Ik heb een stok(10 jaar) oud mobieltje.
Een Nokia van bijna 150 gram.
Hij kan niks behalve bellen (en sms-en wat ik niet doe).
Hij is een KPN-Hi-prepaid. Ik gebruik hem vrijwel nooit. Ik heb ‘m alleen bij me als ik een afspraak heb (ik zei al: bijna nooit) zodat ik kan bellen dat ik verlaat of vervroegd ben of eraan kom (zodat R. naar de hoek van de straat kan komen om in te stappen).

Verder bel ik ermee op Schiphol nadat R. me heeft afgezet. Om te vragen of het goed gaat met de katten. En te zeggen dat ik geen zin heb en dat ik helemaal niet weg wil en is het goed als ik naar huis kom (en dan zegt R. ‘nee’).

Andere mobieltjes (want daar gaat dit stukje immers over) kunnen foto’s maken en de radio afspelen. En misschien nog wel meer.
Maar vooral: ze zijn klein.

Zodat ik me in mijn kop heb gezet dat ik een nieuwe wil. Nu. Voor ik op reis ga.
Maar alles wat ik zie zijn abonnementen waar een gratis toestel aan hangt. En ik wil geen abonnement.
Bovendien: moet ik nou dadelijk op weg naar R.-ophalen op weg naar Schiphol ontdekken dat de Vodafone of Telfort geen goed bereik heeft?

Ik wil zekerheid.
Dus (tja – macht der KPN-gewoonte) ga ik naar de site van KPN en check de alternatieven.
Die variëren van ‘u belt veel kort’ tot ‘u belt graag lang’ en dan weer overdag of liever ‘s avonds.
Mensen zoals ik bestaan blijkbaar niet.

Goeiemorgen, het is woensdag 29 augustus zegt Rob Trip vanochtend.
En dat had ik wel verwacht, 29 augustus, maar tegelijk denk ik: waar zijn ze gebleven de maanden hiervóór.
Ik was op reis (in april), ik was terug (in mei) – maar toen?
Het weer was niet mooi, ok.
Maar daarmee is een zomer toch niet in een nauwelijks merkbare vloek en zucht voorbij?
Toch wel.
Althans – zo ervaar ik het.

Zodat ik word geconfronteerd met existentiële vragen als
* duurden zomers langer toen we kind waren
* duurden zomers langer toen ze móói waren

en
* vliegen ze voorbij net als de paar jaren die ik nog te gaan heb, als een soort toekomstvoorspelling, een snel even diep adem halen en wég is weer een jaar

“Ouder worden is niet erg als je het leven maar viert.”

a) Beatrice Arthur
b) Rob Trip
c) Gerda Verburg
d) Lucille Ball
e) Maxime Verhagen

Hieronder in een commentje staat: “Zeker als ze niet al te excentriek zijn, zijn homo’s vaak hele aardige mannen. Dat geldt geloof ik ook voor ‘dito’ vrouwen.”
En als ik de commenter niet ‘kende’ (uit de commentjes) als een aardig iemand zou ik nu heftig in de gordijnen gaan. Wegens vermeende discriminatie.

Maar misschien kan ik beter over mezelf vertellen.
Toen ik jong was kende ik geen homo’s (voor zover ik wist dan).
Maar in 1969 kwam ik in Amsterdam en het was seksuele revolutie en COC en Paarse September (‘lesbies als politieke keuze’) en voor mezelf was lesbisch een reële optie die ik alleen niet heb volgehouden omdat ik eigenlijk toch hetero ben.

Wel leerde ik al direct érg veel homo’s kennen, zowel ‘niet excentriek’ als wél excentriek en ze werden m’n beste vrienden binnen mijn eigen beperkte kader dat niet zoveel ‘echte vrienden’ toelaat.

En misschien ligt het aan mij (zal wel) maar eigenlijk zijn – bedenk ik nu – de meeste mensen die ik enigszins vriendschappelijk ken homo.
Ik denk niet dat daar een reden voor is.
Ze zijn op mijn pad gekomen en ik vond ze aardig – zoiets simpels was het.

De Viva bestaat 35 jaar en in VK staat dat allerlei Grote Journalisten daar ooit voor hebben geschreven.
We moeten denken aan Sonja Barend en Renate Dorrestein en Simon van Collem. en Boudwijn Büch.

Ik kan nu dus ook wel bekennen dat ik ook ooit voor Viva heb gewerkt.
Het was voor mij niet een belangrijke opdrachtgever. Dat waren meer de feministische en linkse bladen: Opzij, De Nieuwe Linie. De Volkskrant.
Maar inderdaad – er hebben bijdragen van mijn hand in de Viva gestaan.

Een paar. Drie. Vijf misschien.
De enige die me te binnen schiet is over vrouwelijke bodybuilders.
Dat was wel cool.
Toen.

