Omdat ik nóg een gebaar wil maken behalve die lullige 15 Euro denk ik: laat ik iets veilen. Maar ik maak niemand blij met een huiskamerconcert of m’n pyjama of t-shirt met handtekening. Daarom iets uit de eigen, unieke collectie gevist.

Een magneetje afm. 8 x 5,5 cm.

De veiling begint nú op 1 Euro en loopt door tot de jongens morgen uit het Glazen Huis komen. Als het lekker loopt volgt er meer moois.

De opbrengst gaat dus zonder dat er een enkele Eurocent aan de strijkstok blijft hangen naar het Goede Doel/Rode Kruis.

Stem op de leukste/mooiste/beste plaat van 2007 (zoals te horen op Radio 1).

Met Fanlogger Harrie maakte ik een keuze uit de top 100 van meest gedraaide platen op onze favoriete zender. We volgden daarbij globaal de top-zoveel van de muzieksamenstellers maar zetten er een paar eigen favorieten bij.

Stem, stem, stem op Fanlog en licht daar ev je keuze toe.

Eigen kwis: welke 5 platen voegde ik toe als *mijn* favorieten.

[update: ik vergat te melden dat de eerste die ze goed heeft ui-ter-aard een klein kadootje krijgt]

Ik moet nog geld storten. Ev. een plaatje aanvragen.
Ik ben te laat gaan kijken dit jaar. En ik vind alleen Gerard leuk.
De gimmick is er – voor mij – ook een beetje af.
Maar het is natuurlijk een goed doel, dat water.

Nu kan ik hier vragen wie wel en niet hebben gestort.
En dan zegt iedereen: ik!
(wel gestort dus)
Want wie gaat zich nou publiekelijk afficheren als krent.

Net als toen laatst die spaarlampen in het nieuws waren.
Lees je ergens ‘ik heb er geen en zal nog wel eens zien of ik er koop’?
Welnee. Men biedt tegen elkaar op.
“Ik heb er negen” “nou – ik wel vijftien!”
En dan kun je natuurlijk niet zeggen: ik geloof er niets van en ik kom nú langs met de Spaarlampenpolitie want volgens mij klets je uit je nek.

Doneren dus. Aan Serious Request/Rode Kruis.
15 Euro. Zonder plaat. Want ik heb al een plaat.

L.S.,

Mijn naam is Ilona de Jong. Ik volg een minor Journalistiek op de Hogeschool Utrecht. Als eindopdracht moeten wij een visie schrijven op de Journalistiek. Mijn visie gaat over het aannemen van cadeau’s en reizen bij het schrijven van een artikel. Deze visie moet gebasseerd zijn op meningen van journalisten, waarnaar je zelf je eigen mening kunt vormen.
Mijn vraag is hoe u met het aannemen van cadeau’s en reizen omgaat. Waar ligt de grens bij het aannemen van cadeaus? Gaat u anders schrijven als het boek, de voorstelling of de reis gratis is? Verlies je hierdoor je objectiviteit of ga je juist kritischer schrijven?
Hopelijk heeft u even tijd om deze vragen te beantwoorden.

Alvast hartelijk bedankt,
Met vriendelijke groeten,
Ilona de Jong

Een leuk filmpje (helaas te kort) van Rik van de Westelaken tijdens zijn masterclass vind je hier.

Ik probeerde het ook hier te plaatsen, maar dat is mislukt.

Opeens: depri (schrijf ik).
En Hansje vraagt in het commentje: kan het ook ‘opeens’ weer overgaan.
Alles kan.

Sterker nog: daar ga ik van uit.
Zodat ik om mezelf in de stemming te brengen al de hele avond dat nummer van de Fratelli’s door het huis dans dat ze vorig jaar in het Glazen Huis draaiden.

En als dat niet de truuk doet – wat dan.
Dan ga ik een kut-kerst in en een klote oudjaar.

En dat zal me gotverdomme *niet* gebeuren.
Nadat ik nu al een dikke maand incl verjaardag ik plus verjaardag Lodewijk plus sinterklaas goed door de feestelijkheden ben gekomen.
Deze december krijgt mij er *niet* onder.
Ik heb niet eens aan troosteten gedaan (ik ben nu ‘gewoon’ dik).

