“Het wordt een… Hele Mooie Dag.”

En geen Tot Morgen. Vergissing dus, gisteren.

We kunnen natuurlijk beginnen met haar bij Hyves nog eens te vertellen wat we van haar vinden.

Hier. Waar ze 56 Vrienden (echte Hyves-vrienden) heeft.

Straks zal ik zoeken naar andere mogelijkheden. Via andere GL-sites misschien.

Onder het kopje Klotedag schrijft de fractievoorzitter van GL in de PS van Noordholland dit:

Ik baal enorm dat het zover heeft moeten komen, maar gezien alles wat er is gebeurd de afgelopen weken helaas onvermijdelijk:

Cheryl Braam uit Statenfractie GroenLinks

Cheryl Braam heeft besloten geen gehoor te geven aan het verzoek van de Statenfractie GroenLinks Noord-Holland om haar zetel ter beschikking te stellen. Zij gaat als zelfstandige fractie verder. De fractie betreurt deze stap ten zeerste, omdat zij vindt dat deze zetel aan GroenLinks toebehoort.

Lees hier verder.

En wie een goed idee heeft over het hoe-nu-verder, zeg het. Ik weet het even niet meer.

De meeste mensen die ik de laatste tijd leer kennen ontmoet ik via ut net.
Bij het ‘eerste indruk’ dat meestal 80% bepaalt van hoe het verder gaat ontbeer ik dus het plaatje.
Geen smoel erbij. Geen houding. Geen smile. Niks. Alleen tekst.

Das zo puur als je maar kan zijn eigenlijk.
Alleen “dit ben ik, lees mij, begrijp mij, dit is mijn leven, zo voel ik”.

Werkt het.
Op de vrouw af? Nee.
Omdat de ander opeens ‘iets’ verkeerd kan schrijven en dan even opeens is er geen enkele connectie meer.

Of ik voel zelf wél een (beginnende) band en opeens geeft de ander geen sjoege.
En anders dan bij een échte vriendschap is het dan lastig vragen ‘vind je me niet meer leuk’ omdat er in feite officieel nog niks *is* behalve wat gezellig gekeuvel en het aardige ervan is
de vrijblijvendheid en als de ander dan vrijblijvend besluit dat het genoeg is geweest is ‘zeuren’ niet de adekwate reactie.

Hoe dan nieuwe vrienden te maken?
Ik zou het werkelijk niet weten.
En eigenlijk vraag ik me af: *wil* ik ze wel?

“Het wordt een Mooie Dag – Tot Morgen.”

Zo mag ik het horen. En dan de volgende keer dat over die Dag graag met ietsje meer feeling.

Hoi!!

Ik ben Lieve en ik ben moderator en spelverantwoordelijke op www.vrouwenpraat.nl , een geweldige, groeiende site voor en door vrouwen (en voor mannen natuurlijk ook!) boordevol spellen, een chat, een uitgebreid en druk bezocht forum, een online shop en nog veel meer!

Momenteel hebben we meer dan 4000 geregistreerde leden en dit aantal stijgt dagelijks!
Om het voor onze leden allemaal nog aantrekkelijker te maken, organiseer ik regelmatig wedstrijden op de homepage. Er is ook telkens een leuke prijs te winnen.

Daarom ben ik constant op zoek naar sponsors die voor deze wedstrijden een prijs(je) ter beschikking willen stellen.

Onze tegenprestatie? We plaatsen jouw link en/of banner op onze homepage gedurende de hele wedstrijd!! Op die manier hebben wij een leuke prijs voor onze leden, én tegelijk spreken jullie een breed en enthousiast publiek aan!

Laat deze kans niet liggen… Steun Vrouwenpraat, én tegelijk jezelf! Prima deal, toch?

Ik hoop snel een positief antwoord te krijgen!!

