Ik zag online een mooi hok dat een geschikt onderkomen zou zijn voor mijn twee nieuwe kippen.
Ik vond een webwinkel die adverteerde met: volgende dag geleverd.
De volgende dag: geen hok.
Dit is de dag ná die volgende dag en ik heb nog niets gehoord.
Dus ook geen mail met “komt eraan” of “is vertraagd”.

Pas nu (ik zei toch: dom!) ga ik eens googlen op ervaringen met deze webwinkel.
O got.
Een klein aantal mensen is tevreden, de meeste klanten kregen laat of helemaal niet geleverd en áls iets al kwam, was de kwaliteit vaak ook nog om te janken.

Ik denk: ik ga ze bellen.
Jazeker: IK en bellen.
Kun je nagaan.

Maar lo and behold: ze blijken de telefoon vrijwel nooit op te nemen.
Sterker: op veel dagen in de week – waaronder deze – staat dat ze sowieso *gesloten* zijn.

Kwa echt érg dom:
zoiets is me vaker overkomen en zoiets lees ik vrijwel dagelijks van mensen die ik in het echt of via FB ken als slimmerds.
To top it off: op hun site stond een ellenlang stuk met’Leveringsvoorwaarden’, zó lang dat ik het niet las.
In hun bevestigingsmail sluiten ze die ook *bij*.
Wanneer ik die probeer te openen meldt mijn virusscanner dat ik dat beter niet kan doen want het is foute boel.

Moge dit een les zijn.
Misschien voor anderen maar zeker voor mezelf.

Ik houd van fotograferen.
Al heel lang.

Mijn streven is: bijna elke dag hier een vakantiefoto plaatsen.
Wat in de soep is gelopen door C. want de mooiste foto’s van vorig najaar had ik al gepland en nu héb ik dus niks nieuws meer.
Zodat ik kijk in foto’s-van-vroeger.
Vooral Amerika-foto’s-van-vroeger.

Wat me vaak erg weemoedig maakt.
Ik had daar ook NU willen zijn.
Nu afgelopen mei, Nu nu.

Wanneer ik me losruk van de weemoed, zie ik wel interessante dingen.
Zoals foto’s die ik nu slecht vind (of juist goed).
En foto’s die ik destijds koos om te bewerken en te publiceren en welke niet en als wél: hóe ik ze heb bewerkt.
Distancing op een andere manier.

Het is ‘hip’ te zeggen dat leeftijd maar ‘een getal’ is maar wanneer ik dagelijks lees over mensen van mijn leeftijd of ietsje ouder of zelfs jonger die dood gaan krijg ik het benauwd.
Steeds benauwder.

Benauwderder – als dat een woord zou zijn.

Het is Dierendag en hoewel ik altijd al veel geld overmaak naar dierendoelen en ik het onzin vind dat uitgerekend vandaag nog méér te doen, doe ik het toch.
Niet aan álles (er moet geld overblijven voor puzzels en impulsieve opera-tripjes en krankzinnig dure hapjes voor Loki).

De keus valt op Stichting Zwerfdier omdat tja, ik weet eigenlijk niet waarom precies.
Omdat ze katten opvangen? dat zal het wel zijn.
Amivedi. Omdat ze zoekgeraakte dieren proberen terug te vinden.
The Donkey Sanctuary omdat ik in Amerika een lief ezeltje heb ontmoet en omdat ze knappe tragische teksten schrijven over hoe zielig die ezels zijn waarvoor ze geld inzamelen.

Ik druk op Versturen en ga dan naar Facebook waar ik struikel over nog méér goede dierendoelen.
Die zielige beren.
Die zielige honden.
En dan heb je nog de zielige landbouwdieren waarvoor ik maandelijks al via Wakker Dier doneer.

Ik voel me niet tevreden.
Ik voel me machteloos.

Hij is er weer, het roodborstje.
Nee, geen foto gemaakt, dus dat moet je maar gewoon van me aannemen.

Hij (of zij, ze zien er identiek uit, ze zingen ook identiek) komt elk jaar in oktober.
Mijn vriendin W. (inmiddels overleden) vertelde me dat het vogeltje exact op 5 oktober arriveert.
Jarenlang dacht ik dat dit idd zo was.
Ik bedoel: ik zag de vogel, ik keek op de kalender en jawel het was 5 oktober.
Deze is dus vroeg.

