Het is bijna donker en ik voer de knagers.
Ik zet eten klaar voor egel: graan en gebutst eitje. En kijk goed rond of ik haar zie (nee).
Dan opeens: vleermuizen.
Vrij laag, veel, overal om me heen.

Mijn associatie: de woestijn van Utah en kamperen.
Waarover ik een paar weken geleden nog fantaseerde.
Dat ik dat deed met een man die ik leuk vind.

Alleen dát. Het kamperen.
Aangezien ik die man echt leuk vind en hij is getrouwd en als hij in mijn fantasie zijn vrouw zou belazeren voor seks met mij zou hij niet meer leuk zijn.

Zelfs seksueel fantaseren wordt steeds moeizamer, merk ik.
Of ik vind het zó onwaarschijnlijk dat een man op mij zou vallen dat de fantasie daarom niet lukt of ik acht de man te hoog om te dromen van hem de kleren van het lijf rukken en mij wild met hem te buiten gaan.

Nou ja.
Vleermuizen zijn ook leuk.

Volgens mij staat het al een tijd online maar voor wie het nog niet las: Rik heeft (hij was 4) erg gehuild bij Bambi en hij vertelt ook welke films hij grappig, eng en ontroerend vond en welke rol hij zelf wel zou willen spelen.

Hier

Ik heb ooit gewerkt met Aleid Wolfsen.
We zaten samen in een commissie, troffen elkaar een paar jaar om de zoveel weken en hadden dolle pret. Dit los van het serieuze werk waarin hij ook goed was. Net als ik, trouwens.

Toen ik net op Hyves zat, trof ik daar Aleid. Met een slapende account en nog geen honderd vrienden. ‘Vriendjes worden?’ mailde ik. En ‘ja’ mailde hij terug.
Zodat we dat nu dus zijn.
Waarna me opviel dat hij niks met Hyves dééd.

Tot nu. Nu hij burgemeester van Utrecht wil worden. Tjonge, wat is-ie opeens actief. Hij raakt niet uitge(b)logd.
Zodat ik hem een vriendelijke maar toch kritische krabbel schreef.
Over dat-ie eerst niks met Hyves deed en nu – heel opportunistisch – er niet is weg te slaan.
Geen reactie.

Conclusie: tis net een politicus, die Aleid Wolfsen. Een echte.
En das geen compliment.

 

Op de Hyves-pagina van Rik van de Westelaken lees ik dat hij net als Simon Vinkenoog en Howard Komproe en twee mannen die ik niet ken is gekozen tot 1 van de 5 best-geklede (bekende) mannen van Nederland.
We mogen stemmen. En als hij de meeste stemmen heeft, wordt hij de allerbest-geklede man en krijgt hij – denk ik – een mooie prijs. En de eer natuurlijk.

Op naar de site van Esquire dus die deze spannende wedstrijd heeft bedacht en me nader verdiept in het profiel van de aantrekkelijke nieuwslezer die (lie-ief!) als degene die zijn stijl het meest beïnvloedt z’n vriend noemt “omdat die een heel goede smaak heeft”.

Nu het stemmen zelf.
Mm.
Dat kan niet zomaar. Of wel? Maar dan vind ik het niet.

Zoals ik het begrijp moet ik eerst inloggen. Waartoe Esquire geen genoegen neemt met een mail-adres. Ze willen m’n geboortedatum en m’n adres weten en me een nummer toesturen.
Wat ik helemaal niet wil hebben. Ik wil ook niet dat ze zoveel van me weten.

Ik begin te begrijpen waarom Rik van de Westelaken pas 32 stemmen heeft.
Want ik vind ‘m óók heel mooi (en goed gekleed). Maar me privacy-gewijs uitleveren aan Esquire heb ik toch niet voor ‘m over.

Of zal ik de gegevens van een ander invullen aarzel ik nog.
Maar dan kan ik de mail die m’n aanmelding bevestigt weer niet ontvangen.

Wie wel Esquire wil ontvangen en minder met d’r/z’n privacy worstelt: stemmen op Rik doe je hier.

R. heeft een net over de vijver gespannen. Tegen neervallende bladeren en voor ademende (twee) goudvissen en een (klein) aantal kikkers.

Ik zie een kikker ongemakkelijk over het net schuiven. Nageltjes en pootjes raken verstrikt, sprong, vast zit-ie weer.

Er op af met de camera en kiek-kiek gedaan. Kikker schrikt en wil weer de andere kant op, een zielig gezicht met die steeds vasthakende pootjes.

