Dat plaatje hieronder vond ik wel mooi.
Ooit een beeld, toen ingestort.
Ik houd van dat soort niet-schoonheid.

Dit als inleiding op: vandaag maakte ik met mijn hulp een gootsteenkastje schoon dat al vele jaren niet was schoongemaakt.
Zo ontdekte ik dat ik bij vrijwel elke aanbieding van Dreft handafwasmiddel 2 voor de prijs van 1 mijn slag heb geslagen. Terwijl ik alleen de bakjes van de dieren even met Dreft week – verder was ik alles in de afwasmachine.

Wat ik ook ontdekte: mijn oude tosti-apparaat!
Waarmee ik tosti’s maakte wanneer Lodewijk (=mijn man) op zaterdagochtend terugkwam van schaatsen op de Jaap Edenbaan. Dat is lang geleden want Lodewijk is al bijna 20 jaar dood.
Leuk! dacht ik! en ik vroeg mijn hulp het ding schoon te maken.

Toen in het stopcontact.
Zou hij het nog doen? Verdomd! het rode lampje ging branden.
En blééf branden.
En toen sloegen alle stoppen door.

Daarna dacht ik: nu wil ik een nieuw tosti-apparaat.
Hoewel ik het dus 20 jaar probleemloos zónder heb gedaan.
Maar tijdens het vinden en de doorgeslagen knoppen had ik visioenen gehad van hoe lekker die tosti’s konden zijn.

Ik kijk op internet.
Ik kan niet kiezen.
Ik denk heel even ‘gewoon 1 bestellen die niet duur is en best leuk kan zijn’.
En dan: why bother.
Wat ik ook vaak denk op de dagen dat ik me heb voorgenomen voor mezelf te koken.

Er was een tijd niet eens zo lang geleden dat als iemand tegen me zei: ik zal… (volgende week of binnenkort)… dat ik dat geloofde.
Ik heb het over ‘kleine’ dingen. Niet ‘ik zal een nieuwe keuken voor je aanleggen’ of ‘je gratis van een nieuwe garderobe voorzien’.
Maar dingen als: die ene zijkant van het konijnenhok waar wat balkjes uit zijn, weer stevig in elkaar zetten.
Of: mijn man de wc-bril (die door een stevige huisoppasser uit zijn voegen was geraakt) weer recht laten schroeven.

De laatste jaren weet ik dat ‘ik zal’ betekent: dat gaat um niet worden.
Ik heb me afgevraagd waarom mensen het dan zeggen.
In alle situaties die me nu te binnen schieten was het niet zo dat ik om hulp vroeg.
Het was dat ze ernaast stonden terwijl een euvel opviel.

Ze hadden kunnen zeggen: rot voor je.
Of: ik hoop dat je iemand hebt die dat klusje voor je kan klaren.
Of gewoon helemaal *niets*.

Ik dénk dat ze het doen uit behoefte aan een instant gratification.
Omdat ze het fijn vinden zich te laven aan mijn dankbaarheid.
Waarvan ze zich mogelijk op hetzelfde moment al bewust zijn dat die onterecht is omdat wat ze beloofden nimmer nooit niet gaat gebeuren.
Of ze hebben op dát moment nog een vaag plan maar als het een serieus plan was, zou het zijn uitgevoerd of er zou op z’n minst een ‘sorry dat ik beloofde maar…’ zijn gekomen.

Zelf beloof ik ook dingen waarvan ik later spijt krijg (aangenomen dat dát hun drijfveer is).
Alleen ben ik zo’n superbraverd dat ik het dan wél doe.
Of dat extra gewaardeerd wordt?
Eh… neu.

Vandaag kwam mijn tuinman.
Ik heb een grote tuin en hier en daar wat wegknippen en uitrukken doe ik zelf maar soms moet er écht worden gewerkt met grondig snoeien en grote takken afzagen.
Vandaag was zo’n dag.

Ik had het werk ingeschat op 2, hooguit vier uur.
Het werden er zes incl koffie en thee en toen hij wegging was ik totaal gesloopt.
Doodmoe. Spierpijn.
Helemaal kapot.

Het liefst wou ik gaan slapen maar een kip moest een uur later een oogbehandeling dus ik dacht: laat ik dat maar uitzitten.
Daarna wél naar bed. Twee uur lang.
Opgestaan en nog steeds kapót.

