Wat is-ie leuk, Rik van de Westelaken.

Lees hier.

Net wanneer ik denk: leuker dan dit kan het niet worden blijkt Jeroen Tjepkema (nu gelukkig ook weer in de ochtend waar hij zich toch wat frivoler kan kleden) iets nieuws te hebben bedacht.

Een knálrood overhemd (met noppen? kon dat niet goed zien) en daar overhéén een lichtgrijze saaie pullover met een donker jasje.

Prachtige, erg originele combinatie – gaat dat zien, gaat dat zien!

[update: z’n haar zit ook erg leuk]

Hij zag er echt nóg mooier uit maar mijn foto’s lukten niet goed.

Nu zit ik ook nog op Plaxo.

Omdat iemand die ik ken van vroeger en met wie ik verbonden ben via LinkedIn me daarvoor had uitgenodigd en ik het zo onbeleefd vond om dat *niet* te accepteren.

De poll dus ook daar maar weer mee aangevuld. En nu kun je tegelijk zeven mogelijkheden aankruisen.

Ik ben dol op internet -al was het maar omdat ik virtueel een stuk beter communiceer dan irl- en dus sta ik heel erg open voor de meeste nieuwe communicatie-mogelijkheden.

Dat zeg ik – en dat klinkt leuk maar al bij het opstellen van de pol merkte ik dat me niet zo erg veel mogelijkheden te binnen schoten.

Daarom: je kunt er per keer 3 aanvinken en je kunt ook hieronder in de commentjes mij en andere wat suffe lezers up to date brengen mbt wat er nog méér speelt.

Ik moet het bekennen.

De laatste weken dacht ik dat de tv-carrière van Jeroen Tjepkema op een zéér laag pitje stond.

Ik zag ‘m minder dan ik hem zou móeten zien aangenomen dat hij in de ochtend-Journaals ongeveer gelijk opging met Herman van der Zandt.
Ik hoorde hem regelmatig op de radio (Herman vdZ nóóit meer) waarbij ik ‘aanteken’ dat Jeroen een véél betere radionieuwslezer is dan Herman die iets slooms en looms heeft en hij articuleert ook niet zo mooi (maar hij oogt wel ‘lauw’ – zeggen ze).

En dan opeens, vanavond, acht uur. Het tv-nieuws begint, ik denk: ik kén die stem!
En wanneer hij op de radio is weet ik het al na drie woorden, maar daar verwacht ik hem ook een beetje maar hier aarzel ik en dan verdomd: het *is* um!!

Zelfverzekerd en prachtig.
Met een mooie hardlichtblauwe das (foto volgt morgen).

Dat had ik moeten weten toen ik de poll opstelde waar nu uitkomt dat we hem ut liefst met weelderig borsthaar zien of anders in z’n retro truitje of z’n paarse truitje of z’n eigen rode truitje.

Negentig stemmen werden uitgebracht.
Zelf stemde ik 1x p.d. en het was afwisselend borsthaar en rood truitje en retro en paars en bloes en -ok- 1x (1!) iets waarover ik stiekem fantaseer maar dat was echt heus alleen ‘to spice it up’.
De poll dus.

(nu weer een andere poll bedenken en echt, die foto komt morgen – en bij ‘niet snel genoeg’: zeur)

* tien juridische boeken in de Winkel zetten (gedaan)

* dezelfde tien boeken in Boekwinkeltjes zetten (geen zin in)

* wassen (aangezien Guus een Grote Prooi heeft geslacht op het badkamerkleedje)

* mailtje sturen aan Andy Houtkamp dat ik z’n interview pas volgend weekend schrijf

* paar cd’s branden

* naar Langs de Lijn luisteren (ben érg benieuwd hoe ze 6,5 uur vullen nu drie wedstrijden die ze uitgebreid zouden verslaan zijn weggevallen)

* (iets dat ik nu vergeet): VN leesbladeren

Van 1 van de feministen van tóen maar still going hartstikke strong

Vandaag tien jaar geleden ging mijn man dood. Euthanasie.
Ik wist het bijna zeker maar tijdens de ochtend ging ik twijfelen.
Was het toch niet negen jaar? Of elf?

Mij schoot te binnen dat de begrafenisonderneming een boek had neergelegd waar bezoekers van de uitvaart hun naam en adres konden noteren. Handig -zodat ik later wist wie ik een ‘bedankt voor je meeleven’-briefje moest schrijven.
Ik wurm dat boek uit onder een stapel denkend dat daar toch op zijn minst de datum op moet staan.
Nee. Maar er in staan wel meer dan honderd namen en adressen van mensen van wie ik sindsdien nooit meer iets heb gehoord.
(moet ik daar nou iets van vinden? Nee toch….)