Ik laat ‘m met rust. Dan maar onscherpe foto’s.

Ik heb variërend tussen 09.00 en 11.00 mijn Rik van de Westelaken-moment. Het NOS-journaal heeft voor mij plotsklaps een nieuwe betekenis gekregen nu jij het presenteert. De ellende in het Midden-Oosten lijkt iets minder ellendig wanneer jij met je zwoele slaapkamerogen vanaf de beeldbuis tuurt. En ach, George Bush is misschien best een gezellige man, als jij, Rik met jouw zoetgevooisde stem over hem vertelt. De komende twee weken regen? Gelukkig heb ik mijn ochtend-Rik, mijn zonnetje op de buis… 

Het toppunt van mijn Rik van de Westelaken-moment is het einde van het bulletin. Dan zet je je blik op stand tien qua zwoelheid, vergezelt deze blik met een oh zo sexy glimlach en wenst me vervolgens een ‘hele mooie dag’. Nou Rik, you did it! Mijn dag kan niet meer kapot. YOU MADE MY DAY!

Bron

Eerlijk gejat van z’n Hyves-pagina.

Waar ik lees dat Tjep onlangs vader is geworden van een zoontje.

FYI: z’n Fanclub heeft nog steeds 14 leden wat betekent dat er alwéér 1 is weggelopen maar dat er ook een nieuw lid is bijgekomen.

En FY-andere-I: die van Herman van der Zandt heeft er nu 74.

Reclames.
1) Wat doet ú met uw mastercard?
Vrouw: “Ik vergeet hem wel eens, dom, hè?”
Waarna man opsomt wat hij (die ‘hem’ niet vergeet) er allemaal mee doet.

2) Mevrouw X krijgt tv-zenders niet ingedeeld.
Niet erg hoor, dat doet bedrijf Y graag voor haar.

Nu ff omkeren.

Wat doet ú etc.
Man, stom giechelend: “Ik vergeet hem wel eens, dom, hè?”

En: meneer Z krijgt z’n tv-zenders niet ingedeeld.

Volgens mij zijn er evenveel mannen als vrouwen die hun kredietkaart niet altijd op zak hebben en evenveel mannen die technisch worden uitgedaagd bij het programmeren van bv de video- of dvd-recorder.
Toch zijn die commercials niet voor niets zo gemaakt.

Het was leuk, de vakantie.
En ik heb me voorgenomen om tegen iedereen die begint over ‘wat heb je gedáán’ mysterieus te prevelen dat ‘whatever happens in Vegas stays in Vegas’ en dat dat ook geldt voor Yuma en Kingman en Phoenix en Boulder City.

Intussen zijn de katten blij met mij en ik ben blij met de katten.
En idem kippen en knagers.

De rest volgt.

Als ze nog 17 uur blijven doorslapen, dan is J. weer terug en alles is weer back to normal. Dat laatste geldt ook voor het log.

Als de amerikaanse dozen zich stapelen, is J’s terugkeer nabij.

De katten krijgen om zeven uur te eten. Vanaf een uurtje of zes is iedereen thuis en kijkt of ik, onverhoopt, al eerder met het opwindende inzamelen van de etensbakjes begin. Toen was Sam er dus ook.

Een uur later zamel ik de bakjes in en er zijn nog maar twee katten; Sam, de meester-acteur van het toneelstuk wij-krijgen-nooit-te-eten, ontbreekt. Ik rammel nog wat met het serviesgoed, ook in de tuin, maar hij verschijnt niet. Eeb en Guus krijgen te eten en mijn hartslag loopt op.

Om half tien komt hij achteloos binnenlopen, eet uit beleefdheid wat van het snel neergezette eten. Hij is niet nat, hij is niet gewond, wat zou de kleine held hebben uitgespookt?

Wel iets engs, denk ik, als ik zie hoe hij, in bodemloze slaap, Eeb als veilige haven benut. 

Feest in het café naast de kerk waar de jubilarissen 25 jaar geleden getrouwd zijn. Dit is, voor een dorpje met een paar honderd inwoners,  de wel zeer grote H. Michael Parochiekerk; zeker als je weet dat de hervormde kerk, die een aangepastere omvang heeft, er recht tegenover staat.

 

Ter voorbereiding van het feest kan men zich hier laten opdoffen, met op de achtergrond de Sint Michael School. Een winkel of postkantoor ontbreekt, voor zover ik zag.

 

Nog steeds vermoeid en nog steeds boos. En uiteraard prachtig. Maar die naam, Ginny, dat is echt niets.