Het is duidelijk: ik kan niet meer tegen gezelschap.
Een enkel uurtje vind ik ook niet fijn maar zes uur! zelfs indien niet allemaal echt ‘in gezelschap’ doorgebracht: ik trek het niet.

Nu weer even op en net weer even naar bed en nu weer op.
Allemachtig.
Doe mij maar de woestijn en mijn lizards.

Ik heb ietsje meer dan 600 Facebook-vrienden.
Nou ja ‘vrienden’.
Een hoop ken ik er niet, andere ken ik vaag maar draag ik een goed hart toe.

Iemand wees me er laatst op dat ik 666 vrienden had.
Dat wil een vrouw natuurlijk niet.
Maar toen kwamen er weer twee bij dus was het geen 666 meer.
En gingen er ook weer twee af.
Dus was het weer wél 666.

Eén ervan is een corona-gekkie.
Ze wou ooit vrienden met mij worden en we hebben een vriend die ik wél waardeer gemeenschappelijk zodat ik ‘vooruit dan maar’ dacht.

Een paar keer neigde ik al tot ‘weg ermee’ maar ik wou niet flauw zijn.
Net toch maar ‘flauw’ geweest.
Weg met de gekkie!
En nu weer 665 ‘vrienden’.

Ik wil een nieuwe kip Carmen noemen.
Ik vertel dat op Facebook.
Ik plaats er een video bij van de Habanera uit de opera Carmen gezongen door een mezzo die ik bewonder.
Ze vraagt uitleg.

Ik geef uitleg.
Ze reageert dat ze dit niet beschouwt als een compliment.
Ik verwijder de video.
En meteen maar het hele bericht.

Wat kunnen mensen moeilijk doen.

Een paar maanden geleden ging het helemaal niet goed met mijn PC en iemand die zei dat hij er verstand van had, vernielde Outlook.
Hij haalde nog wel het 1 en ander terug maar veel is écht weg zodat ik net een uur zinloos heb zitten zoeken naar iemands verjaardag.
Ik noteer die dingen nooit, vertrouw op Facebook en op mijn mail om zaken in terug te zoeken.

Ik probeer te bedenken wat de ‘deskundige’ fout kan hebben gedaan maar dat is zinloos.
Ik probeer zélf iets te corrigeren en dat is zo mogelijk nog meer zinloos.

Dus als je binnenkort jarig bent en we zijn geen Facebook-vrienden
– sorry.

Tot het tegendeel blijkt (en dat zal dan wel in februari-maart zijn) ga ik ervan uit dat ik in mei naar Amerika ga.
Normaal switch ik om de 2-4 dagen van rental maar de cabin in Pioneertown heb ik geboekt voor mijn eerste, volle week.
Toen nog denkend dat ik er voornamelijk ‘niets’ zou doen behalve naar de woestijn kijken en er een ietsje in lopen en foto’s maken. Samen met Rosie en ván Rosie, die foto’s.

Bladerend door eerdere reizen kom ik erg veel foto’s van haar tegen.
Ik kan me er nog geen voorstelling van maken dat ze straks niet op het tapijt zal liggen en dat ze niet door de glazen deur naar me zal staan kwispelen wanneer ik wakker word (het bed staat daar zo, dat je uitkijkt op de woestijn via die deur en daar is een klein terrasje).
Maar mei is pas over 160 dagen en hoewel ik haar zal missen ben ik tegen die tijd hopelijk wel aan het idee gewend.

Intussen is corona nog niet weg en fluistert wie er verstand van heeft over een mogelijke ‘derde golf’.
Nog meer ‘intussen’: het gaat in Amerika echt heel erg slecht.
Zo slecht dat ik me moet afvragen of zelfs als daar de grenzen weer voor ons open gaan het wel een goed idee zou zijn om erheen te reizen.

Het krijgt iets van wensen en hopen tegen beter weten in.

Bijna voorbij – mijn verjaardag.
Zeventig.
Gatver!
Ik probeer er stoer over te doen maar ik vind het goed klote.

Zeventig dat is ook in mijn eigen ogen ‘bijna dood’ en soms google ik kennissen van vroeger en die *zijn* al dood ook voordat ze 70 bereikten en beroemdheden gaan opeens dood en ze zijn 72 of 73.

