Het ontbreekt veel lezers aan kritisch vermogen. Dat komt door al die korte en smakelijke ANP-berichtjes: snacknieuws. Zoals opvallende onderzoekjes die overal opduiken. Sommige mensen nemen zulke berichten niet met een korreltje zout en geloven daadwerkelijk dat snacknieuws iets over de werkelijkheid zegt.

Van de Westelaken heeft dit aan den lijve ondervonden: ,,Een tijdschrift vroeg de lezers welke man volgens hen het beste in bed zou zijn. De lezers kozen mij. Er verschenen krantenkoppen met ‘Van de Westelaken is het beste in bed’. Terwijl ik niks met het onderzoek te maken heb gehad. In het begin vond ik het nog grappig. Maar na verloop van tijd gingen mensen geloven dat het echt waar was. Terwijl ze niet wisten hoe het onderzoek tot stand was gekomen.”

Lees hier de rest van dit ook verder interessante interview.

Volgens mij plaatste ik deze héél lang geleden al eens.

Ik herinner me zelf een veel strakker koppie, maar dan eerder in klassefotoverband.

Ok. Nu weet ik dus hoe hij heet (heel goed, Karin!).
En ik heb (dank je Aithos) ontdekt dat Viking ze in blauw en zwart verkoopt.
En Van Helden ook in rood en wit (ev. met eigen opdruk) maar dan wel per honderd.

Via google en dan Beslist kom ik bij InktShopper dat ze in rood, wit en zwart heeft maar *niet* in blauw.
Wit en zwart zijn trouwens “tijdelijk uitverkocht”.

CentralPoint heeft ‘m wél in alle vier de kleuren maar van rood nog maar 2 en van blauw 5 en ook hier zijn wit en zwart uitverkocht.
Hier kan ik ook niet snel vinden wat de verzendkosten zijn (geen goed teken).

Daarna SunnyDeal (2 rood, 5 blauw) en ook nog Marktplaats (niets) en daarna had ik geen zin meer.

Dus op de vraag wat ik héb besteld: nog niets.
En wat ik zou wíllen bestellen als dat eenvoudig kon: in elk geval 5 rode en 5 blauw en een paar witte.

Zodat ik ze overal kan laten slingeren en niet steeds in de paniek hoef te schieten zoals het laatste jaar met m’n ene blauw wanneer Guus die (grapje!) van het bureau had geveegd of ik ‘m zelf ergens had neergelegd en toen vergeten was wáár.

Dit is mijn favoriete balpen.
Of liever: dat wás-ie.

Want al een half jaar zat er een scheur in het dopje. Die ik met een stuk plakband had gedicht/bedekt.
Vanochtend, ik doe het dopje op de pen en de helft breekt af.
Nog een keer plakken lukt niet.
Shit.

Ik wil een nieuwe.
Nee: ik wil véél nieuwe.
Exact deze. In heel veel kleuren.
Gedekte kleuren, felle kleuren, motiefjes.
Zoals ik vroeger had. Maar ik zie ze al jaren nergens meer te koop.

Maar ergens op het net zal toch wel iemand zijn die ze nog heeft?
“Parker balpen rollerball” gegoogled.
Veel gezien dat ik *niet* zoek.
En sites met alleen de naam van het type maar geen plaatjes.

Daarom maar een beroep op wie-dit-leest.
Welk type pen is dit?

Als het antwoord leidt tot een site waar ik ze kan bestellen volgt een passende beloning.

Ludiek protest, dat wel

Tussen droom en daad zit het 1 en ander maar tussen fantasie en ‘toch stiekem over dromen’ zit in mijn geval zelfs nog meer.
Ik heb het nu over ik en mannen.

Ooit was ik (ik vertelde het al eens) een Mooi Meisje.
Wat me nu te binnen schiet is hoe ik op een avond (ik was begin 20) uit was met een groep mannen en meisjes en op het eind namen we een taxi die ons 1 voor 1 thuis ging afzetten.
Ergens die avond had ik stoer gezegd dat ik mannen ‘op mijn lijstje’ had staan om een keer te neuken.
De man met wie ik de laatste taxi deelde sloeg een gretige arm om me heen en vroeg of hij op mijn lijstje stond. Nee! zei ik.
Waarop hij wat beteuterd de arm terug trok.

