‘We’ wilden collectief deze week een financiële meevaller.
Ik weet niet hoe het anderen is vergaan, maar ik heb alleen maar financieel pech gehad.

Waar mijn klanten zijn gebleven – ik weet het werkelijk niet. Als ze me al vinden zitten ze te zeiken over een sticker van 5 cent (bij wijze van spreken) en nemen dan niet de moeite te antwoorden op mijn antwoorden op hun vragen.

Boekwinkeltjes (er staan daar nu meer dan 100 boeken) heeft nog niets opgeleverd.

1 kilo afvallen is onze tweede wens.
Voor mezelf sprekend: dat is niet gelukt.
Maar het goede nieuws is dat ik nog wél (had ik niet verwacht) in mijn short van de laatste Amerikaanse vakantie pas.

Niet meer zo ruim als toen maar hij kan dicht. Wanneer ik ga zitten en mezelf in de zijspiegel bekijk zie ik een buik puilen waar ik niet vrolijk van word. Maar als ik nou maar wijde bloesjes er overheen draag en niet de illusie heb dat ik er strakke hemdjes in kan stoppen hoef ik *niet* meteen de eerste dag naar een thrift store voor een nieuwe (oude).

‘Me echt tevreden voelen’ dan.
Helaas.
De week had z’n momenten maar alles overziend ben ik niet blij.

Nog even een blik op de rest.
Boek uitlezen. Ja! Dat is gelukt.
The Analyst van Katzenbach.
Zou een ideaal vliegtuigboek zijn geweest.

‘Mezelf durven zijn’. Mm. Is wél gelukt maar het gevolg was niet om heel blij van te worden.
Mooi dat ik durfde dus. Maar ik kan het niemand aanraden indien zij (m/v) een kwetsbaar hartje heeft.

De rest, daar ben ik niet aan toegekomen en die heb ik zelf ook nooit aangevinkt dus daar kan ik niets over zeggen.

Het hele pak VK ligt op mijn bureau en ik vis VK magazine eruit in de hoop op een interessant interview.
Helaas. Het is een ‘special’. Dubbel-helaas: een mode-special.
Met de tien belangrijkste trends. Opdat wij straks niet voor gek staan.

Best mooi. Als je een dunne spriet bent of (als man) een knul van hooguit 22.

Deze rokken bv.
Als het meisje rechts er al wat dikkig in uit ziet, stel je dan eens voor hoe dat in maatje 42 oogt.
Of maatje 44.

Goed geslapen, fijn gedroomd (beetje suf, hou het dus maar voor me en ja, dan moet het wel heel suf zijn).

Vandaag ga ik Fanloggen en niet alleen de ochtend maar -heel voorzichtig- ook even de middag. Als ik het helemaal niks vind schrijf ik er gewoon niet over.
Opruimen staat ook weer op het programma (ringbanden zijn gisteren bezorgd).
VK lezen. Lekker lang douchen.

Jeroen Tjepkema presentereert het radio-Journaal.
Wat zou hij aan hebben.

Jeroen Tjepkema weer.
Echt erg mooi, die harde kleuren.

Volgens mij zou hij zelfs dat felgroen kunnen hebben waarin Herman van der Zandt laatst ernstig richting ordi ging.
Waarbij natuurlijk ook zou helpen dat Jeroen Tjepkema nimmer nooit zou combineren met glimmend bruin.

Direct aansluitend Sven Kockelman.
Mm. Stuk minder smakelijk (wat een understatement is).

R. en ik waren naar Die Entführung aus dem Serail wat een heel bekende Mozart-opera is die we allebei nog nooit hadden gezien.

“Je zult er een hoop aria’s uit kennen,” zei R. en dat was zo. ‘Ach ich liebte..’ natuurlijk en vooral het prachtige ‘Marten aller Arten’.
Entführung is een komische opera wat ik geen pré (pre?) vind. Om operette mag je lachen (hoewel ik daar ook graag wat zit te sniffen), opera hoort drama te zijn. Die eindigt wanneer de fat lady sings en dood neervalt.
Deze productie is bejubeld en verguisd (bravo en boe). Hij had zijn momenten. En saaiheid. En ergerniswekkende scènes. Zodat ik na anderhalf uur -de pauze- dacht: best leuk om gezien te hebben maar het was genoeg.

