En nu is de verjaardag dus ook alweer bijna voorbij.
Die leuker begon dan ik had verwacht en die nu weer als gebruikelijk verpietert.

Ik kreeg mail, ik kreeg zelfs drie stuks échte post, ik kreeg e-cards, ik kreeg felicitaties op een lijst, ik kreeg véél felicitaties op Hyves én ik kreeg een paar om vast te houden kadootjes.

Verder ging de dag z’n gang. Met Winkel en Fanlog en érg veel Fanlog omdat er van alles mis ging en bleek.

En toen opeens, ergens tegen half acht was er die dip.
Vanwege ‘te druk gehad met dingetjes doen’ en ‘geen zin nog iets te koken’.
Blikje kikkererwten opengemaakt en opgewarmd.
(ook dit jaar hint voor wie me volgend jaar écht wil verrassen: bezorg me lekker eten!)

Nagedacht over wie iets liet horen. De aangename verrassingen. En wie niet.
En wat nu.

Dat was de verjaardag die – op een uur na, dan ga ik slapen – alweer wás.
Ik ben 57. Ik word nooit meer 40. Ik word nooit meer wat dan ook dat ik vroeger was.
Zou ik ooit *wijzer* worden?
En wil ik dat wel.

En verder doet Fanlog-nieuw het soms, meestal wel. En tovert zich dan weer terug in Fanlog-oud.
Ik dácht dat ik wist wat het triggerde, maar dat blijkt het toch niet te zijn.
In elk geval niet steeds.

Voor alle zekerheid werken Hansje en ik als gekken om wat nog niet is overgezet snél overgezet te krijgen. Karin legt uit wat ik daarna nog steeds niet snap en stelt vragen.
En net wanneer ik denk: oké, dóe maar, gooi het oude script met alles wat eraan hangt eruit zie ik een fout op Fanlog-nieuw.

Waarbij dit zich grotendeels staccato afspeelt tijdens het avond-Radio-Journaal zodat ik gaandeweg gék word van dingen bevatten, dingen beluisteren, reageren, beslissingen nemen.
Wanneer Govert van Brakel me een mooie avond wenst kan ik gevoeglijk worden opgedweild.

En toen zat ik nb bijna ‘gelukkig’ te zijn (ik!) en zette ik mij opgewekt aan het Fanloggen. En schreef een stukje en wou het plaatsen en wég is het mooie nieuwe Fanlog!

Ik word gelinkt naar het óude dat stopt op gisterochtend vroeg.

En degene die er – hopelijk – iets aan kan doen, kan ik niet bereiken.

Goed humeur gekild door de techniek 🙁

Ik ben jarig en er zijn mensen die dat weten en erg veel mensen die dat *niet* weten.
Ik heb twee leuke e-cards gehad. En een paar erg lieve mailtjes. R. belde.
Op een lijst regent het felicitaties.

En meestal denk ik ‘laat me nou’ en ‘kan dit ophouden’.
Maar dan komen de felicitaties opeens ook via Hyves binnen en begin ik het hartstikke leuk te vinden.

Ik ben jarig!! En ik vier het met mezelf in mijn eigen, warme virtuele wereld.

Fanlog is overgegaan op een ander script. We zien er nu ook anders uit. Mooier, vind ik.

Alleen gingen hierdoor alle reacties van de laatste week verloren. Doodzonde. Mn vanwege die 84 juichende commentjes nav mijn zondagverhaal!

Jammer, hoor 🙁

En tuurlijk weet ik zélf wel dat 84 mensen mij he-le-maal te gek vinden maar juist onder een artikel dat gaat over hoe fijn het is om “applaus, applaus” te krijgen was het wel erg leuk geweest als de loftuitingen waren blijven staan.

En om die mensen nou te gaan mailen of ze plies nóg eens willen commenten hoe leuk ze mij(n verhaal) vinden, ja, goh – dat doet een vrouw toch niet snel.

Voor de échte fans: Jeroen Tjepkema is vanmiddag nieuwslezer op de radio.

Radio 1, elk heel en half uur.

Luisteren, genieten, en fantaseren over wat hij aan heeft (*niet* een das in elk geval).

Muis woont inderdaad onder de friteuse.
We hebben elkaar vandaag weer gezien en ik heb *niet* gegild. Muis ook niet.

Ik begrijp Muis nu een beetje.
Wanneer het espresso-apparaat tekeer gaat (dat staat op 20 cm van de friteuse) vlucht hij weg van het geluid. Desnoods recht in mijn armen.
Dat doet Guus ook bij vuurwerk. Hij hóórt het binnen en vlucht naar buiten.

Ik heb Muis weer gevoerd. Beetje kaas, stukje brood, stukje eiwit.
Zodat Muis kan kiezen.

Op internet kon ik hem trouwens niet vinden, als soort.
Wel vond ik dat hij per dag 3,5 gram eet. En niet per se hoeft te drinken.

Zo komen Muis en ik de winter wel door.

De grap van Jeroen Tjepkema betrof Marco van Basten. Zie hier zijn olijke blik en let op: dit is dus mijn favoriete Tjep-truitje

Het fragment kun je hier bekijken: even doorscrollen tot Van Basten en dan daarna de grap.

Ik moet ‘m natuurlijk *niet* gaan voeren, de muis.

Maar hij kan het ook niet helpen dat Sammie hem binnenbracht en dat ik ‘m toen liet ontglippen zodat-ie nu van buitenmuis binnenmuis is geworden.

