Vandaag verder geklooid met de phone.
Een paar dingen lukken, andere dingen lukken niet.
Wanneer die laatste gaan overheersen denk ik: ik moet een lijstje maken van wat ik moet kunnen. Met ‘hello Moto’ (uitgesproken door een Japanse vrouwenrobot).

Wat we al samen kunnen: google maps.
Wat we ook kunnen: hem tweetalig maken (hij sprak eerst alleen Amerikaans-Engels).
We kunnen op Facebook. Maar – daar gaan we weer, dat wil élke phoon – hij wil me alleen FB-chatberichten laten lezen als ik Messenger installeer.
Dat wil ik niet.

We kunnen nog niet mijn gewone email-adres toevoegen (hij zegt dat mijn certificaat niet deugt…).
Foto’s maken is gelukt.

Morgen oefenen met telefoneren en contacten toevoegen.
En bedenken wat hij nog méér moet kunnen.
Ik denk dat ik hem toch maar houd.

Het wás even duwen om de deur tussen de keuken en de bijkeuken open te krijgen toen de wasmachine kwam.
De tochtstrip zat wat klem.
Het kón wel.

Maar de mannen van Coolblue gingen voor het betere duw- en trekwerk en nu hangt die deur geheel uit z’n voegen.
De bovenkant past er niet meer in. En de onderkant kan ik alleen open duwen als ik die eerst optil en dan zachtjes verplaats.
De deur afsluiten – beneden lukt dat niet.
Hij blijft op een kier staan.
Dicht krijg ik hem alleen als ik de bovenkant er bovenop til en die dan vergrendel.

  
Ik mail mijn oppassers over dit meest recente ongemak.
Geen probleem! is het antwoord. Dat repareert hij wel even.

Intussen beginnen de kosten van het een en ander me wel aan te vliegen.
Ik denk na over wat ik kan afzeggen.
Ik denk: de oogmeting.
Want die winkel is hartstikke duur.
Moet ik wel snel zijn want de afspraak is voor dinsdag.

Vandaag moet ik behalve boodschappen-doen-voor-de-dieren mezelf dwingen de laffe schoudertjes te zetten onder
* de wasmachine
* de smartphone

Ik moet 1 was draaien met iets dat niet kapot kan (klinkt simpel maar laatst waste ik een trui die ik al 10+ jaar in prima staat had op een te warm programma en nu kan er alleen nog een kleuter in).
Ik moet een begin maken met de phone die sinds gisteren eindelijk een sim card heeft.

Ik zie als een berg op tegen beide en neig sterk tot doen wat ik wél leuk vind: spullen klaarleggen die ik vooruit ga sturen naar Amerika zodat ik kan reizen met een in de cabine mee te nemen sleepkoffertje.

Er zijn uitgaven die moeten (de auto, de wasmachine, de van het dak afgevlogen dakpannen vervangen, de verwarming in de bijkeuken die uit is weer ‘aan’ laten maken) en andere die ik nuttig vind (de nieuwe Kindle, de nieuwe smartphone waarover ik nu ‘mm’ denk maar goed, hij is er nu eenmaal).
Er is iets anders dat ook zou moeten (de electriciteit in de schuur die niet meer werkt) waarmee ik heb besloten te leven.

En dan is er nog de afgebroken kies (tandarts op 26 maart) en oogmeting voor een ev nieuwe bril (op 20 maart).

Op 18 januari 2019 wil ik naar een opera in Dresden.
Vandaag gaat de kassa open.
Ik kies een plaats 1e rij in het midden.
Ik vul mijn gegevens in.
De plaats is voor een goed operahuis niet eens duur (€ 100) maar ik besef dat ik er ook heen moet vliegen en daar in een hotel moet verblijven.

Dresden is vast niet zo duur als het extreem dure Zürich maar KLM is toch al snel tegen de € 300 en een hotel dichtbij een operahuis is ook al snel € 150 en waar ik het in de zomer geen ramp vind een stukje te moeten lopen van hotel naar theater verblijf ik er in januari toch liever dicht in de buurt.
Tel daarbij openbaar vervoer.
En hapje eten en slokje drinken.

