Ik had vrijdagmiddag Fanlogdienst en kon dus van minuut tot minuut met Marcel Oosten volgen hoe Bokito was ontsnapt, wat-ie had gedaan en dat-ie was gegrepen en dat zijn slachtoffer er slecht aan toe was.

Ook gisteren volg ik via het Radio 1 Journaal het verhaal. Ze hebben de man van het slachtoffer te pakken gekregen (die zie ik later ook op het NOS-Journaal).

Dit nu, valt geheel in het niet bij een gesprek met de Ontzettend Ernstig Gewonde vrouw zelf dat in De Telegraaf staat. En het zou geen rol mogen spelen maar door zoiets (praten over je leed met De Telegraaf) zakt iemand toch in mijn achting en ook in mijn medelijden.

Hier d’r spannende verhaal: “Ik stond bij de kleine aapjes in het Afrika-gedeelte, toen ik achter me een plons hoorde. Ik draaide me om en daar stond Bokito. Ik kon geen kant meer op. Hij greep me vast, ging met zijn volle gewicht op me zitten en begon me te bijten. Ik dacht alleen maar o god ik ga dood, ik ga dood.”

Voor Petronella Yvonne leek er geen einde aan de huiveringwekkende momenten te komen. “Ik voelde overal pijn toen hij me meesleurde over het pad, maar kon me niet verzetten tegen dit megasterke dier. Ik ben geen moment van de kaart geweest, wel veinsde ik dat ik dood was. Pas bij het restaurant liet hij los. Ik kon mijn broek, die was afgezakt, niet eens ophalen van de pijn.

Ik riep om hulp, maar niemand hielp me. Iedereen was in paniek. Het was een hel”, vertelt een lijkbleke en geëmotioneerde Petronella Yvonne in haar ziekenhuisbed, terwijl ze met snoeren en slangetjes aan allerlei apparaten ligt.

(Bron)

Het is onderzocht: ‘de Nederlandse automobilist’ ergert zich het meest aan medeweggebruikers die te lang op de linkerbaan rijden. Op twee staat ergeren aan bumperkleven.

Goeie kans dat dit twee verschillende groepen mensen zijn.

Een vriendin wees me op een reactie die ze had geschreven op de site van NRC waarin ze onder een verzonnen naam zich in welgekozen woorden lovend over een nieuwe gratis krant uitliet. Diezelfde krant had ze net tegenover mij de grond ingeboord. Hoe kan dat? “Die reactie schreef ik vanochtend, toen had ik die krant nog niet echt bekeken. Maar ik wilde gewoon reageren.” Zo simpel is het. Het is een drang, geen gedachte. We houden onszelf en anderen kortom voor de gek met onbeteugelde reageerdrift.

Er zit een ander naar trekje aan. Veel van de verzonnen meningen lijken maar een doel te hebben: de auteur het zwijgen op te leggen en het debat te smoren.

Lees hier het hele stuk (waarop je ook kunt reageren).

In Amerika is een televisiereclame met een groot egaal grasveld. Met alleen gras dus. En geen dandelions, zegt een meneer in de camera.

Waarna we inzoemen op een wat pinnig kijkende vrouw die toevoegt: “We hate dandelions.”

Nou, ik niet.

De buik is zowel bij mannen als vrouwen het meest favoriete lichaamsdeel om af te vallen, gevolgd door de bovenbenen.

Gemiddeld weegt een Nederlander 82 kilo, maar vindt 74 kilo het ultieme streefgewicht. De dikste mensen wonen in Groningen, de magerste in Noord-Holland. Dat blijkt uit onderzoek van verzekeringsgroep Achmea onder ruim 1000 Nederlanders. Een te dikke buik is voor vrouwen en bij mannen, beiden ruim 76 procent, de grootste ergernis.

Mannen zien het liefst dat hun vrouw geen buikje heeft. Ook te dikke billen bij vrouwen moeten wat betreft hun partners rigoureus worden aangepakt.

