Maar het raarste was: vóór de operatie had ik allerlei instructies over wat te eten (eiwit enzo) en ook voor ná de operatie omdat stevig eten van groot belang was voor het herstel.
Maar toen ik daar in dat ziekenhuisbed lag hield niemand in de gaten wat ik at en zelfs niet óf ik wel at.
Blaadjes met oneetbaar voer werden voor me neergezet en ook als ze onaangeroerd waren weer weggehaald.
*Als* ik al eten kreeg.

Doe dáár eens onderzoek naar, AMC!

Ik voorzag al dat ik slecht zou slapen dus slikte ik melatonine (lamaar die waarschuwingen, ik doe het echt vrijwel nooit meer en alleen bij hoge verwachte nood).
Ik sliep nog steeds slecht.
Malend over een jaar geleden. Dat ziekenhuis en hoe ellendig ik me daar heb gevoeld.

Bij alle onderzoeken van vorig jaar vonden ze ook ‘een plekje op de lever’ maar daar zouden ze láter naar kijken.
Zeiden ze toen.
Intussen heb ik bedacht dat ik daar niet aan ga meewerken. Aan geen enkel onderzoek meer als het kan leiden tot een opname in het ziekenhuis.

Van de week komt er een brief van het AMC.
Ik schrik. Ik denk: dit is een oproep voor dat onderzoek naar het plekje op de lever.
Maar het is het laatste formulier dat hoort bij het onderzoek van de afdeling anesthesie.
Ik zei toen (in het ziekenhuis) dat ik graag zou meedoen.
Niet zozeer omdat ik graag wou meedoen maar het meisje dat het onderzoek deed zat een kwartier erover te babbelen en dat was weer afleiding.

Op de laatste lijst staan vragen die vermoed ik (ik heb het niet onthouden) op elke lijst stonden.
Zoals of ik me zelf kon aankleden (ja).
Ik wacht op die ene vraag waar ik kan zeggen dat er 1 ding is dat mogelijk nog niet in orde is: ik ben zo verschrikkelijk moe!
Maar die vraag staat er niet in en er is ook geen ‘wilt u nog iets toevoegen’-vakje dus veel succes met je onderzoek, Linda van het AMC, maar deze patiënt heeft er verder niets aan.
Wat waarschijnlijk ook niet de bedoeling was.

Truus heeft me overtuigd.
Mijn Polo zou nu nog niet óp moeten zijn denk ik (hij is van 2006) maar dat lek heeft hij al jaren alleen is het nooit eerder gevonden en nu het steeds erger wordt willen ze er pas echt iets aan gaan doen.
Op mijn kosten – niet als een soort achterstallig onderhoud.

Dus kijk ik op de site van mijn garage naar occasions.
Ze *zijn* er wel in de prijsklasse die ik te behappen vind, maar niet als automaat.
Op die site duikt ‘chat’ op en ik vraag of het ook mogelijk is dat ze voor me uitkijken naar een automaat van 7-8000 Euro.
Dat is zeker mogelijk. Heb ik nog meer wensen kwa auto.

Ik zeg dat ik die liever met iemand op het kantoor in Alkmaar bespreek en dat gaan ze nu regelen.
Een afspraak gaan ze voor me maken.

Ik denk: niks zo onbetrouwbaar als een autoverkoper.
En: ik wou dat ik iem kon meenemen die me kon bijstaan.
Maar ik héb niemand en gotzegenedegreep (kwa auto) en missch tref ik net die ene autoverkoper die geen schurk is.

Ik was me steeds bewust dat ‘normaal’ was om naar huis te mogen vijf dagen na de operatie wat begon te tellen vanaf de dag ná de operatie.
Op de avond van dag 2 kwamen een aardige verpleger en een ook aardige verpleegster ‘op bezoek’ en ze vroegen me dingen en ik begon te janken.
Hormonen? iets anders? nasleep van de operatie misschien? of van de zenuwen omdat me was beloofd dat ik kanker had die ik niet had?

Hoe dan ook, de mannelijke verleegkundige, nogmaals: een érg aardige man, begon me te plagen met mijn tranen.
Zodat ik eerst nog harder ging huilen. Maar tegelijk werd ik me zeer scherp bewust: als ik op dag vier en niet op dag vijf naar huis wil, moet ik dit NIET meer doen.
Ver*vrouw* je! Laat je niet kennen! ben stoer!!

Dat deed ik daarna dus mocht ik op de vierde dag naar huis.
Wat ze me op de derde dag al zeiden maar toen kwam er nog een hoop rompslomp en papierwerk zodat ik toch pas halverwege de middag weg kon.
Ik wou zó graag weg dat ik zowel ontbijt als lunch had geweigerd en het zou die ontbijtmeisjes worst wezen maar de vrouw van tussen de middag was de enige aardige vrouw die ik bij de catering trof en zij bleef vragen of ik dan toch niet een smoothie wou.