Dus: tadada-tadada-tadadadadada.

Het couperen van schapenstaarten wordt vanaf 1 januari 2008 een verboden ingreep. Hiermee komt een einde aan het couperen van schapenstaarten.

Goed nieuws, tenzij je een langstaartig schapenras bent:

Drie langstaartige Engelse schapenrassen, namelijk de Suffolk, Hampshire Down en Clun Forest, krijgen een vrijstelling voor couperen voor vier jaar. De betrokken organisaties worden in de gelegenheid gesteld te komen met een fokprogramma tot kortere staarten. In 2011 wordt dit fokprogramma geëvalueerd. Het resultaat daarvan wordt in 2011 betrokken bij de besluitvorming over eventuele voortzetting van de vrijstelling bij deze rassen.

Ander goed nieuws (zonder slag om de arm):

Het verwijderen van neuslellen bij kalkoenen is vanaf 1 januari 2008 niet meer toegestaan.

Opeens: depri.
Niet 1 echte reden.
Wel een paar aanleidinkjes die blijkbaar al stapelend leiden tot niks=leuk en jankoogjes.

Ik probeer wat te werken maar dat wordt niks.
Ik denk: de was moet uit de wasmachine en in de droger.
Ik breng het niet op.

VN bladeren dan maar?
Ik moet er niet aan denken.

Depri dus.
Gatver.

Gisteren is het woord weblog tien jaar geleden uitgevonden.
Het Radio 1 Journaal belt met Wim de Bie, die – denken ze – 1 van de eerste Nederlandse weblogs had.
Wat niet zo blijkt te zijn. Bieslog is 5 jaar en zeven maanden oud.
Dit log 5 jaar en 1 maand.
Ik bedoel maar.

In het gesprek toont Wim de Bie zich een egotripper van klasse (negatief bedoeld) en lees voor de details maar even m’n stukje op Fanlog.

Erna ben ik oprecht upset. Vanwege Bie’s stompzinnige humorloze ikke-ikke-opstelling.
Met geen enkele belangstelling voor weblogs van anderen.
Wat een nare man.

Weblogs als verschijnsel vind ik wonderbaarlijk mooi.
Los van de berg kaf in het koren: regelmatig ontdek ik juweeltjes die ik enthousiast volg en koester.
Die soms weer verdwijnen in inactiviteit.

Het Radio 1 Journaal belde de verkeerde man. Die het licht van anderen niet in het water wil zien schijnen.
Ik denk: zal ik een paar logs noemen die ik zelf mooi vind. Maar zie daar dan ook weer vanaf.

Morgen begint het Glazen Huis en BN-ers leveren eigen bijdragen door via eBay op ze te laten bieden.

Een Masterclass van Rik van de Westelaken bv. Tot een half uur geleden kon je bieden en nu zijn er vijf gelukkigen die voor € 102,50 van hem mogen leren nieuwslezen.

Deze foto stond er bij en dan snap je niet dat het maximum niet hóger is gesteld …

Gewoon *niet* meedoen met kerst als je daar geen zin in hebt schrijft Brimstone hieronder ergens in een comment.
Ik doe m’n best.

Dus mail ik wanneer iemand al z’n hyves-vrienden vraagt om een foto van d’r kerstboom (zodat hij die op zijn log kan plaatsen) beleefd terug dat ik er – ook dit jaar – geen héb.
Vijf minuten later een andere mail.
Iemand wil al haar 124 hyves-vrienden heel erg fijne kerstdagen wensen.
Ze is niet de eerste. Twee dagen geleden kreeg ik ook al zo’n collectieve hyves-boodschap van iemand die meldde dat ze vooral niet te laat wou zijn.

Op mail lijsten is het nu ook los gebarsten. Mensen die ik slechts van naam ken wensen mij en de 200 lijstgenoten een goed kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar.
Waarna de andere 198 natuurlijk niet achter kunnen blijven.

Dan is er nog Intomart waarvoor ik dagelijks invul hoe ik de tv van de avond ervoor heb ervaren.
Daar staat nu een poll waar ik kan aankruisen of ik dit jaar het meeste uitgeef aan a) sint b) kerst c) oudjaar.
Ik doe helemaal *niets* is ook hier geen optie.