Ik zie de minuten voorbij tikken naast mijn winkelmandje (zo lang heb ik nog om de bestelling af te ronden).
Ik klik op annuleren.
Weet ik het zeker?
Ik weet.

 

Sinds ik weer spullen op Marktplaats zet heb ik voor hoogstens € 25 verkocht.
Eerder € 20.
Of nog minder.

Ik neig al tot: kappen ermee.
Maar dan mailt iemand me vannacht om 5 uur dat hij vanmiddag een Betty Boop sleutelhanger (van € 2,50!! ingekocht voor $ 4,00) wil komen ophalen, of dat kan.
Hoewel ik bij alle artikelen heb staan dat het alleen ‘verzenden’ is denk ik: vooruit dan maar, maar zeg wel dat het tussen half twee en twee moet want daarna ben ik weg.
Hij reageert: stuur dan maar op.

Ok. Ik vraag: met Track & Trace of ‘gewoon’ en hij zegt Track & Trace en ik zeg dat dat € 3,80 kost (wat ook al in de advertentie staat!!) en dan wordt het ‘belachelijk duur voor een sleutelhanger’ en stuurt hij me nog 10+ mails met telkens een minuut ertussen die neerkomen op ‘zak in de plomp’.
En ik weet weer waarom ik zo de pest heb aan verkopen via Marktplaats.

Ik schreef hier laatst over de kauwtjes die al jaren een gat tussen mijn dakpannen betrekken om daar te gaan broeden.
En dat ik me had laten overtuigen dat ik dat dicht moest maken.
En er een kauwtjeskast moest (laten) ophangen.

Gisteren (de eerste niet-stervenskoude dag) zie ik twee kauwtjes in de buurt van de kast zitten.
Vandaag zit er 1 op wacht, worden er in de goot takjes verzameld voor de inrichting van de kast en hoor ik hevig gerommel *in* de kast.
Op foto twee kun je als je góed kijkt de pootjes zien van de kauw die aan het rommelen wás en nu weer even wegvliegt.
Op foto drie vliegt de kauw weg (voor even).

Ik zoek in dit weblog na hoe lang ze hier al wonen.
Ik kom op dit bericht uit 2012 dat weer verwijst naar een bericht uit 2010.
Zo lang zijn ze hier dus al.

Ik hoop dat het een mooi broedseizoen voor ze wordt.

Eerst het excuus: een paar weken geleden moest ik mijn nieuwe auto ophalen en ik dacht dat ik de route uit mijn hoofd wist maar dat was niet zo en toen wou ik me de weg laten wijzen door mijn Samsung S4 mini en die vertikte het.
Omdat ik in de woestijn van Amerika *niet* wil verdwalen ging ik zoeken naar een nieuwe phone met gps.
Met een lange batterijduur. En vooruit: dual sim.

Coolblue raadde een aantal smartphones aan als ‘hun keuze’ en 1 ervan was de Moto G5 Plus.
Ik vergeleek die (door te googlen op onderzoeken!) met vergelijkbare phones. En hij kwam er idd als beste uit.

Vanwege dat niet-willen-verdwalen overtuigde ik mezelf dat ik weliswaar wat krap zit (nieuwe auto, nieuwe wasmachine), maar dat na 5 jaar een nieuwe smartphone met nuttige functies toch niet overdreven is.
Deze besteld.
En bij KPN een andere sim card want ik heb nu een micro prepaid en hierin past alleen een nano sim. Veel mensen gaan dan de andere op maat knippen maar dat leek me geen goed idee (vervanging kostte ook maar € 4,99).

Zaterdag heb ik de Moto in huis.
En opeens realiseer ik me weer dat ik een smartphone helemaal niet leuk vind! het heeft me ook de grootste moeite gekost aan de andere te wennen en nog steeds doe ik er alleen de meest basale dingen mee.

Omdat de nieuwe sim card (echt heel klein) óók op zaterdag arriveert dwing ik mezelf op zondag die en een extra sd card in het schuifje te plaatsen (dank je mensen op YouTube die uitleggen hoe dat móet).
Vandaag dwing ik me nog wat dingen met de phone te doen en dan merk ik dat hij zijn sim card niet kan vinden.
Toestel weer open en verdomd: hij heeft ook geen sim card!