Hij was geen mooie man, ik – toen dus – wel een Mooi Meisje.

Als nu vrouw van bijna 57 (o gotver o gatver) schat ik mijn eigen hijg-hebberig-waarde in op een treurig dieptepunt.
Waarbij ik me neerleg.
Dat was de tijd die was. Zoiets.

Erger is dat ik zelfs niet meer kan fantaseren over Mooie Mannen omdat ik als vrouw (misschien is dat bij anderen anders?) dan toch een enigszins mogelijkerwijs logisch verhaaltje bij mekaar wil dromen.

Zodat mijn Wens nu is dat ik zonder een ‘jamaar’-filter spannende beelden kan toveren over mannen die irl buiten mijn bereik vallen maar waarop ik het immer kritische Droom-filter niet toepas.

Mail van de Air Miles.
Dat ik 5228 punten heb verzameld. Maar dat ik al 9 maanden niks met ze heb gedaan (=bij AH in Heerhugowaard gekocht). En dat als ik dat zo nog 3 mnd volhoud zij mijn kaartje virtueel zullen doorknippen.
En naar die punten kan ik dan ook fluiten.

Het rare is: ik heb nooit voor mezelf gespaard maar altijd voor het goede doel Stichting AAP.
En ik ben er van uit gegaan dat die punten daar direct heen gingen en ik er verder niets mee hoefde.

Ik wil ze mailen hoe dit zit.
Maar dan willen ze behalve m’n kaartnummer van alles van me weten.
Geboortedatum, adres etc.
En toen Air Miles begon was iedereen zo bezorgd over privacy en ik weet nog wel dát ik dingen ‘anders’ heb ingevuld, alleen niet wát.

Nu kán ik het natuurlijk nog proberen via Stichting AAP.
Of die weten hoe het zit en of ze als het fout zit kunnen ingrijpen.

Maar wat een gedoe.
Terwijl ik alleen maar een goeie daad wou verrichten.

Klik!

Zoek de BN-er….

Gisteren om tien uur gaat de bel.
Ik doe open.
Een vrouw-uit-het-dorp.
Ze staat opzij te kijken en houdt tegen haar dijbeen een collectebus.
“Een goed doel!” zeg ik opgewekt. “Alzheimer” zegt zij.
Ik haal een Euro, doe die in de bus en zeg “succes!”.

‘s Middags om tien voor vier gaat weer de bel.
Extra hard dit keer.
Ik hol naar beneden en zie achter de deur een buurvrouw.
Ik open de deur, althans dat probeer ik maar het lukt niet.
Klem? Nee. Op de knip dan? Ook niet.
Totale verwarring.

Buurvrouw staat te gebaren. Ze wil wat afgeven.
Ik hol weer naar boven en haal de sleutel.
Ik ontsluit het slot en mompel iets als “ik wist niet dat ik mezelf zo goed had beveiligd” denkend dat ik zonder het te weten blijkbaar de deur op slot heb gedaan.
Creepy. En die Euro van vanochtend was dus voor een éxtra goed doel.

Vannacht, ik lig wakker. Dan de hersenflits: deze buurvrouw heeft een sleutel van mijn huis.
Ze heeft vast geprobeerd de deur te openen om wat ze wou afgeven neer te zetten.
En toen de sleutel de verkeerde kant op gedraaid.

Misschien krijg ik dus wel Alzheimer maar nu in elk geval nog niet.

Dear Friend,

I want to apologize for this letter. I hope you will excuse me.
My name is Valentin. I’m 25 years and I live with my mother Elena in small town in Russia. My mother cannot see and authorities pay her little indemnity which not enough even for medicaments.
I work very hard to buy necessity and medicaments for my mother but my salary very small.

