Om mezelf af te leiden kijk ik naar een Dr. Pol.
Die meestal koeien helpt bij het baren of alpaca’s inent en af en toe ook een huisdier behandelt.

Nu komen vrouwen met hun hond die van de bank is gevallen en daarbij zijn poot heeft bezeerd.
Of de dokter daarnaar wil kijken.
Ze treffen een van die aardige vrouwelijke dierenartsen die onderzoek doet.
Haar conclusie: botkanker.
Haar advies: inslapen.

Haar vriendelijke woorden tegen de twee huilende vrouwen: dat ze zich kan voorstellen dat zoiets hard aankomt wanneer je denkt voor iets vrij onschuldigs naar de dierenarts te gaan.
Zodat ook ik in tranen zit en besluit dat ik dierendokterprogramma’s beter even kan mijden.

Als ik mezelf dan zo nodig puzzelend en tv-behangend wil laten afleiden is Cesar Milan op dit moment toch de betere keus.

Ik heb een oppasser (v) voor mei-juni én augustus-september.
Ze lijkt me erg goed met katten (Loki liet zich door haar aaien wat hij met ‘bezoek’ meestal niet doet – oppassers voor een maand is andere koek, dan gaat hij in slijm-modus).

Van kippen en konijnen weet ze niet veel maar daar is ze eerlijk over en ze wil graag dat ik zoveel mogelijk informatie achterlaat.
Ze ‘voelt goed’.

Nog een kans!
Ik plaats een oproep op FaceBook en via die oproep benadert iemand mij en die wil meteen langs komen.
Eh… nee.
Ik leg uit dat ik liever eerst wil mailen om te kijken of het klikt.

Een dag later: ok.
Ik reageer met meer uitleg en dan vele mails met meer uitleg en erg veel foto’s door MIJ en anderhalve dag later nog steeds geen enkele reactie.

Ik mail dat ik dat niet zo fijn vind.
En zij reageert met dat zij mij een trut vindt want ze wou overleggen met haar vriend (met wie ze woooooont! hoe ingewikkeld kan dat zijn!) en DUS ziet ze er vanaf.
Omdat ik dus zit te zeiken.

Ik weet het even niet meer.

Ik vond een oppas.
Zij was de eerste vrouw die reageerde en na wat mails uitwisselen concludeerde ik dat ze heel geschikt was: aardig en betrouwbaar.
We maakten de afspraak dat ze vandaag over twee weken om 12 uur langs zou komen.
Voor de concrete puntjes op de i en om mijn huis en tuin en dieren te laten zien.

Vanochtend word ik wakker en vind een mail: ze komt toch niet.
Iets over eigen vakantieplannen naar élders.

Ik ben geheel van slag.
Ik had dit echt niet verwacht. Wat knap stom is want zij is niet de eerste die na een aanvankelijke toezegging weer afhaakt.

Ik kijk weer op de oppas-site.
Niemand spreekt me aan.
Eigenlijk wil ik ook helemaal niet kijken.
Me weer opladen voor de frisse moed … het lukt me niet.

Meisjes die vorig jaar werden geboren, kregen het meest Emma als naam (jongens Noah).

Alle namen staan online zodat je zelf kunt opzoeken of jouw naam (nog) populair is.
Jeanne is dat niet. Geen enkel meisje kreeg die naam.
Mijn 1e doopnaam, Adriana, doet het beter.
Daarmee werden 59 kindjes verblijd.

De naam Jeanne kom ik sowieso nooit meer tegen.
Nou – soms nog.
In overlijdensadvertenties van ouwe vrouwen.

Als ik ergens zou willen oppassen, zou ik me uitputten in waarom juist deze plek me helemaal te gek lijkt (en dat ik nog nooit zulke leuke dieren heb gezien).
Veel potentiële oppassers sturen een kort bericht met ‘ik heb wel interesse, kijk eens op mijn profiel’.
Wat ik dan doe maar eerlijk gezegd: dat is niet de weg naar mijn (oppas)hart.

Ik vermoed (maar dat is ook maar een gok) dat die mensen veel adressen aanschrijven vanuit een ‘niet geschoten is altijd mis’ en dat het ze eigenlijk niet veel interesseert waar ze terecht komen.
Mogelijk staat mijn adres zelfs ergens onderaan hun wenslijstje – voor als huizen die ze aantrekkelijker vinden niet doorgaan.

Gisteren raakte ik in contact met iemand die me wel wat leek. Ik stuurde haar vandaag nog een bericht maar kreeg (nog?) geen reactie.
Ook schreef ik zelf iemand aan – die na 24 uur nog niet heeft gereageerd dus óf ze vindt mijn huis+dieren helemaal niks of ze leest haar mail niet.

Wat haat ik dit!

Ik heb een aantal reacties op mijn advertentie voor een oppas.
De ‘klik’ voel ik nog niet.

Mijn maag is verknoopt.
Ik dacht: was Roelof er maar om dit mee te bespreken.
Maar als Roelof er nog wás had ik helemaal geen vreemde oppas nodig.

