Het klettert buiten en laatst had ik een rare droom.
Mijn man (tien jaar dood) dook op en vroeg of ik het prettig zou vinden om met hem te gaan kamperen. Hij – geest.
In het wild in Amerika dus (niet op overvolle publiekscampings in Frankrijk).

Wat hier achter zat.
De allergelukkigste tijd van mijn leven was toen ik met mijn man wildkampeerde in Amerika.
Zomaar een weg in, om ons heen kijken en vaststellen: hier is het mooi.
Auto stil, slaapzakken uitrollen, kampeerstoeltjes uitklappen.
Lezen, glazen wijn, prutje koken.
En dan de volgende dag 8-9 uur wandelen in de woestijn om uitgeput maar voldaan terug te keren bij het kamp.

Zou ik dat willen.
Ja.
Met een geest?
Als het niet te merken was dat hij geest was: ja.
Ik bedoel: ikzelf zou het kunnen handelen, denk ik.
En als buffer naar de buitenwereld werkt een man naast een vrouw toch altijd nog goed.

Maar de droom is alweer van een paar nachten geleden en ik denk niet dat het aanbod blijvend was.
Dus ook dit keer niet in het wild kamperen in mijn eentje.

Anchorman had het er laatst over.

Dat Herman van der Zandt gedemoot was door hem op het Journaal-op-drie voor simpele tieners voor wie echt nieuws te ingewikkeld is te zetten. Nee, dan Tjep: die mocht de chat presenteren.

Nu wijst Kim me in een commentje op de uitzending van gisteren. Gepresenteerd door – inderdaad – Jeroen Tjepkema. Niet in een matig zittend pak met rare kleur das maar in een outfitje waarin de charmante 37-jarige er minstens tien jaar jonger uit ziet.

Verder zeg ik er liever niets over. Oordeel zelf

Toen R. en ik uit elkaar gingen dacht ik dat ik een koophuis moest hebben en een echte baan.
Het koophuis werd een woning aan de Wilhelminastraat in Amsterdam-West.

Ikzelf woonde met 1, later twee katten en toen ook nog een man op een begane grond van nog geen 40 vierkante meter maar mét tuintje (met weinig zon).
De baan was lesgeven aan de School voor de Journalistiek.
Net geen veertig uur en zodanig ingedikt dat ik de vrijdag vrij had.
Zodat ik de donderdagavond helemaal uit mijn dak ging (dit was in de tijd zonder man).

Ik trok een doorzichtig jurkje aan (Waterlooplein gekocht) met rode hoge hakken en danste voor een spiegel op muziek waar ik blij en vrij van werd.
Met als favoriete nummer ‘Dancing in the dark’ van Bruce Springsteen.

“Message keeps getting clearer
radio’s on and I’m moving ‘round the place
I check my look in the mirror
I wanna change my clothes, my hair, my face
Man I ain’t getting nowhere
I’m just living in a dump like this
There’s something happening somewhere
baby I just know that there is”

En dan voelde ik me ‘hungry’ – net als de zanger volgens de tekst van het liedje.
En in de spiegel vond ik mezelf mooi.

Dat was toen en dit is nu.

Vandaag was niet echt vervelend maar ik kan niet ontkennen dat het schrikken was – die val van de trap.
En pijnlijk ook. Nog steeds.

Om kwart over zes leest iemand met als ip 195.73.81.218 mijn log. Die leest dus ook over mijn valpartij.
Waarna zij (of hij – maar ik gok op ‘zij’) zich naar Fanlog spoedt om daar te commenten dat ik in het stukje dat ik over de middaguitzending schreef de naam van een voetballer verkeerd heb gespeld.

Wat bezielt zo iemand, denk ik. Behalve pure valsigheid.
Want als ze aardig was had ze even een mailtje gestuurd: Wesley Sneijder heet niet Schneijder.
Omdat ze had gedacht: toch knap van Jeanne dat ze binnen het uur na zo’n noodsmak nog een programma afluistert en er een samenhangend verhaal over schrijft.

Maar wat nu het erge is.
‘Josephine’ met als adres fiets@hotmail.com heeft soms wanneer ze me op Fanlog afzeikt een ánder ip-nummer.
Van José H. Die ik ken van een vriendinnenlijst. Met wie ik ook wel eens vriendschappelijk heb gemaild.

Daar word ik niet vrolijk van.

Je kunt er geen handwasmiddel krijgen.

Zoals Woolite

Jeroen Tjepkema vertelt me dat er een goeie kans is dat ik een plant in de tuin heb staan die 1 op de tien mensen hooikoorts bezorgt – meegestrooid met het vogelvoer.

Snel de tuin in, dit exemplaar gekiekt en het kán de boosdoener zijn.

Wat nu.

Ik lees die kranten bijna altijd in dezelfde volgorde, zeker ’s ochtends. Een beetje slaperig nog dus beginnen met de makkelijkste, de Telegraaf en als we Den Haag binnen rijden ben ik dan meestal wel toe aan De Volkskrant.