Lees hier verder.

When Thompson hit 70, he decided to change his lifestyle completely so he could live longer. He went on a strict diet, he jogged, he swam and he took sunbaths.

In just three months’ time, Thompson lost 30 pounds and reduced his waist by six inches. Svelte and tan, he decided to top it off with a new haircut. Stepping out of the barbershop, he was hit by a bus.

As he lay dying, he cried out, “God, how could you do this to me?” [ba-ba boom]

And a voice from the heavens responded: “To tell you the truth, Thompson, I didn’t recognize you.”

Komt uit het boek Plato and a Platypus Walk into a Bar: Understanding Philosophy Through Jokes (Hardcover)
By Thomas Cathcart and Daniel Klein

Erg ver hieronder stond dat ik Plusmarkt-knikkers te geef had.
Dus krijg ik net een commentje “ik wil ze wel hebben”.
Ik moet even iets actualiseren dus.

Een paar weken geleden al belt hier opeens een bejaarde buurvrouw aan.
Ze heeft me wel eens gezien bij de Plusmarkt en mag ze mijn knikkers.
Want haar kleinzoon heeft haar gebeld dat als zij ze voor hem spaart, ze een zoen van hem krijgt.
Zodat ze nu de deuren langs gaat om de jongeman aan knikkers te helpen.

Maar daar gaan mijn knikkers dus nu naar toe.
Vanwege die zoen.

Al sinds vorige week laat Rob Trip bij z’n afronding het ’tot morgen’ achterwege.

Het wás altijd ‘een mooie dag – tot morgen’, op de dagen dat hij er de volgende dag zou zijn en soms per ongeluk ook op donderdag (ff verlies van concentratie of zo).

Niet meer. En tuurlijk heb ik hem gemaild ‘hoezo’ maar ja, tis een Idool, hè, dus dat antwoordt niet 🙁

Zelden ben ik zo opgewekt de regen ingestapt als maandagmorgen. Eindelijk regen. Bodem en gewassen smeken er om.

Velen hebben de neiging om de eerste 100 dagen van het kabinet af te tellen. Bij mij heeft dat enkele weken geleden plaats gemaakt voor het aftellen naar een paar prachtige regenbuien. Die hebben we deze week volop. Heerlijk.

(Bron)

Andere alleenwonenden koken voor zichzelf.
Zeggen ze.

Mij bevangt elke avond rond zeven uur enorme tegenzin en soms eet ik toastjes met iets en soms gá ik ervoor en maak spaghetti en vandaag dacht ik: ik kook aardappelen.
Om dan als ze klaar zijn te bedenken of ik ze eet met roomboter of met knoflooksaus of (toe maar!) een gebakken eitje.

Alleen ging ik halverwege het koken even naar boven om de mail te checken en teruglopend naar beneden rook ik het al.
Aangebrand.

Het had zo’n feestelijke bijeenkomst moeten worden. Morgen presenteert het weekblad Vrij Nederland het boek De Geroepene – het wonderlijke premierschap van Jan Peter Balkenende. Een boek over de premier, geschreven door vijf VN-redacteuren en onder redactie van VN’ers Thijs Broer en Max van Weezel. De auteurs, die morgen in Nieuwspoort een debat organiseren over het boek én over de premier, hadden het boek graag uitgereikt aan de hoofdpersoon, premier Balkenende. Maar die weigert te komen.
(..)
Balkenende zou zo’n grote hekel aan Vrij Nederland hebben gekregen dat hij, op staatsbezoek in Australië, zelfs geweigerd heeft om VN-redacteur Max van Weezel de hand te schudden.

(Bron)

En gotogot wat kinderachtig.

Op veel sites heb ik de naderende (en hopelijk weer snel verdwijnende) buien zitten beloeren maar de beste is echt Buienradar.

Met dank aan Rob Trip voor de tip.