Ik hád een house sitter die in mei zou terugkomen.
En toen missch niet.
En toen weer wel.
En toen niet.
En eergisteren zeker wél.
En nu weer niet.

Zodat ik net mijn advertentie op Housesitters heb gereactiveerd.

Waarna het nu afwachten is.
En – zeg ik streng tegen mezelf: niet te gretig háppen wanneer iem zich opwerpt.
Want ik heb een mooi huis op een mooie plek met geweldige dieren te bieden.
Daar mag om geworven worden.

Aan échte voornemens doe ik niet.
Wel bedacht ik laatst dat ik wel erg hard door mijn geld heen ga.
Dat komt ook omdat het beste nog niet goed genoeg is voor mijn dieren.
Maar voor mezelf raak ik ook in verleiding.

Niet in het groot.
Geen nieuwe smartphone terwijl ik dat ding amper gebruik.
Steeds minder opera mini trips.
Bij Zalando ben ik geen vaste laarsjes-klant.

Wél ben ik al maanden op zoek naar een prettig gezichtsmeersel.
Daarvan schaf ik om de juiste te vinden dus te veel aan.

En (ik geef het toe) ik wil nog wel eens een t-shirtje kopen.
Bij de Hema. Bij Bonprix.
Goedkoop dus.
Zo verkoop ik het ook aan mezelf. Dat het om zéér betaalbare kleren gaat.
Rond het tientje per stuk.
Maar het telt wel op.

Idioot veel en duur wordt het niet.
Ik shop ook niet elke week tot ik drop.
Maar ik voel wel vaak de verleiding.
En van elke tien Euro die ik eigenlijk zinloos uitgeef, had ik iets anders (mogelijk leukers) kunnen doen.

Het is deels de schuld van Facebook dat me advertenties laat zien van leuke shirts met een kat erop.
Bijna bestel ik die. Tot gelukkig net op tijd tot me doordringt dat het wel leuke shirts zijn, maar dat ik die nimmer nooit ga dragen.

Facebook ziet me foto’s van Loki posten – zodoende.
Mezelf beschermen tegen andere verkopers kan door me af te melden van al die nieuwsbrieven die me lokken met giga korting, gratis verzending (alleen NU), 2 voor de prijs van 1 (uiteraard ook: alleen NU).

Elke nieuwsbrief die nu nog binnenkomt wordt *niet* meer gelezen.
Er wordt alleen met fijngeknepen oogjes gezocht naar het altijd moeilijk vindbare ‘Afmelden’.
Klik!

Vandaag schijnt de dag te zijn dat ‘we’ elkaar ‘gelukkig nieuwjaar’ toeroepen.
En ‘de beste wensen’.

Wanneer je zoals ik op Facebook zit met enkele honderden ‘vrienden’ scroll je je een ongeluk op zoek naar een gewoon bericht omdat je verzuipt in alle wensen.
Ik begrijp nooit wat die toevoegen.
Zomaar in het wilde een oneindig aantal mensen van alles wensen.
Waarop die mensen dan weer in de commentjes ‘jij ook!’ oid zetten.

Ooit, in een conference, maakte Wim Kan daar een opmerking over.
Hij voegde aan dat “de beste wensen” toe “en je weet wat ik zeggen wil” en als ik me goed herinner opperde hij ook nog dat het raar is om die wensen alleen op deze dag (erger: de eerste 6 dagen van januari) aan elkaar te doen toekomen.
Waarom niet op een andere dag in het jaar?

Ik doe er niet aan mee.
Ik wens niet en ik ‘jij ook’-niet.

Áls ik al wat zeggen wil is dat ik hoop dat ik goed blijf kunnen opschieten met die paar mensen met wie ik nu goed kan opschieten.
Nieuwe vrienden? ach – ik heb geen illusies.
Ik hoop vooral dat het met mijn dieren goed zal (blijven) gaan.
Dat de konijntjes elkaar lief vinden resp tolereren (het is niet in elke ren een paradijs), dat de kipjes gelukkig zijn.
Dat Loki blijft voelen hoeveel ik van hem houd en dat hij af en toe komt knuffelen.

Mijn diertjes ‘weten wat ik zeggen wil’.

Ik kén ze niet, de mensen die dol zijn op vuurwerk.
Ik ken juist mensen die er de pest aan hebben en wier hart breekt wanneer ze zien wat dat knallen en flitsen met hun dieren doet.
Maar ze zijn er en het ene jaar zijn het er hier in de buurt meer dan het andere jaar en nu is het echt hommeles.

Vandaag overdag was het vooral knallen en dat deed Loki niet zoveel.
Nu gaan er flitsende kleuren af (en ook nog steeds knallen) en mijn kleine man die eerst zo stoer was ligt nu op de kamervloer in een hoek.
Gewoonlijk sluit ik de luikjes af om een uur of tien en zet dan de kattenbak (die hij normaal niet gebruikt) in de keuken.
Nu heb ik dat tweeëneenhalf uur vervroegd.