Ik google wat-ie graag eet.
Spinnen en slakken (dus: laat bladeren liggen).
Meelwormen.
Maar gewoon vogelgraan met pinda’s is ook goed.

Tegen het raam tikken lijken ze echt te doen.
Niet omdat ze naar binnen willen maar omdat ze erg territoriaal zijn en niet doorhebben dat de vogel die ze in het raam zien het eigen spiegelbeeld is.

Hier tikken de kippen tegen het raam als ze lekkere hapjes willen.
De meesjes gaan niet zover.
Die ‘hangen’ voor het raam wanneer ze mij erachter zien.
Hat kán zijn dat ze alleen maar ‘hallo’ willen zeggen, maar wanneer ik ze duivenpinda’s toewerp nemen ze die gretig in ontvangst en gaan dan weer een tijd weg.
Pavlov (ik).

Opeens overvallen me zoveel herinneringen.
Met Roelof.
Maar ook met Lodewijk.

Het bedrijf dat mijn PC repareert heet MillCreek (of een variatie daarop).
Toen Lodewijk en ik net in Moab verbleven, kregen we de tip: ga Mill Creek lopen.
Wat makkelijk was, deels slick rock, en ietsje moeilijker, deels tot halverwege de bovenbenen in het water.
Heel vredig, veel groen.
Die hike maakten we de jaren erna nog vele keren.

Ik google nu op Mill Creek Moab en het blijkt een hike te zijn waar je zoveel mensen tegenkomt dat het met Corona niet meer verantwoord is! File hiken!

Ik ben wat treurig om wat wás.

Roelof ging vier jaar geleden dood.
Deze foto is gemaakt in München tijdens onze laatste mini-trip in 2015.

Dit jaar had ik twee reizen naar Amerika gepland en drie mini opera trips – allemaal met KLM.
Die annuleerde KLM.

Toen kreeg ik vouchers, om later te gebruiken.
Na een paar maanden werd het mogelijk die vouchers te verzilveren.
Dat moest je dan zelf regelen.
Via een formulier aanvragen.

Daarop moest je opgeven hoe je het bedrag had betaald (iDeal of credit card) en waar het voor wás: vlucht of extraatje bv een makkelijker stoel. Dat viel nog niet mee bij relatief lage bedragen.
Verder: ze hadden het druk dus ze streefden ernaar om na 60 dagen te betalen en het kon ook 90 dagen worden en als ik het geld dan nóg niet had moest ik dat weer zelf melden.

Poeh!
Je moest als klant wel heel véél.
Zodat ik er na een paar aanvragen mee ophield.

Vandaag koop ik een nieuw ticket.
Heb ik soms vouchers? die heb ik.
Dan graag hier het nummer invullen.
Waarna de site netjes dat bedrag aftrekt van het bedrag van het ticket.
Nog een voucher? ga je gang!

Het is wel duidelijk waar KLM met dit beleid op uit is.

Eind oktober vorig jaar werd ik geopereerd aan mijn Dupuytren-pink.
Het hielp niet erg.
Wat ik eerst niet zo’n ramp vond want ik wou de pink alleen maar recht hebben om zo door de douane in Amerika te komen (waar je je hand plat moet leggen op een kiosk).
En naar Amerika ging ik voorlopig toch niet meer.

Maar de pink gaat steeds krommer staan en wie weet (stop nooit met hopen) kan ik volgend jaar mei wél naar Amerika dus wou ik bespreken wat mijn opties zijn.
Mijn arts, de eigenaar van de kliniek, was pas eind oktober beschikbaar.
Maar dokter K. was er wél.
Zodat ik daarmee afsprak.

Het was een jonge knul.
Die er amper anderhalf jaar werkt.
En per direct een afspraak wou inplannen voor februari.
Waarbij *hij* een grondiger operatie zou doen.

Ik stelde wat vragen (maar niet genoeg).
Op de vragen die ik wel stelde, kwam amper of geen antwoord.
Zelf legde hij alles – vond ik – slecht uit.
Uit zichzelf.

Terugrijdend in de auto dacht ik: ik had betere vragen moeten stellen!
Maar ook: hij had beter moeten uitleggen.
En bovendien… is dat wel vertrouwd, een ingrijpende operatie aan mijn rechterhand door een rookie?
Had ik hem kunnen vragen hoe vaak hij die operatie al had uitgevoerd?