Dat vond ik trouwens sowieso opmerkelijk: hoe náár de meeste van die cateringvrouwen waren!
Op de eerste avond (vóór de operatie) was er niets voor me geregeld en moest ik erom vragen.
Op de tweede dag kreeg ik een menu en vroeg ik iets dat blijkbaar niet de bedoeling was (fout van mijn kant??) waarop die meid helemaal door het lint ging en toen kreeg ik die avond helemaal geen eten.

Niet over geklaagd. Omdat ik toen al helemaal murw was kwa ‘in het ziekenhuis’ en ik had ervaren dat al het personeel dat niet verplegend of arts was op die ene uitzondering na (die ik pas op het laatst zou ontmoeten) was om door de plee te trekken.

Vandaag een jaar geleden ben ik geopereerd.
Ik ging de operatiekamer in na toestemming te hebben gegeven om desnoods een stoma aan te brengen. Omdat de artsen dachten dat mijn hele buik vol kanker zat.
Ik bleek alleen maar een vergrote eierstok te hebben.
Zodat ze alleen mijn eierstokken en eileiders verwijderden.

Na een nacht op de Intensive Care moest ik nog 4(!) dagen herstellen en het was op pure wilskracht dat ik me toen wist vrij te praten want het normale ziekenhuisverblijf na zo’n operatie (jaap vanaf de navel tot het schaambeen) is 5 dagen.
Het waren de ergste 4 dagen van mijn leven.
Wanneer ik nu iets heb en iemand suggereert dat ik naar de dokter ga, is mijn reactie ‘never again!’.
Zelfs niet voor iets kleins.
Want voor je het weet lig je in het ziekenhuis en word je behandeld als een onmondig kind en gedwongen intens smerig voer te eten.

Dan liever langzaam dood.

Vandaag, rijdend van het postkantoor waar ik de dure camera inleverde én de cd van € 2,50 in de bus deed naar de benzinepomp, denk ik opeens: als ik het nou eens *niet* doe, die reparatie.
Of: als ik eens tóch een nieuwe occasion koop? Hoe duur kan dat helemaal zijn?

Thuis google ik eerst op of het erg is om een lek te laten zitten.
Dat blijkt erg. Want het kan van alles zijn (dat was me al duidelijk) en dan kan het dus ook zitten op een plek waar tzt een essentieel onderdeel van de motor naar de knoppen gaat.

Nu eens de occasions van mijn garage bekeken.
Ze hebben er een hoop maar onder de € 11.000 vind ik niets dat ook nog automaat is.
Dus toch repareren?
Dit is zo’n situatie waarin ik Roelof zou hebben gebeld en dan was na even praten de meest geschikte oplossing zomaar opgedoken.
Nu praat ik met mezelf.

Ik blijf vlijtig spullen toevoegen aan Marktplaats maar nu er na die geweldige aankoop van een cd voor € 2,50 verder niets meer is verkocht begint de lol er wel wat áf te gaan.
Daarom: mocht 1 van jullie (váste bezoekers van dit weblog of een ex-klant van de Winkel, niet een toevallige passant die meent zijn/haar slag te kunnen slaan) via deze weg op mijn marktplaats verkooppagina iets leuks zien: jou stuur ik het toe zonder verzendkosten.
Ieg tot per 1 januari de postzegels weer duurder worden.

Het geldt ook alleen voor NL.
Maar mocht iem van búiten NL iets willen kopen, dan betaal je aan verzendkosten alleen de ‘kop erop’ boven wat een bestelling in NL zou hebben gekost.

Ik dénk dat ik zo naar die pagina kan linken.
En indien niet, laat het me dan alsjeblieft weten.
Mijn handeltje: link
Dit geldt ook voor wat er de komende tijd nog bijkomt.

Omdat mijn Lumix TZ70 kuren vertoonde (het beeld ging soms onverwachts op zwart) en ik geen idee had waar ik ‘m ooit kocht dus ook niet of het onder de garantie viel, zocht ik een nieuwe TravelZoom.
De verleiding om een categorie hoger en duurder te kiezen (de TZ80) was groot.
Zó groot dat ik dacht: ik doe het!
En terwijl ik bij CoolBlue het hele bestelproces doorloop zie ik op het allerlaatste moment dat ik de TZ70 óók daar kocht én dat ik nog 5 maanden garantie heb.