Mijn eigen ‘even een uurtje dutten’ is ook geschrapt.

Vandaag dacht ik toevallig aan al diegenen die me zijn ontvallen.
Niet door de dood – dat spreekt voor zich, tegen de dood valt niet te vechten.
Ik heb het over de vriendinnen (m/v).

Deels verdwenen ze door ‘natuurlijke’ oorzaken.
De jeugdvriendin met wie ik als kind speelde die omdat ze een paar maanden ouder was een jaar eerder naar de Grote School ging en daar nieuwe vriendinnen maakte.
De lagere-school-vriendin met wie ik nog wel in de brugkklas van de middelbare school zat maar daarna ging zij naar de MMS en ik naar het Gymnasium.
Ná de middelbare school vloog iedereen alle kanten op.

Later was er de boezemvriendin die een vriend kreeg die de pest had aan mij en ja… dan weet je het wel: exit Jeanne.
Andere boezemvriendin van wie ik nog steeds niet weet waarom ze me eigenlijk heeft laten vallen. Ik denk dat ze me niet leuk genoeg meer vond.

‘Vrienden’ ontvielen me deels omdat ik het grachtengordel-wereldje waarin ik ze had leren kennen was ontgroeid en contact houden daarbúiten niet lukte.
Of ze waren vrienden via mijn echtgenoot en zoals dat dan gaat: man dood, vrienden verlaten het zinkende schip (mij).

Nieuwe vriendinnen maak ik niet gemakkelijk.
Ik probeer het wel. Soms lukt het even.
Maar dan gaat het mis.
Geleidelijk mis (elkaar zien/schrijven komt er niet meer van) of met een harde klap mis.

Ik denk dat dat ‘het leven’ is.
Mijn leven is het in ieder geval.

Mijn overburen zijn allebei kok.
Zij maakt prachtige taarten, hij doet de rest (kan het niet goed omschrijven).

De taart kreeg ik als verrassing een paar dagen geleden.
Met de tapas kwamen ze net aanzetten.
Alles is even heerlijk.

Het adres is Salt Sugar and Taste in Grootschermer.
Tot hoever ze van ‘huis’ leveren weet ik niet.

Er is een huis in Blythe, CA waar ik een keer bij toeval verbleef omdat het lag tussen twee plekken waar ik zijn wou.
Later ging ik er met opzet heen, elke reis, ook al moest ik ervoor afwijken van mijn route.
Het is een mooi huis en ze hebben er kippen en kalkoenen en geiten die vaak kleintjes hebben (arme vrouw-geit).

De laatste keer dacht ik: dit is idd de laatste keer.
Ik heb het nu wel gezien.

Toen was er opeens een kalkoen die vriendjes met me wilde worden.
Ze keek me indringend aan toen ik buiten zat.
En de volgende ochtend toen ik wakker werd, stond ze bij het raam naar binnen te kijken.

Ik mailde de eigenaar over de kalkoen. Dat ik haar zo leuk vond en ze hinkte een beetje, wat was er met haar en had ze een naam.
Ze heette Penelope, ze hinkte omdat ze ooit haar pootje had gebroken en dat was niet goed geheeld. Ze was de enige kalkoen met een naam.
Ik dacht: nu moet ik dus voortaan terug gaan voor Penelope.

Toch ga ik niet in het voorjaar.
Het kwam echt niet uit.
Voor het najaar staat Penelope voorlopig nog wel ingepland.

Ik bezoek de kapper wanneer mijn haar té erg begint te pieken.
En sinds de kapper ook wenkbrauwen verft, doe ik dat soms óók.
Omdat de wenkbrauwen niet per se hartstikke grijs worden maar een paar maanden na zo’n verfbeurt verliezen ze wel wat kleur.

Zondag was ik naar een concert.
Om wat op te tutten zocht ik een leuke trui uit de voorraad (die moeite had ik me kunnen besparen, het was stervenskoud in het concertzaaltje dus iedereen hield de jas aan en de sjaal om).
Ook liet ik zaterdag bij de kapper de wenkbrauwen verven. Die ogen dan een paar dagen gotisch zwart maar niet dit keer want de kapster had wat grafiet door het bruin gedaan omdat dat, zei ze, beter bij mijn haar paste.
Gevolg: de volgende dag was het meeste bruin alweer bleekbruin geworden.

Een andere reden van dit bezoek alleen voor de wekbrauwen was dat ik eigenlijk geen idee had hoeveel dat kostte. Ik laat het immers altijd tegelijk met knippen doen, en dan krijg je een totaalbedrag.
Nu weet ik het. Het kost € 15.
Wat waarschijnlijk een gangbaar bedrag is hiervoor maar ik vind het duur.

Zodat ik me voorneem toch nog maar eens met een wenkbrauwenpotlood te oefenen als ik een accent wil aanbrengen.
Of anders gewoon laten zoals het is.
Aan de wimpers doe ik immers ook niets.