Ik ging malen en dacht: second opinion.
Van mijn eerste, eigen dokter.
Maar moet ik daar ivm de verzekering nu ook weer een nieuwe verwijzing voor halen?
Na weken uitstel bel ik op en de receptioniste zegt dat het geen probleem is en dat ze me boekt als ‘vervolg consult’.
Dat zal plaatsvinden eind oktober.

Iemand die ik een half jaar geleden € 200 leende wrong zich in een hoop ontwijkende bochten voordat ik het geld terug kreeg.
Ik (domkop!) leende haar een paar maanden geleden opnieuw € 200.

Ze zei, dat ze het bedrag zou terugbetalen op 26 augustus, want dan kreeg ze haar pensioen.
Niets.
Ik mail haar.
Zij mailt dat PayPal problemen heeft maar dat ze er echt mee bezig is.
Ok…..

Geen geld.
Ik mail op 2 september een betalingsverzoek via PayPal.
Niks.
Ik stuur twee dagen geleden een mail: heb je dat verzoek ontvangen? zo niet, dan kan ik er nog 1 sturen.
Niets.

Ik probeer het net nog eens.
Mijn verwachtingen zijn niet hoog gespannen.

Er is 1 ding dat ik kan doen.
We hebben veel, érg veel FB-vrienden/kennissen gemeen.
Ik kán haar daar namen en shamen.
Of ik er mijn geld door terug zou krijgen? geen idee. Eigenlijk denk ik van niet.
Maar een beetje genoegdoening zou het zeker opleveren.

Toch doe ik het niet.
Omdat ik fatsoenlijker ben dan *zij*.
Wat ik eigenlijk best jammer vind.

Ik heb er niet echt van ‘genoten’ maar: tis weer voorbij die mooie zomer.
Het weer is guur en de tuin verloor al een paar weken geleden zijn kleur terwijl sinds de laatste stormen de tot dan fier pronkende planten plat liggen.
Ik nam foto’s en zelfs die zien er niet uit.

De vogels zingen niet meer.
Wel paren de slakken.
Waar ik ook wel vrolijk van word maar toch… minder.

Egeltje is er nog.
Terwijl het niet eens donker is rent die al rond wetend dat hier drie gebutste eitjes zullen worden geserveerd.
Ik maakte laatst een wel ok foto maar de camera ligt beneden en ik heb geen fut die te halen om hier die foto neer te zetten.

Het voelt vaak alsof ook ik ‘voorbij’ ben.

I’m dancing in the wind, just dancing in the wind…

Behalve dat ik sowieso de pest heb aan opruimen en dan mn kleding (omdat ik daar bitter weinig mee héb), stuit ik ook op echte problemen.
Die zijn samen te vatten onder ‘wat hoort bij wat’.

Normaal (denk ik) maak ik stapels met ‘zomer’ en ‘winter’.
En (relatief) ‘netjes’ voor de opera e.d.
‘Netjes’ kan nu ergens achteraan.
‘Zomer’ en ‘winter’ is ook al lastig. Want het is bijna september en dat is in mijn visie bijna winter maar het kan dan ook nog heel warm zijn.

Verder blijk ik wat ‘best fatsoenlijke’ kleren te hebben en de broeken heb ik nu onder controle maar hoe vaak draag ik nu helemaal die best fatsoenlijke truitjes.
Amper.
Zodat ze ergens achteraan belanden.
En op de planken die normaal worden vrijgehouden voor oppassers.

Dan heb ik nog de shirts die al heel oud zijn en al heel kapot en waaraan ik erg ben gehecht en die ik best kan dragen voor ‘in mijn eentje thuis en hooguit een pakje aannemen’ en voor boodschappen doen.
Die blijven vooraan.

Ik had stiekem gehoopt op een paar verrassende vondsten: o! wat leuk! helemaal vergeten dat ik dit beeldige shirtje had!
Dat deed zich niet voor.
(Slechts) drie truien bereikten het stadium ‘weg doen’, maar wat er nu nog over is kan alsnog kritischer worden bekeken voor het geval er in mei wel een huisoppasser komt en ik dus wel ruimte moet vrijmaken.

Nee, geen foto’s van het eindresultaat.
Want het ziet er nu wel ordelijker uit in de zin van ‘niet alles ligt meer door elkaar’ maar ik ben geen goede vouwer laat staan stapeltjesmaker.