Situation is hopeless in our region and we afraid what local boilerhouse can stop heat our home. Winter is coming and temperature can become till minus 30 degrees Celsii in the near weeks. We do not know what to do and we very afraid.

Thanks to free internet in our library and library-computer I finded different the emails and I decided to appeal to you for  help.
If you have any old sleping-bag, warm blanket, warm clothes and shoes, portable heater, tin and dry food, vitamines, medicament against cold flu, gygien-products, I will be very grateful to you if you can send it to our adress.

If you think it better or easier for you to help with some money, please write to me back and I write to you how to send its safe. This way to help is very good because in this case I will be able to buy a portable stove and heat our home during all winter.

En niet eens de belofte van nice pics… 🙁

Vanochtend is het dus Jeroen Overbeek en wat zou het een leuke verrassing zijn geweest als het vanmiddag Jeroen Tjepkema was geweest.
Hoewel ik die liever in de ochtend zie want ‘s middags mag hij die schattige truitjes niet aan.

Uiteraard mailde ik hem als zelfbenoemde voorzitster van z’n fanclub al dagen geleden wanneer hij deze week op de buis te zien zou zijn.
Om dat dan op de We adore Tjep-hyve te zetten.
Zodat de fans weten dat ze voor all-the-news-that’s-fit-to-watch bij ons moeten zijn wat hopelijk het ledenaantal zal doen stijgen.
(we zijn nu trouwens met 17)

Helaas. Mijn idool laat *niets* horen.
Ik heb ‘m blijkbaar weer eens overvraagd 🙁

Maar wat ik zeggen wou: hij is vanmiddag op de radio.
Elk half uur op Radio 1.
En hij is ook leuk om naar te lúisteren.
Die leuke truitjes denk ik er dan maar bij.

Op de radio in De Ochtenden een homo die lid is van de CU.
Mag het nou, homo’s en seks.
Hij wringt zich in tig bochten (das kenmerkend voor die partij merk ik).
Dan zegt hij dat een man die die aandrang krijgt met God en de Bijbel in gesprek moet gaan. En met z’n geweten natuurlijk.

En: Zou hij zelf…? Een relatie met een man?
Heel erg misschien. Onder bijzondere omstandigheden.
Alleen de seks, dat niet.

Arme man.
Domme man ook.
Maar misschien kun je het niet helpen als je gelovig bent.

Ideetje van mij (ik barst van de leuke ideetjes): op Fanlog elke vrijdagavond een recept van een Radio 1 Journalist en dan door 1 van de Fanloggers uitgeprobeerd mét foto’s en als het even kon van katten die zich op de schotels stortten.

Hansje was gereserveerd.
Die is vaak toch ietsje realistischer.
Maar ik zeg: als ik er zes bij mekaar krijg starten we, ok?
Die krijg ik (ah – contacten, slijmen, sleuren) dus we starten.

Alleen laten Fanloggers het afweten en proberen niks en daarna laten Radio 1-ers het afweten tot ik (effe uit het land) opnieuw ga sleuren en dan gaat het véél beter.
Tot nu effe niet.

Zodat we vrijdag na vrijdag geen recept hebben (klote).
Maar wat gebeurt maandag: Jeroen Overbeek (zwijmel) mailt of het nog kan? Hij heeft nl een recept.
Tuurlijk kan het en virtueel sluit ik de nieuwshunk in de hebberige armpjes en vandaag probeer ik het recept uit.
Waarvoor ik de verkeerde ingrediënten kocht omdat ik die vrijdag vergat te noteren.

Toen moest er wortel ‘coarsely grated’ worden en ook dat werd niks.
En kat lokken voor een Marokkaanse salade van wortel en sinaasappel viel *niet* mee.
Toch nog via slinkse trucs Sammie bereid gevonden te poseren.

Twee dagen geleden.
Ik zie Jeroen Tjepkema in het 10 uur-Journaal ontzettend geestig Amy Winehouse afkondigen met dat “zo staat het niet op de cd”.