Mensen zoals ik bestaan niet.

Gisteren was de finale van Holland’s Next Top Model en ik vergat te kijken.
Jammer, maar waarschijnlijk had ik het slot toch niet gehaald: het programma duurde volgens de gids tot half elf.

Cecile heeft gewonnen.
Kan ik me voorstellen. Carmen heeft een stomme ordinaire kop.
Cassandra is prachtig maar veel te uitgesproken. Te sterk ook.
Cecile is de mooiste, de gladste, de makkelijkst inzetbare.

Er was trouwens nog een meisje in dit genre. Dat er sprekend op leek. Op Cecile.
Maar die viel net voor de finale af.
Wat voor de hand lag want als Cecile moest winnen moet je natuurlijk niet twee in hetzelfde soort bij elkaar zetten om definitief uit te kiezen.

Ik lees dat de vorige twee winnaressen hartstikke goed terecht zijn gekomen.
Echte topmodellen zijn het geworden.
Wat een leuk vooruitzicht voor Cecile.
Misschien wordt ze aan het eind van haar catwalk-leven ook wel zuchtmeisje als dat dan nog ‘in’ is.
En het liefje van onze eigen Sarkozy.

De klus is geklaard.
Ik lees het bij een ander log en het slaat op het verzenden van 40 kerstkaarten.
Mm – toch niet helemaal van harte dan, concludeer ik. Maar dat blijk ik totaal verkeerd te hebben begrepen.
De geklaarde klus kwam juist diep uit het hart.
En ik denk: contradictio in terminis maar dit moet iedereen natuurlijk helemaal zelluf weten.

Ikke heb de klus gisteren inderdaad ‘geklaard’. Twaalf kaarten. Alles áf.
Op een paar na van wie ik dacht dat ze of mijn kaart niet zouden missen of niet boos zouden zijn als-ie niet kwam.

Enkele kwamen als moment niet uit mijn hart (ik haat die door anderen bepaalde ‘nu ff klef wezen’-momenten) maar ik heb er toch nog iets oprechts van gemaakt. Omdat ik dat wel voelde.
De rest was inderdaad ‘klus geklaard’.

Waarom niet op 28 mei iedereen die je lief hebt een mooie kaart sturen met een warme tekst?
En een lentefee in de tuin half maart.

Tv-recensent Wim de Jong van de Volkskrant eindigt het jaar met lijstjes. Per dag onthult hij iets. Vandaag begint hij op tien. En wie staat daar als beste tv-maker: Rob Trip

 

Is dat nou leuk voor ‘m, vraag ik me af.

Hij stáát in het lijstje. Maar wel helemaal onderaan. En misschien staat er op vier of op twee of – erger – op 1 wel iemand van wie hij zelf vindt dat die niet eens in zijn schaduw kan staan.

Zelf zou ik er niet echt blij mee zijn.

Waar ik de pest aan heb (o.a.).
Iemand die me iets gekwelds mailt en daarbij een beroep doet op kwellingen in mezelf.

Het overkwam me afgelopen week.
Een vrouw van wie de man net dood was. Over hoe moeilijk dat is.
En normaal neig ik tot vaagheden (kom niet in de buurt van mijn ziel) maar nu dacht ik: daar koopt ze niks voor dus putten uit wat die ziel biedt en wellicht heeft zij er iets aan en wellicht kan ik leven met mijn eigen kwetsbaarheid.

Zodat ik vertel over hoe ik ‘de Ardennen met Lodewijk’ mis.
Huisjes, herbergen, eten, drinken (maar dan concreter).
Al die dingen, die details. Waar de stroom uitviel. Waar op honderd meter de vinken in kooitjes zaten en dat ik ze wou vrijlaten maar niet durfde.
De super marché’s en ‘s avonds in de avondzon opschuiven tot er geen zon meer was met onze glaasjes wijn en de paté.

Ik kreeg geen reactie. Was er geen herkenning?
Was het ‘o ja’- nou das dat.

Ik en mijn herinneringen en die onder ogen zien en erkennen.
Ik kan het steeds beter (wat nog steeds niet overhoudt).

En voor de vorm denk ik: zou ik ooit met iemand nieuwe herinneringen kunnen maken.
Nah.