Vriendelijke groeten,

Lieve Dupont

———————

Ik weet het niet.
Misschien had ze er goed aan gedaan ietsje minder uitroeptekens te gebruiken en ietsje minder dat ‘kom spelen in mijn casino’- toontje.

Om mij zelfs maar tot ‘overwegen’ te bewegen dus.

Treurige rode draad in de uitzending is een 20-jarige Nederlandse militair die in Tarin Kowt door (Dick Berlijn) “een laffe aanslag” om het leven is gekomen.

De Nederlanders reden ontspannen door het tot nu toe vriendelijke stadje, de militair en twee anderen ‘bovenluiks’ in een pantservoertuig, er achter een open jeep waarin een verslaggeefster van RTL.
Dan opeens: een auto vol explosieven die het eerste voertuig ramt, de militairen die eruit geslingerd worden, de jongen die wel een uur wordt gereanimeerd (Suzanne de Waal van RTL: “dan weet je het wel”). Vijf Afghaanse kinderen dood. Dertien volwassenen gewond.

En nu heb ik de neiging de getallen te gaan checken want je moet wel precies zijn in die dingen en anders corrigeert iemand je met zo’n opgeheven vingertje en dat wil je als Fanlogger natuurlijk ook niet.
Maar ik check niks. Omdat het er niet toe dóet hoeveel precies en van welke soort.

Tis oorlog daar en dat gaat van au! en vanochtend belde Menno Reemeijer nog over twee medewerkers van een Nederlandse hulporganisatie die waren ontvoerd en die waarschijnlijk onthoofd worden. Maar ja, dat zijn Afghanen en dat is wel érg maar het is toch ánders.
Anders dan die jongen van 20 van het in Oirschot gelegerde 42e bataljon Limburgse jagers.

Lucella Carasso belt nog met kolonel Hans van Griensven ter plekke die zich zo op de vlakte houdt dat hij – proef ik, maar wie ben ik, misschien projecteer ik – een groot leed zit te verwerken. Wel wil hij kwijt dat alle familieleden intussen zijn geïnformeerd. Dit voor de ándere familieleden die nu gekluisterd zitten en zo tenminste zeker weten dat het niet hún kind, man, vrouw, vriend of vriendin was die zwaar gewond in het ziekenhuis ligt.

Tussendoor ook nog Gaza. Waar het rustig is omdat Hamas heeft gewonnen. En waar het verder ook klote is omdat het uitzichtloos en dramatisch is voor wie er woont.

Wat een kutwereld.

(bron)

Positief en interessant nieuws uit Ierland:

De Fianna Fail-partij van de Ierse premier Bertie Ahern heeft na acht dagen onderhandelen een regeerakkoord bereikt met de Groenen. Als woensdag op een speciaal partijcongres van de Groenen tweederde van de afgevaardigden met het akkoord instemt is donderdag de weg vrij voor de herverkiezing van Ahern in het parlement.

etc.

Erg interessant. Maar hoe zit het nu met Cheryl Braam?

Kijken!

(echt – is *leuk*)

R. is op vakantie. Een dikke maand.
Over tien dagen is hij terug.

Soms belt hij. Vijf minuten.
Hij vertelt hoe het dáár is en vraagt dan hoe het hier is.
“Goed” zeg ik.
Met mij? Ja hoor: goed.

En het gaat ook best goed.
Niet de gelegenheid hebben om elke dag naar wens mijn hart uit te storten scheelt een slok op een borrel kwa leed.
En echt leed dat ik wel zou willen bespreken perst zich niet lekker in de resterende anderhalve minuut.

Opzouten dus maar.
En als ik er zin in heb (quod non geloof ik) een wijze les peuren over dat dat zomaar blijkt te kúnnen.

“Mag ik u een Hele Mooie Dag toewensen?
Het mag vast wel.
Het wordt een Hele Mooie Dag.”

Zo magisch heb ik ‘m in tijden niet gehoord.
Nu nog het “tot morgen” terug en mij hoort-ie niet meer klagen.