Zo ook vanochtend. Met meteen, bhaf! Wakker!, een groot verhaal over Ehsan Jami op de voorpagina van de Telegraaf. Met verwijten aan mij en de PvdA. Beetje merkwaardig want toen hij gisteren bij mij op de kamer zat, was de toon heel anders. Maar goed, dat hoort bij het vak, mijn vak bedoel ik.

Lees hier de rest.

In ‘Judging Amy’ zegt dochter Lauren (10) tegen haar moeder dat die een boyfriend verdient aangezien ze ‘pretty, smart and fun to hang out with’ is.
En daarom ‘shouldn’t you be alone’.

Ik voel me aangesproken omdat ik vanochtend om kwart over vijf (toen stond ik op) heb besloten dat ik het bij deze officieel opgeef: de illusie van ooit nog een man.
Wat grappig was of misschien ook niet omdat ik juist had gedroomd van een nacht in de armen van een veel jongere erg aantrekkelijke man die me bevestigde in dat hij me prachtig vond ondanks-alles.
Leuke droom. Back to reality.

Maar ik keek dus naar mijn lijf en ik had dankzij de pasfoto eerder deze week al gekeken naar mijn gezicht en de conclusie was: dat-dat-het-dus-wás.
Deze vrouw gaat niet meer in de race voor een man.
Omdat de tijd dat een man aangenaam verrast was bij het uitpakken van de merchandise achter me ligt.
En wie wil ‘o got, néé!’ zien in de ogen van iemand met wie je op iets leuks had gehoopt.

Resteert of ik smart ben en fun to hang out with.
Smart – ja. Zonder twijfel.
Fun? Dat is in the eye of the beholder maar die plegen niet door verpakkingen heen te kijken dus jammer maar helaas.
(en dit stukje is vrolijker bedoeld dan het wellicht weg leest – ik zet het er voor alle zekerheid maar even bij)

Jeroen Tjepkema deed z’n eerste chat en ik was aangenaam verrast.
De laatste weken vond ik hem wel eens wat houterig en stroef in het nieuwslezen.
Maar bij de chat (b)leek hij helemaal op zijn plaats ook al drukte hij in de zenuwen af en toe op de verkeerde knop van de laptop zodat het scherm op zwart ging.

Het gesprek liep vlot, de vragen gaf hij soepeltjes door.
Even oplezen, blik in de camera, blik naar de gast.
Een enkele eigen vervolgvraag.

Wat me wel opviel: er was geen enkele vraag voor Jeroen Tjepkema zélf.
Die er dus altijd wél zijn voor de andere nieuwslezers-chatleiders.

Zodat er drie mogelijkheden zijn (die me te binnen schieten):
* er wáren geen vragen voor deze aantrekkelijke nieuwslezer
* de vragen díe er waren, waren ‘raar’ of te pikant of anderszins niet uitzendbaar
* Jeroen Tjepkema heeft vantevoren gezegd: wat je ook modereert, *niets* gesteld aan *mij*

Btw: ik vroeg ‘m niks.
Ik ben uit-gevraagd en geheel teruggevallen in watch-modus.

Maar voor de liefhebsters (m/v) toch een paar foto’s.

Yep – twordt chatten met Tjep.

Aldith Hunkar kondigt hem stralend aan voor de uitzending van twaalf uur en tenzij iemand bedenkt dat hij nog niet aan een heuse chat ‘toe’ is kunnen we ons vanaf *nu* toeleggen op het bedenken van vragen.

Wie de gesprekspartner van de charmante beau garçon zal zijn is nog niet bekend.

[Update: het gaat over jongeren en (teveel) drank

 ]

Een serieuze Jeroen Tjepkema presenteert het 12 uur-Journaal.
Waarin behalve over Elvis ook niet veel viel te lachen.

Gisteren had hij een felrode das aan die mooi kleurde bij de tafel en zijn papieren. Vandaag is de keus gevallen op hard donkergroen.
Ik vind het vloeken bij het tafelblad, maar daarin sta ik waarschijnlijk alleen want anders had het meisje van de grime vast wel gezegd: sorry, Jeroen, maar dit kan dus écht niet.

Maar wat ik zeggen wou: als hij gisteren én vandaag de middaguitzendingen presenteert is er een goede kans dat hij morgen de chat doet.
Zodat we hem alles kunnen vragen wat we altijd al van hem wilden weten.
Een 17-jarige “veel liefs-Marco” zal de NOS wel niet een tweede keer doorlaten, helaas.

“Het wordt een onstuimige dag.
Ja, persoonlijk hou ik er wel van.

Het wordt een Mooie Dag.”

Lijkt me een mooi onderwerp voor het NOS-forum.
Of de presentator wel mag vaststellen dat een onstuimige dag ook een Mooie Dag is alleen omdat hij dat zélf vindt.
En of dat typisch ‘links’ is om van dit soort weer te houden.