Ik voel me ok.
Heb 1 klein ongemak waartegen ik pillen slik.
Geen diabetes, geen obesitas, geen ademhalingsklachten en dadelijk word ik ook nog eens in de eerste groep geënt omdat ik Corona mogelijk niet zou overleven aangezien ik… ouder dan 60 ben.

On the bright side.
Ik kreeg vandaag twee grote boeketten.

Ik kreeg een taart.

Ik kreeg tapas.

En twee ansichten.

Loki lag vannacht tegen me aan tot om kwart voor zeven ergens in een achtertuin twee ándere katten ruzie maakten wat hem uit bed deed springen.
Om uit het raam te kijken, niet om zich ermee te gaan bemoeien.

Nu is Loki op pad.
In de wijde wereld die trekt.
Als hij vannacht toch weer in mijn armen ligt, heb ik een mooie (verjaar)dag gehad.

En de party is wel ‘over’ maar ach.
Zoveel ‘party’ was het nou ook weer niet.

Zo in het algemeen zou ik zeggen dat ik een cat person ben.
Loki is in elk geval de Liefde van mijn Leven.

Ik ken ook een paar aardige honden.
Een ervan is Rosie. Dat is de hond die hoort bij mijn eerste en tevens laatste rental in Amerika.
Wanneer ik de weg oprijd naar de cabin rent ze de auto tegemoet en wanneer ik uitstap begroet ze me alsof ze me een half jaar heeft gemist.
Dat doet ze met alle gasten dus ik maak me geen illusies maar leuk is het toch.

Daarna ligt ze dagen op de vloer van mijn huisje, wanneer ik opsta, staat ze al naar binnen te kijken, ze legt haar lieve hoofdje in mijn handen en als ik de woestijn in wil zeg ik ‘Rosie? want to go for a hike’ en dan gaat ze niet alleen méé, ze loopt voorop.
Wanneer ik zeg dat ik ’terug naar huis’ wil, leidt Rosie me terug naar huis.

Ik ben zo dol op Rosie dat ze mijn screensaver is.

Vanavond schrijft Dave (mijn host) me dat Rosie opeens is overleden.
Ik ben er kapot van.
Er komen zoveel herinneringen op.
Ik kan me niet voorstellen dat de volgende keer dat ik er ben Rosie *niet* naar me komt rennen wanneer ik de weg naar de cabin op rijd.
Dat ze niet meer op het tapijt zal liggen.

Ik zit te janken.

De bladeren vallen.
Eerst verkleuren ze prachtig.
Op de grond zijn ze een stuk minder mooi.
Geleidelijk.

Dan gaan mensen ze opvegen en stoppen ze ze in de groene bak.
Niet in mijn tuin.
Maar elders.

Het gebeurt me vaak sinds ik boven-de-rivieren woon.
Ik word aangesproken met Sjaane.
Terwijl ik Zjanne heet.
Vandaag nog.
En geheel spontaan (echt!) komt dan dit in me op:

https://youtu.be/hWURas7fYwk

En neurie ik de tekst
“It’s Liza with ‘Z’ not Lisa with an ‘S’
‘Cause Lisa with an ‘S’ goes ‘ssnozz’
It’s ‘Z’ instead of ‘S’, ‘Lie’ instead of ‘Lee’
It’s simple as can be, see, Liza”

En:
“Every Sandra who’s a Saandra
Every Mary who’s really Maree
Every Joan who is a Joanne
Has got to agree with me when I’m announced
I don’t mind being pommeled or trampled or trounced
But it does drive you bats to be Miss, mispronounced”

Meestal baal ik intern en laat ik het verder maar gebeuren.
“Het is Zjanne met een Zj niet Sjaaane met een Sjaa”

Een spriet 🙂

Ik had het plan om vandaag dezelfde begraafplaats te bezoeken waar ik een paar dagen geleden was.
Tijdens de autorit er naartoe veranderde het plan en werd het de andere begraafplaats in De Rijp waar ik nooit eerder was.

Met de begraafplaats klikte het niet.
Maar de wandeling van auto naar kerkhof en toen weer terug en ietsje verder was een succes.
Opeens zie ik allerlei dingen die ik nooit zag toen ik hier in een auto doelgericht langs reed.
Ik maak praatjes met vrouwen die hun hond uitlaten.

Ook maak ik 1 echt mooie foto die ik hier binnenkort plaats (hij staat al op Facebook) en ook een lucky shot.
Dat is deze.