En ik vind het hartstikke stoer dat-ie nog steeds leeft.

Dus eerst een stukje kaas neergelegd – dat snel weg was. Toen een stukje brood. En een stukje gekookt eiwit. En nóg een stukje kaas.

Anderhalf uur later: alles weg. Zou hij dat nou meteen opeten of ergens hamsteren.

In de brievenbus twee ansichten van vriendelijke mensen die me willen feliciteren met mijn verjaardag (die is maandag). En twee enveloppen van de belastingdienst.

Ik stel me in op ‘leuker kunnen we het niet maken’ en denk: het is vast gewoon de motorrijtuigenbelasting oid.
Of een andere aanslag. En: aanslagen kan ik aan. Als het maar niet een aanmaning is dat ik per gisteren mijn aangifte 2006 had moeten doen.

Mijn wens komt uit. Het is *niet* een aanmaning.
Het zijn twee voorlopige aanslagen. Voor 2006 en 2007.
‘Naar aanleiding van de schatting die u of uw belastingconsulent heeft ingediend’.
Ik dus. Op de gok. Omdat ik geen zin had iets uit te rekenen.
Samen meer dan 7000 Euro.
Te betalen voor 17 januari.

Dit jaar mijn verjaardag maar een keertje *niet* vieren met champagne en caviaar 🙁

[En op de site van de NOS staat nu wél de tv-journaaluitzending van 10 uur maar *niet* die waarin Jeroen Tjepkema die ontzettend leuke grap maakt]

Tis Tjep, mail ik aan een andere fan.
In dat snoezige lichtblauwe truitje.

En wat is-ie weer góed, hè?! mailt de fan een uur later terug.
Hij maakte ook zo’n leuk grapje.

Een grapje. Tjep maakte een grapje en ik zat Radio 1 Journaal te luisteren 🙁

In welke uitzending, mail ik aan collega-fan.
Die van 7 uur, die van 8 uur? En waaróver?

Ik bedoel, als ik ‘m straks toch ga terugkijken om ‘m te kieken kan ik net zo goed voorbereid zijn op het juiste moment.

“De Tweede Kamer vindt dat meer vrouwen borstvoeding moeten geven.”
Nieuwslezer Renate Evers draagt het voor.
Want wat de Kamer dwars zit is dat de meeste vrouwen het nu na een maand voor gezien houden en dat moet 5 tot 6 maanden worden.

En los van hoe nuttig dat mogelijk is, die borstvoeding.
Maar is het al niet genoeg dat de TK gaat over dat er niet binnen mag worden gerookt en dat er niet onder de 16-18(?) mag worden gedronken en nog zo wat.

Maar borstvoeding geven?
Waar bemoeien Tichelaar en Van Geel en Wilders en Rutte en al die andere glibberds zich hierna ook nog mee 🙁

Jan Peels van Radio Kassa is op een congres.
“Zijn er veel sprekers” vraagt Felix Meurders.
“Een man of vijf, zes” is het antwoord.
“Zijn het alleen mannen” vraagt weer Felix Meurders.
Jan Peels: “Nee, ook een vrouw, maar dat is de zegswijze.”
En toen zei Felix Meurders, die ik had ingeschat op enig feministisch bewustzijn: ….
Helemaal niets dus.

Hè, wat jammer nou.

Ook vandaag is het Tjep in opnieuw een leuk outfit.

Of zijn styliste voelt dit seizoen beter aan wat deze populaire nieuwslezer het fraaist doet uitkomen of Jeroen Tjepkema slaagt er beter in zijn eigen smaak door te duwen.

Foto volgt zodra de uitzending op de NOS-site staat. Dat fotografeert nl véél mooier dan direct van de tv – kijk maar, deze is van gisteren.

Wat me nog opviel in de grote stad: mensen groeten elkaar niet.
Wij, op het dorp, groeten elkaar wel.
Niet iedereen. Maar meestal wel.
We hoeven elkaar niet per se te kennen.
Maar als we denken: da’s een vriendelijk smoel, dan zeg je hoi of dag of goedemorgen oid.

In Amsterdam (heb ik daar echt 20 jaar gewoond, ik voel me er een vreemde) zie ik mensen die me aardig lijken. Ik glimlach naar ze. Ze kijken weg.
Denken ze dat ik gek ben.

Ik moet vanavond naar de opera.
Zo voelt dat altijd op de dag zelf: ik moet.
Niks “ik verheug me”. En alle “veel plezier”-wensers vind ik aardig maar ik kan er niks mee dus reageer met “dankjewel” of helemaal niet.
Komt door onwennigheid met buiten spelen.
(kort door de bocht)

Helaas moet er van alles. En lijkt vandaag iedereen te betalen.
Van die bestellingen waarvoor ik me gek zoek. En die ik dan wel vind maar intussen heb ik me al tien keer in wanhopige stress geworpen.

Wat ook moet: de afgekeurde broeken naar BonPrix terug sturen.
Maar ik ben het strookje kwijt.
“Even opbellen” zou iemand zonder telefoonangst doen.

Ik haal het hele huis overhoop, schreeuw tegen Sammie die uitgerekend wanneer ik met een stapel achterstallige post en tijdschriften in m’n armen zit op schoot wil.
(en voel me daar meteen ellendig over)

Dan: de plek waar ik álles leg voor ‘later iets mee doen’.
Zou het?
Het zou.

Ik haat mezelf.

Als een das toch móet, bedoel ik.

Liefst zónder natuurlijk.