Ik meld de TZ70 aan voor reparatie en bestel toch de TZ80.
Omdat waar (sommige) andere vrouwen kwijlen van 100 paar nieuwe laarsjes en truitjes in de laatste mode ik die graag aan me voorbij laat gaan maar ik ben dol op fotograferen en de gedachte aan een nieuwe, mooie camera kan mij zeer hebberig maken.

De TZ80 arriveert, ik bekijk ‘m (hij is mooi), ik bestudeer de eenvoudige handleiding (die ik al niet snap), ik kijk naar de handleiding online (die 400+ pagina’s is) en ik snap kleine dingen maar de big picture zie ik niet.
Ik ga op ‘m googlen en keurende sites zijn enthousiast en ervaren fotografen ook maar ik zie ook een reactie van een koper die het ding eenvoudig niet *begrijpt*. Eigenlijk net zoals ik maar dat wil ik dan nog niet toegeven.

Verder bestuderen dus en prutsen aan de knopjes.
Dan stuurt CoolBlue me vanochtend een mail dat ze mijn oude camera die ik gisteren verzond ’ter reparatie’ hebben ontvangen.
Een uur later nog een mail. Ik vréés: ‘er is niks aan het handje’ omdat mijn klacht toch wat vaag was maar het tegendeel is waar. Ze hebben hem voor een gecompliceerde reparatie toegestuurd aan een ervaren reparateur. Kan twee weken duren.

Ik maak 4 foto’s met de TZ80 en dan weet ik het: dit wordt ‘m niet.
Ik meld ‘m aan voor retour.
No problem reageert CoolBlue en stuurt me een etiket zodat ik ‘m gratis kan terugsturen.

Bij al dat googlen gisteren stuitte ik ook op deze site (<- klik).

“Het kopen van nieuw materiaal zal jouw fotografie NIET verbeteren. Decennialang heb ik gedacht “als ik maar die nieuwe lens had” dan zouden al mijn fotonoden bevredigd zijn. Noppes. Ik wil nog altijd “een lens meer”, en ik maak al 30 jaar kiekjes. Er is altijd een lens meer. Zet je erover heen.
De enige taak van de camera is het maken van foto’s zo vanzelfsprekend mogelijk te maken.”

En: “Ernst Haas becommentarieerde dit in een workshop in 1985:
Twee kereltjes uit Nova Scotia hadden grote moeite gedaan om daar te zijn en waren grote fans van Leica, werkten in een fotozaak, hadden gespaard om ze te hebben en hadden een grote bewondering voor Ernst omdat hij een Leica gebruiker was (alhoewel hij in barre tijden Nikons gebruikte voor zijn Marlboro fotosessies).
Ongeveer de vierde dag van de workshop was zijn geduld op in verband met de Leica verafgoding die deze jongens tentoonspreidden, en in het midden van een discussie, toen een van hen nog eens een vraag stelde met als doel de superioriteit van de Wetzlar te bevestigen, zei Ernst, “Leica, schmeica. De camera maakt niet het minste verschil. Ze kunnen allemaal opnemen wat jij aan het zien bent. Maar, jij moet ZIEN.”

“Hij zei ook: “Beste groothoeklens?” “Twee stappen terug” en “kijk voor het aha-gevoel.””

Hier (<- klik) laat de schrijver van dit artikel (Ken Rockwell) een aantal foto’s zien die hij maakte met flut-camera’s.
Ze tonen aan dat het idd gaat om het *zien*, om de compositie.
Nu gaat het hier wel om stilstaande beelden (rotsen e.d.), ik vermoed dat bij bewegend beeld de camera toch wel wat verschil maakt.
Maar dan moet je hem wel kunnen gebruiken.

Ik ga het toch maar weer proberen, handelen via Marktplaats.
Niet omdat ik het leuk vind maar omdat ik gisteren hoorde dat de reparatie aan mijn auto *minstens* € 650 zal kosten (minstens!) en dat de garage eigenlijk vindt dat dat niet meer in verhouding staat tot de waarde van de auto.
Waarop ik dan zeg dat dat best zo kan zijn maar dat ik geen geld heb voor een nieuwe (tweedehands) auto.
Een ‘Up’ kost nog geen tienduizend Euro, zegt de man.
Kan wezen maar ik vind de Up een verschrikkelijke auto (ik kreeg hem een paar keer als huurauto) en tienduizend Euro vind ik nog steeds veel geld.

Vandaag dus wat dingetjes op Marktplaats gezet en verdomd! Ik lijk 1(!) cd voor € 2,50 te hebben verkocht!
Nu dapper doorstoten. Want elke cd van € is weer een lekker bruin brood bij de Plusmarkt.
En wie het kleine niet eert etc.