Onvindbaar is dat ding dus er zit niets anders op: weer een nieuwe besteld.
Heb ik spijt? Ja en nee.
Ja omdat ik het een verschrikkelijk vervelend gedóe vind, zo’n nieuwe smartphone verkennen. Nee omdat ik denk dat het eindresultaat goed kan zijn.

O ja – er wás ook de optie om alles van de oude phone draadloos over te zetten op de nieuwe. Maar bij de vraag of ik dát wou of ‘fris’ beginnen, dacht ik: er staan zoveel apps op die oude die ik niet wil en waar ik niet vanaf kon komen dus laat ik ‘fris’ doen.
Ik wou dat ik iemand kende die zei ‘geef maar hier, ik fiks dat even voor je’…

Omdat alles immers tegelijk kapot gaat, moet er nu echt een nieuwe wasmachine gekocht.
De oude AEG Lavamat huppelde al een tijdje met veel lawaai door de bijkeuken. Gisteren draaide ik toch weer een was (na hem twee weken rust te hebben gegund) en dat eindigde met gepiep en een knipperend lampje en het weigeren zijn deur te laten openen.
Na veel drukjes op knoppen ging de deur wél open maar ik heb geen idee wat het probleem was (de handleiding hielp niet) dus nog eens proberen of hij er een volgend keer wel zin in heeft lijkt me niet zo’n goed idee.

Dús de website van de Consumentenbond raadplegen én die van Coolblue.
En wanneer ik eindelijk denk te weten wat het gaat worden ook nog die van Wehkamp – dat was niet slim. Want zo blijven steeds meer opties open en komt er dus geen nieuwe wasmachine.

De Consumentenbond dweept met de Mieles (poepie-duur).
Coolblue adviseert dit.
Of misschien een Bosch aanbieding?

Eenie-meenie-mynie-mo.

Ik snap het ook niet maar opeens was de oker das die ik al 30+ jaar heb verdwenen.
Een dag later waren ook de handschoenen waar ik de vingertoppen vanaf had geknipt foetsie.
Gezocht en gezocht, logisch nagedacht (dacht ik) en gehoopt op die ene blik die op ze zou vallen maar niks.

Online gezocht naar nieuwe dassen want de hier rondslingerende oude vervangers zijn niet eens ‘adekwaat’.
Bonprix, Hema, Wehkamp – het werd Zalando.
Dat de tijd nam om die te bezorgen.
Ook gezocht naar handschoenen zonder topjes.
Die waren er gisteren al (na een dag).

Vandaag de dassen.
Drie voor € 23.
Best mooie.
In elk geval wárme.

En een kaartje erbij: “Volgende keer een complete look?”
Je schijnt te kunnen aanklikken wat je stijl is en dan gaat hun ‘stylist’ voor je ‘shoppen’.
Ik weet dat ik dit NIET ga doen, maar kijk toch op de site van Zalon.nl.

Even klik ik op wat dingen maar al snel weet ik: dit wordt niks.
Drie dassen voor € 23 na het zoekraken van mijn lievelingsdas terwijl het hartstikke koud is – dat is wat ik nodig heb.
Een stylist die me voor honderden Euro’s wil hijsen in kleren die ik niks vind, dat ga ik gewoon niet doen.

Mijn huis is niet geïsoleerd.
Boven, op mijn werkkamer, kun je als je goed kijkt de gaten in de muur zien.
En je kunt de papieren op mijn bureau op en neer zien gaan door de wind.

Beneden weigert sinds deze winter de verwarming in de bijkeuken dienst.
Die is nu zó koud dat een flesje water van de konijnen dat ik er vannacht per ongeluk liet staan, helemaal was bevroren.
De keuken, grenzend aan de bijkeuken, is ook erg koud.
Loki’s etensbakjes staan op kranten en de kranten gaan net als het papier op mijn werkkamer ritmisch op en neer.

Ik heb eens bij de aannemer van het dorp gevraagd hoeveel tijd het zou kosten om mijn werkkamer te isoleren, hopend op 1 dag (omdat ik langer dan dat geen werklui om me heen verdraag).
Hij zei: een week.
Daarmee ging dat over.

Iemand beloofde ‘een keer te kijken naar de verwarming in de bijkeuken’ wat er niet van is gekomen.