Even na elf uur sta ik buiten de kattenbakken te verschonen wanneer ik door het raam op tv weer het Winehouse-fragment zie. Ik ben benieuwd of hij het nu wéér zegt (wat zou betekenen dat het was ingestudeerd) of dat hij niets zegt of iets anders.
Dus sprint ik het huis in. Althans, dat wil ik.

Ik glijd onelegant onderuit over de bladeren op het stoepje en knal met mijn rechterknie op de drempel van de schuur.
Voor mijn ogen schiet Femke (die pinda’s-uit-de-zak stond te snoepen) in de “iemand wil me treden”-houding en blijft verstijfd staan.
Zodat ik niet kan toegeven aan ‘dit doet verdomd pijn, ik wil even blijven lig-zitten’ maar snel opsta en het kipje opgewekt toespreek dat er niets aan het handje is.
Wat ze gelooft (tja – een kip).

Binnen inspecteer ik de schade (rechterknie ligt open) en denk ik: dit is té genant.
Tot ik zie dat het fragment dat mij zo bekoorde tot een ‘kijk Jeroen eens leuk doen’ bij DWDD had geleid. Waarmee het erkend leuk is.

Waarna het nog twee dagen duurt voor ik er melding van durf te maken.
Hier en nu dus.
(en vraag me niet waarom)

Ik ben ik (ja, das evident) en ik stel me hier kwetsbaar op.
Wat lezers voor kennisgeving aannemen of ze denken dat ik een stomme trut ben (oh well) maar er zijn ook lezers die me dan gaan, ja, wat is het woord.
Kapittelen. Belerend toespreken.
Het goeie woord schiet me niet te binnen.

Soms hier. Soms via privé mail. Soms via lijsten waar ik ook met ze (en ‘ze’ zijn meestal V) op zit.

Laffe ik neigt tot negeren (conflict? – wegwezen!).
En als het te gek wordt tot confrontatie. Waarop die ander vals duikt dat ze (ja – tis een Zij) alleen maar iets wou uitleggen en he-le-maal niet wou katten.
Dat was dus op een lijst.

Vandaag begint het geklier weer in m’n privé-mail en ik besluit tot ‘einde pappen en nat houden’ en kaart het aan en zij zegt dat zij zich ergert aan mijn gezeur en dat dat “kan doorklinken in de teksten”.

Dit nadat ik al eerder had gevraagd wat haar toch dwars zat en ze keihard ontkende dat er iets speelde.
(de trut)

Zodat ik nu heb gemaild dat ik privé niet meer ga reageren, dat ik haar op de lijsten zal negeren en dat ik nieuw gezeik er hier uit zal slopen.

Alles afgetimmerd dus.
Maar wat me vooral zo verbaast: dat vrouwen (m/v – maar nu dus V) die zich zelf *nergens* bloot geven menen mij, die wel open is, te kunnen katten.
Zelf zou ik dat dus nimmer nooit in de gevoelige hersentjes halen.

Post van de Postbank.
Dat ze me ‘enkele dagen geleden’ een nieuwe giropas hebben gestuurd en als ik die niet heb ontvangen moet ik ze direct bellen.

Enkele dagen geleden?
Ik spit alle nog ongeopende en ook al wel geopende post door, kijk op plekken waar ik wel eens stapeltjes ‘voor straks’ neerleg maar: niets.

Opgebeld dus en de pas laten blokkeren.
Over een week krijg ik een nieuwe zegt de mevrouw en vertelt terloops dat de andere op 22 oktober is verzonden.
Eh-hum.

Een uur later valt het kwartje. Die pas heb ik wel degelijk ontvangen, direct getekend en bij mijn andere pasjes gedaan. Na het in tweeën knippen van de óude.

Heel fijn, Sjan, héél fijn

Gisteren zat er een erg leuk stukje NOS Journaal met Jeroen Tjepkema (van de ochtend) in DWDD.

Ik zit ernaar te zoeken en stuit op iets dat ik onlangs gemist moet hebben: een uitzending waarbij hij in beeld blijft terwijl hij eruit hoort te zijn en zich zéér ongemakkelijk voelt.

Klik hier en dan op het plaatje van Jeroen bij DWDD.