Eergisteren was ik op een begraafplaats in De Rijp en maakte (deels mooie) foto’s.
Gisteren wou ik gaan naar een kleine begraafplaats in Driehuizen.
Daar zijn enkele parkeerplaatsen voor het restaurant dat uiteraard dicht is en nog een paar voor de begraafplaats.
Alle parkeerplaatsen waren bezet en overal liepen ‘dagjesmensen’.

Ik reed verder naar de volgende kleine begraafplaats in West-Graftdijk: zelfde situatie.
Ik zag onder ogen dat mooi weer en parkeren in een idyllisch dorp even niet samen gingen.
NB die dorpen zijn zo klein dat je ook niet ‘verderop’ kunt gaan staan, de wegen zijn te smal.
Vandaag dus niet eens meer geprobeerd.

De komende week is het weer slechter en zolang het niet regent is dat helemaal ok.
Voor fotograferen zelfs beter want ik kan niet zoveel met tegenlicht.
Verder mag ik hopen dat ieg een deel van de koppels ‘dagjesmensen’ de komende dagen moet werken zodat ze braaf opgehokt blijven.

Ik laat veel recensies achter.
Mn over huisjes die ik huurde.

Soms overtreft de service mijn verwachtingen: ik mag uren eerder komen en/of later weggaan, er staat lekkers, er staan bloemen.
Dat soort dingen.

Dan vraag ik de verhuurder of hij het goed vindt dat ik dat in de review zet.
Want soms is hij/zij niet voor iedereen even attent en dan verwacht een nieuwe huurder wél al die extraatjes en wordt als de service minder geweldig is juist teleurgesteld en missch zelfs boos.

Dit als inleiding op: ik kocht bij een bedrijf dat via bol verkoopt een voorhoofdthermometer.
In de recensies werd steeds melding gemaakt van een handleiding die alleen in het Engels was (dat vind ik nog niet zo erg) maar ook dat de letters zo klein waren dat je ze niet kon lezen.
Maar… recent schreef iemand dat de verkoper geheel uit zichzelf een wél leesbare Nederlandse handleiding had gemaild en er als kadootje ook nog twee mondkapjes bij had gedaan.
Tof.

Doos open gemaakt.
Geen extra mondkapjes. Nou ja. Jammer.
Maar ook geen gemailde handleiding.
Terwijl de bijgesloten handleiding écht niet te lezen is.

Ik mail ze dat ik een leesbare handleiding wil.
Ik verwacht die ook te krijgen.
Maar door die enthousiaste review was dit toch een domper.

Er zat trouwens wel *iets* extra’s in de doos: een kaartje dat ik 10% korting kan krijgen als ik weer iets bij ze bestel.
Eenmalig op 1 artikel.

Vandaag wou ik fotograferen op een begraafplaats.

Ik hoopte op bladeren die decoratief zouden liggen.
Maar de begraafplaats die ik bezocht werd wel omringd door bladeren waarvan een deel ook was gevállen maar er lag vrijwel niets op de grond.
Na een minuut of tien begreep ik waarom.

Ik werd wakker en ik dacht ‘het zal toch niet’.
Niet weer zoals 4 jaar geleden.
Maar dat is het wel.

Ik volg op FB niet zoveel Trumpers (mijn eigen ‘bubbel’ vind ik prettiger) maar al snel beland ik in haat-teksten.
Van die klootzakken.
Maar ook van ‘mijn mensen’ die zeggen dat ze miv NU iedereen ontvolgen en blokkeren die op Trump heeft gestemd.
I feel their pain.
Tegelijk zie ik tot mijn verbazing iemand in hun vriendenlijst staan van wie ik vrijwel zeker weet dat hij Trump heeft gestemd maar hij heeft zich nooit zo openlijk uitgesproken.
Hield door mij erop aangesproken een slap verhaal over ‘nooit vertellen op wie je stemt’ en met iemand die ons beiden kent besprak ik dat en zo weet ik het maar anderen hebben het blijkbaar niet door.

Ik voel me klote.
Ik had het niet verwacht hoewel missch stiekem toch ook een beetje wél.
Wat ook kan komen omdat ik typje ‘glas half leeg’ ben.

Iemand zegt tegen me dat hij vanavond gaat ‘Netflixen’.
Ik glimlach vriendelijk.
Ik denk dat het niet zal worden begrepen als ik zou zeggen dat ik al de hele dag verkleefd ben met CNN.