Wat ik ook wou doen: mijn nieuwe mini-camera uitproberen.
Eerst maar eens de candle-light shots. Die vielen me niet mee. Zowel R. als ik staan er wazig en raar rood op. Centraal staan onze glazen 🙁

Ook dacht ik: vanaf nu, met dit kleine gevalletje is niemand meer veilig. Niet alleen in Amerika ga ik Gluren naar de Buren, ook nu kiek ik wie maar in mijn buurt komt.
Dat viel ook wat tegen want het licht in de Stopera is niet echt fel.

Toch slaagde ik erin deze meneer te kieken.

Wie het eerst raadt wie het is krijgt (yes!) een klein kadootje.

Ik ga er vanuit dat er flink door je gewerkt is. Maar is het voldoende? Heb je elke dag dat half uurtje uitgetrokken om je zaakjes op orde te brengen? Misschien vind je dat je harder zou zijn opgeschoten als ik je meer gemotiveerde mails zou hebben gestuurd. Misschien vind je dat de informatie anders moet worden gebracht. Misschien vind je dat ik eigenlijk mijn belofte niet waarmaak.

Maar kan het misschien… heel misschien, ook aan je eigen inzet liggen? Natuurlijk kan ik intern bij je komen en voortaan een gedeelte van jouw winst op mijn rekening over laten boeken. Maar je kunt ook elke dag dat ! half uurtje inzet tonen voor je eigen bedrijf! En na verloop van tijd is dat half uurtje niet eens meer nodig om de boel op orde te houden maar kun je alles in één oogopslag overzien! En dat heb je dan aan jezelf te danken, daar heb je je volledig zelf voor ingezet.

Waarbij het toeval wil dat ik het dagen heb laten versloffen en ik nét vandaag weer ben begonnen. Stevig vloekend omdat de Postbank die gaatjes in de afschriften niet op dezelfde plek maakt zodat je ze niet met stapels tegelijk kunt invoegen.
Bovendien zijn mijn mappen nu vol en ik ben pas halverwege 2004. Ik kán dus niet verder.

(smoesjes, zeur, smoesjes)

Er zijn mensen die vaak moeten plassen.
Met ‘een overactieve blaas’ heet dat in radiospotjes.

Er is een man die amper de hoek om is wanneer hij weer terug moet naar huis omdat hij wéér moet plassen. Aangenomen dat hij -wetend dat zijn blaas overactief is- dit al gedaan heeft vlak voor hij de deur uitging ben ik bang dat hij nooit ver op weg raakt.
Maar goed: er zijn hem geen ‘ongelukjes’ overkomen.

Dan is er een vrouw die in de rij bij de kassa staat en vóór ze een wc heeft gevonden (ik voel haar paniek) is ‘het al gebeurd’. Ik zie een vrouw door een winkel rennen en dan opeens: straal plas langs de benen, weeë lucht om haar heen. Rooie kop van schaamte.
Ik heb met haar te doen.

De derde is een oma die, vertelt ze, met haar kleindochter bóven in het reuzenrad zit. En dan: kletter.

Deze laatste is komisch. Want je ziet al die mensen ónder haar die opeens pis in het gezicht krijgen. Zitten ze vrolijk te juichen van de griezel-spanning en dan dát.

Het is heel erg maar ik moet er steeds om lachen.

Erbij horen – dat is de question/vraag/het doel.

En sinds ongeveer een week doe ik m’n ding. Ik plaats tekstjes.
Soms suf (‘ik ga aan het werk’) soms prikkelend (‘ik maak ruzie’) althans ik denk dat dat prikkelend is.

De reactie: niks nada helemaal niets.

Andere invalshoek. Ik haak aan bij twitters van popi types wat niet helemaal ‘zomaar’ kan aangezien van de popi’s er slechts twee mij volgen wat ik natuurlijk hartstikke lief van ze vind.

Resultaat: niks.

Zodat ik mezelf voor de zoveelste keer ervaar als het meisje alleen in de hoek van de zaal waar elders in groepjes iedereen leuk met mekaar staat te keuvelen.

De jury heeft bepaald wie er doorgaan naar de volgende ronde. Hieronder vind je een lijst met de kandidaten. Uit deze longlist zal de jury uiteindelijk een shortlist bepalen, deze juryronde gaat nu van start. De shortlist zal eind februari worden gepubliceerd.