Zodat ik nu met dikke kleren, twee dassen en een winterjas in de kamer beneden op mijn laptop Netflix zit te kijken.
Een aantal keren per dag hol ik naar buiten en voorzie de konijnen van vers water dat snel bevriest en van eten waar ze hopelijk ook *snel* iets van eten.

Vandaag was het windkracht 7.
Volgens de voorspelling is het morgen windkracht 6.
En daarna windkracht 4 en dan is ook de vorst overdag voorbij.

Hopelijk zullen we het allemaal overleven.
Loki vindt het trouwens ook helemaal niet leuk. Hij wil wel af en toe naar buiten maar niet langer dan een minuut of vijf.

Ongeveer een maand geleden mailde iemand me dat hij naar Amerika zou gaan, naar een regio waar ik ook wel kwam.
Hij vroeg of ik tips had. Boeken misschien?

Ik mail terug dat ik een paar boeken heb die hij best mag hebben.
Terwijl ik het pakje inpak voeg ik er nog meer boeken aan toe.
Vier mooie, nooit gebruikte boeken.

Ik mail: ze komen eraan.
Ik mail tien dagen later: volgens PostNL zijn ze aangekomen – heb je ze ontvangen.
NIKS.

Ik weet dat ik ooit tegen iemand zei dat ik een ‘dank je’ wel op prijs stelde in zo’n geval en zij zei dat een *boeddhist* dat niet zou hoeven!
Want als je eenmaal iets gaf, dan was het wég.

Ik ben geen boeddhist.
Ik hecht aan een zekere beleefdheid.
Zodat tenzij die man van die boeken intussen op treurige wijze het leven heeft gelaten ik hem echt kwalijk neem dat hij nooit de moeite heeft genomen dat hij niet een mailtje met ‘dank je!’ heeft gestuurd.

Je mág zeggen dat dit me een trut maakt (maar dan stijg je niet in mijn achting).

Eens woog ik 66 kilo.
Terwijl ik 1.65 m groot was.
Ik was dus ‘mollig’ (op z’n minst).

Toen kwam ik in een fase van ‘why bother’.
Wat betekent dat telkens wanneer het aankwam op het bereiden van een avondmaaltijd ik dacht: waarom zou ik. Geen zin.
De kilo’s vlogen eraf.
Moeiteloos.
Zonder er iets voor te doen.
Gewoon ‘geen eten maken’.

Na een tijdje vond ik het wel leuk, dat ik zoveel dunner was geworden.
Ik deed het er weliswaar niet om, maar het was een prettig bij-effect.

Lang woog ik 53 kilo.
Nu weeg ik 50 kilo.

Jarenlang voedde ik me met maaltijden die waren bereid door een diervriendelijke slager.
Waar ik dan aardappels of rijst bij kookte.
Na vele jaren vind ik die maaltijden ongelooflijk saai.

Ik neem me voor binnenkort spaghetti te koken.
Omdat ik al genoeg ‘spriet’ ben nu.
Ik ben reuze benieuwd of het ervan komt.

Zaterdag arriveerde de via bol.com bij een subhandelaar gekochte folie voor mijn Kindle Voyage (waarover ik eerder al schreef).
De folie paste niet. Hij was maar 7 cm breed en de Kindle Voyage is 9 cm breed.

Ik bekeek de folie goed. Was hij misschien dubbelgevouwen (nee).
Was het folie voor een ándere e-reader?
Volgens de bevestiging van de bestelling niet.

Er zit een briefje bij: retour moet op eigen kosten én je moet het eerst bij ze melden dan krijg je een retournummer oid (nb *niet* een antwoordnummer, meer een code die je in de envelop moet doen).
Ik meld mijn retour en ook de reden.

Later kijk ik op de site van bol.com.
Daar kan ik óók de retour met reden aanmelden én zij betalen de kosten van het terugzenden en sturen me daarvoor een label.

Vandaag mails van de handelaar in folie.
1) of ik niet liever wil ruilen? (nee, want ik heb intussen alweer bij iem anders besteld)
2) of ik wel had begrepen dat ze universeel folie sturen die je zelf moet knippen? (hoe kun je nou zó knippen dat 7 cm uitgroeit tot 9 cm)
3) ze hebben bericht gekregen van bol.com en de kwestie is nu afgehandeld.