Ik heb een poll op m’n hyves.
Een behoorlijk existentiële.
Over wat het betekent om hyves-vriendje te zijn.

In spanning wacht ik op reacties.
Er zijn er nu twee.

Ook dit schiet niet op.

Ha, tis Tjep die met een fleurige net iets scheef zittende (“Jeroenlijk!”) blauwe das de middag-Journaals presenteert.

En of hij is zelf geheel de kluts kwijt of de regisseur is er met het hoofd niet bij of de populaire nieuwslezer heeft vlak voor de uitzending mot gekregen met degene die de regie voert want tot 2x toe wordt hij in beeld gebracht met de verkeerde camera.
En ook 2x starten filmpjes te laat.

Het ziet er onbeholpen uit. Alsof het een screentest is: Jeroen Tjepkema Take One.
Waarna de Mora-dames zeggen: “Nee, ik zie het nog steeds niet” “Ik ook niet – ik mis iets.”
En dan Tjep: “Mag ik het niet nog een keertje overdoen?”

Waarop de dames néé zouden zeggen maar de NOS is niet flauw dus hij mág.
Misschien om 1 uur. Misschien meteen weer in de herhaling.
Straks eens kijken bij uitzending gemist.

(mogelijk ging er trouwens nog wel méér mis, maar toen kwam Sammie binnen met een nog levend érg klein muisje dat gered moest worden en nu weer buiten speelt – en toen moest ik naar boven naar de radio)

Vorige week zei ik tegen R.: ik ga niet meer stressen over m’n gewicht.
Eerst maar eens op vakantie en dan dit keer ook niet me bij elke hap afvragen of die wel móet maar normaal eten.
En dan in oktober bedenken hoe  nu verder.

Maar ja.
Van de week sla ik een avondmaaltijd over.
Dat ging makkelijk.
De dag erna wéér.
Appeltje eitje.
Ik zie in gedachten de kilo’s er áf vliegen.

Dan hoor ik op de radio een dieetdeskundige die me uitlegt (wat Karin in een commentje ook al eens deed): dit werkt niet.
Mijn lichaam weet nl niet dat ik in twee weken een kilo (liefst twee) wil afvallen, mijn lichaam denkt dat er in Grootschermer hongersnood heerst. Het klemt zich dus fanatiek vast aan mijn vet.

Ok, dan niet. Dacht ik.
En at die avond spaghetti.
En de avond erna – matigen, Jeanne, matigen! – een uitsmijter (1 eitje!) op bruin brood.
En gisteren – vooruit, het mag wel weer eens – een stuk vegetarische pizza waarvan ik het grootste deel snel (zodat ik geen spijt kreeg) buiten zette voor egel.

Vandaag blijk ik bijna een kilo dikker dan een week geleden.
Omdat mijn lichaam waarschijnlijk heeft gedacht dat het beter zoveel mogelijk vet kon oppotten omdat het dadelijk wel weer hongersnood kon zijn.

Dit is om gek van te worden.
Want dé oplossing (leefstijl veranderen) – dat kán ik niet.

Ik vind dit zelf wel een mooi artistiek plaatje.

Geheel per ongeluk tot stand gekomen omdat mijn camera altijd wat vertraagd reageert.

Ik hád natuurlijk wel een foto van Jeroen Tjepkema gemaakt vanochtend.
Van een slaperige Jeroen, net na zeven uur.
(om de zinnen te verzetten terwijl aan mijn voeten een morsdode giga rat lag)

Ik dacht eerst: die zet ik in Tjep z’n hyve en da’s mooi zat.
Maar net las ik bij Anchorman een erg leuk stukje over de populaire nieuwslezer waarin hij een nieuw woord introduceert dat ‘we’ (in elk geval: ik) “erin houden”.

Jeroenlijk is het woord.
Véél mooier dan ‘beetje schutterig’ – wat het bovendien ook weer niet helemaal dekt wat de ooit radio- en steeds meer tv-man zo specifiek maakt.
‘Jeroenlijk’. Dat is het helemaal.
En zo ziet dat er uit

“Hoe heet dat ook weer, die schuine dingen tussen haken?”
Een pabo-studente doet een bijspijkercursus rekenen.
“Een staartdeling” zegt de verslaggever behulpzaam.
“O ja.”

Het gaat dus over wat ze moeilijk vindt.
(item in HagensOpDeMiddag)

“Ik wil niet dat hij mijn tuin vernielt.”
Met D of T?
“Is dat niet het voltooid deelwoord dat we nog niet besproken hebben?”
D gokt het meisje.
“Want er staat ‘ver’ voor.”
Verslaggever: “Maar dat hoort toch bij het werkwoord.”
“O ja.”

Als ik kinderen had zou ik nu toch ernstig gaan overwegen ze te hoom-skoelen