Kijk snel of je erbij zit!

Niet dus 🙁

Prinses Margarita gaat trouwen. Het Nos-radionieuws van zes uur opent ermee en ik denk: wie van alle prinsessen is ook weer Margarita.

Het blijkt die wazige dame met die opgefokte Roy van Zuidewijn.

Ze is zwanger en krijgt in augustus een baby. Ze trouwt met een jurist (altijd leuk).

In het nieuwsoverzicht in het Radio 1 Journaal van kwart over zes opent Govert van Brakel er ook mee. In het radionieuws van half zeven is het onderwerp drie.

Stop de persen! Of bij nader inzien: misschien toch maar niet.

Iemand die ik niet ken mailt me dat ze Hyves-vriendin met me wil worden. Ze is, mailt ze zangeres – interessant. En er komt binnenkort een cd van haar uit. Goh.

Ik klik door naar haar Hyves-pagina en daar staat ongeveer hetzelfde. En dat ze 414 Hyves-vriendinnen/vrienden heeft. Tjonge – das veel.

Maar wat ik mis: ze vertelt wel wie zij is en waarom ik met háár vriendje zou willen worden, maar waarom wil zij het met *mij* ?

Kim zette uitleg in een commentje en R. liet me zien wat mijn lieve kleine fototoestelletje allemaal kan.

Een wonder is het! zó veel mogelijkheden en zó klein. Naar mate ik er meer van ontdek en hem beter leer kennen word ik steeds meer verliefd.

Is dat met een man eigenlijk ook zo? Of geldt dan het omgekeerde?

(typies zo’n Diepe Gedachte voor Carrie in SATC – ‘how much knowledge is too much’)

Aanslag in Kandahar.
Tachtig doden, nog veel meer gewonden.
Een park – mensen die aan het picknicken waren.
Ach gossie, denk ik.
Want ik zie ze zitten in het Rembrandtpark in Amsterdam. Groepjes moslims, vrolijk van alles roosterend. Aan de picknick.
Shit zeg. Durven mensen net weer gewoon ‘happy family’ te zijn gebeurt er dit.

Twee uur later.
Ze waren bijeen voor hondengevechten.
En ik weet het, het deugt niet, maar ik vind het opeens minder zielig.

(klopt – ik ben geen goed mens)

Jeroen Tjepkema leest al de hele ochtend op Radio 1 het nieuws. Hij heeft een aangename stem, hij spreekt op de juiste snelheid, hij legt de accenten goed, hij doet geen rare dingen met de R of de N.

En wat me verder opvalt: hij kondigt zichzélf zo leuk aan. Wanneer hij vertelt dat het nieuws komt en dat hij dat leest. “Met Jeroen Tjépkema?” – alsof hij het niet helemaal zeker weet dat hij het is.

Tja – de andere moest eraf en dus flanste ik even een nieuwe in elkaar. Snel. Wat me te binnen schoot.

‘Mijn wens voor de komende week’. Eigenlijk zou ik voor mezelf alle opties wel willen. Waarbij ‘boek uitlezen’ lijkt uit te komen want het boek waarin ik vorig weekend begon las ik vandaag verder in en raakt morgen ‘uit’.

Zodat ik vnl voor degenen die ‘iets anders nl…’ dit stukje plaats. Stort je hartje uit.

Iemand onderwerpen aan een diepte-interview – dat is nogal wat.
Ik deed het in mijn eigen interview-tijd een aantal keren.
Als het lukt is er niks mooier dan dat.
Maar het lukt heel zelden.

Jullie, lieve loglezertjes, zouden je het liefst urenlang verdiepen in de ziel van Renesmurf.
Met als goede tweede Rob Trip.
Daarna kwam ikzelf en heel ver dáárna kwamen een hoop anderen.

Wat moet ik daar nou van zeggen.
Renesmurf kunnen z’n fans heel goed zelf vinden en bestoken met Diepe Vragen.
Rob Trip laat zich volgens mij niet diepte-interviewen.

En Kim schreef in een commentje bij deze poll terecht dat ik erg veel van mezelf prijs geef maar niet wat ik niet kwijt wil.
Wat wie nieuwsgierig is niet hoeft te weerhouden van het stellen van een vraag.
Je weet nooit en ik weet ook nooit.