Niet dat ik nu vreselijk depressief ben, maar ietsje vrolijker zou wel leuk zijn.
Dus google ik op ‘jezelf opvrolijken’.
De eerste website raadt aan: ga lekker shoppen! en ook: lees een leuk boek. En ga lekker eten en drinken.
En niet te vergeten: ‘lekker seksen’ ev met een partner maar anders alleen.

Website twee denkt dat het helpt een andere route naar het werk te volgen en: “Twijfel niet en trek juist op een gewone dag eens je mooiste jurkje, je favoriete pumps en die prachtige oorbellen uit de kast. Oh ja, vergeet ook die rode lipstick niet! Als je straalt aan de buitenkant, heeft dat vaak ook een positief effect op hoe je je voelt.”
En ja hoor – kóóp iets! “Wil je al tijden een lekker luchtje? Of hunker je al maanden naar die ene leuke trui? Waarom zou je jezelf niet eens verwennen met een aankoop.”

Nog één website ga ik proberen. Daar zie ik wel iets interessants maar wanneer ik dat wil kopiëren verschijnt een dreigend scherm dat ik auteursrecht aan het schenden ben!
Dat dus toch maar niet.

Blijft over shoppen en mijn leukste jurkje (heb ik niet) aandoen met mijn favoriete pumps (heb geen pumps) en mijn rode lipstick die ik ook al niet heb op mijn mondje smeren.
Misschien is vrolijkheid ook wel ernstig overrated.

Sinds 2010 nestelen er kauwtjes onder mijn dakpannen.
Eerst liet ik het gat dat ze tussen de pannen hadden gemaakt nog wel eens dichtmaken.
Maar ze wrikten het weer open en toen dacht ik: laat ook maar.
Live and let live.
Live and let love.

Nu heb ik de dakpannen toch maar weer laten dichten.
En een heuse kauwtjeskast laten ophangen.
Zodat het aan de kauwtjes is.
Of ze denken: wow! dat is helemaal te gek, dáár gaan we wonen!
Of dat ze verhuizen naar elders.

Of gewoon de dakpannen weer slopen.

Al jaren vormt een dameseend een ‘setje’ met twee heren.
In het begin verbaasde ik me daarover, maar het gaat het hele jaar goed.
Tot het seizoen van de liefde aanbreekt.
Dan is het knokken geblazen en staat de sterkste woerd de ander naar het leven.
Hij jaagt hem op, hij probeert hem veren (liefst hele vleugels) uit te trekken.

Twee jaar geleden schreef ik er ook al over.
Hier (<- klik).
Ik vond het toen opmerkelijk dat de lelijkerd de sterkste was en dus ook het meest gewild door het vrouwtje.

Dit jaar zie ik het de afgelopen dagen weer gebeuren.
Het drietal komt aanzetten, eerst even eten, dan vliegt 1 woerd de andere aan.
Nu is de ‘mooie’ woerd de dominante.

Voor de echte vechtfoto’s moet je het bericht van twee jaar geleden bekijken.
Hier lijkt de nu onderliggende woerd te vragen of hij alsjeblieft mee mag spelen.
Waarna het antwoord ‘nee’ is.

Sinds ongeveer een maand danst mijn wasmachine.
Nee, eigenlijk al langer. Maar eerst waren het kleine danspasjes en nu staat hij te headbangen.
Zo hard dat wanneer ik boven zit ik er naar van word als ik hem in de bijkeuken tekeer hoor gaan.
Hij verplaatst zich nu ook drastisch.
Grote stappen snel thuis.
Zoiets.

Ik vrees dus dat het na een nieuwe auto ook een nieuwe wasmachine wordt.
Want als de afwasmachine het begeeft kun je de borstel ter hand nemen en laten druipen op een rek.
Maar een laken of dekbedovertrek was ik niet met de hand in de wastafel.

Nu eerst wachten tot iemand de machine nog een keer voor me naar achteren kan duwen (ik krijg er geen beweging in).
Dan nog een keer proberen met wat écht schoon moet.
En als het weer direct een headbangend drama wordt – een nieuwe wasmachine 🙁