Ergens vanochtend mailde een aardig iemand me: dit is vast een zware dag nl tien jaar geleden – waarmee dat ook weer was opgelost.

* is het zwaar?
Ach. Niet in de zin van ‘ik treur de hele dag om m’n overleden man’.

* is het op een andere manier zwaar?
Tja.
Eerlijk gezegd: een dag is een dag.
En ik hecht noch aan feestdagen noch aan treurdagen.

Maar als ik dan toch een blik werp op mijn leven nu: tis niet zo leuk.
Maar ook niet echt klote.

Wat ik gewild had? Ah.
Ik kan van alles bedenken maar eerlijk gezegd: geen idee.

‘Oud’ is het thema van de Boekenweek en in VK schoffelt iemand het boekenweekgeschenk van Renate Dorrestein al onder de dorre bladeren maar bij Matthijs van Nieuwkerk zitten twee absolute babes op leeftijd.

Joyce Roodnat en Annemarie Oster zijn het.
En Roodnat is in de zestig en Oster in de zeventig en ze proberen te doen of ze heel anders zijn maar ik zie het niet.
Twee beauties. De ene (Joyce) behoorlijk truttig met een raar permanent en parels maar wél erg mooi en enge teksten als dat je als oudje naar búiten moet omdat je anders een “grijze muis” bent of zei ze nou “grijze mus”?
Hoe dan ook: ze had het over mij.

Annemarie Oster was wat minder streng maar gaf toe dat ze wel botox had gebruikt. Hoe lang, wanneer? Mm – nú zou ze er zo ongeveer mogelijk mee stoppen.
Het verklaarde wel waarom haar gezicht geen enkele expressie toonde.

Marc-Marie in een rare ijsmuts babbelt mee als een nichtwijf dat met vrouwen kletst.
Maar op een ‘hoe oud ben jij eigenlijk’ geeft het kwalletje niet eens antwoord.

Leeftijd en oud is moeizaam, laten we daar niet ‘moeizaam’ over doen.
Niemand wil 57 worden en daar dan stoer over doen.
Ik in elk geval niet.
Ik was het liefst bij 45 gestopt.
En hoe nu verder?
Aanmodderen.

Grappig trouwens dat Matthijs van Nieuwkerk het helemaal niet op zichzelf betrekt.
Terwijl ik per week hem meer een oudere jongere met te lang haar voor z’n leeftijd zie worden.
Misschien vóelen mannen dat niet, dat ook zij past hun prime zijn?
Of zijn ze dat nooit indien ‘populair’?

Het Filiaal in het Radio 1 Journaal ging over douchen.

Ik schreef er over en ‘normaal’ (ja – tis triest) reageert daarop niemand. Maar dit keer wel.

Zodat ik Hansje mailde: zullen we er een poll van maken? Van het douchen.

Zo gemaild, zo gedaan. Met hier de Ankeiler.

Radio is “vrij zwemmen”: je begint de uitzending zonder dat het draaiboek vaststaat, zonder dat alle teksten klaar zijn. De gesprekken voer je zelf en als die wat langer duren dan gepland, dan is dat geen probleem. Radio is improvisatie, spontaan en spannend. Bij de radio is mijn journalistieke carrière begonnen. Als 17-jarige, bij de lokale omroep van Uden, als redacteur en presentator van het jongerenprogramma van Omroep Kersenland (jaja, die naam klinkt net zo professioneel als de uitzendingen zelf waren).

Inmiddels is het medium flink veranderd. De cassettebandjes van toen zijn nu onzichtbare mp3-tjes. En ondanks de ervaring van vroeger, vind ik het omschakelen – van tv naar radio – best lastig. Mijn vorige ochtenduitzending was vijf maanden geleden en dus moet ik er een beetje inkomen. Deze ochtend is er weinig nieuws, veel schaatsen, een platenlijst die niet helemaal klopt, een gesprek dat niet lekker loopt, een jingle wordt gestart zonder dat ik tekst heb. Ook goedemorgen…!

Hartstikke stoer vind ik dat – een zeer matige uitzending waarin het 1 en ander misloopt en dan binnen twee uur jezelf evalueren op internet.

Hier staat de rest met een geluidsfragment en de verwijzing naar een interessant interview waarnaar ik zelf ook al eens verwees maar ik ben vergeten of dat hier was of op Fanlog.

Tis nu in orde, dat live schaatsen kijken.

Handig, dat Twitter, want daar meldt de NOS-jongen die er over gaat dat even. Dat-ie het gefikst heeft.

Klooi-modus is erg geschikt om daaraan verslaafd te raken (Twitter bedoel ik).

Hoi Jeroen,

Kun je aan je collega Herman vragen waarom hij altijd zo kreun in zijn stem heeft.
Klinkt wel zwoel maar in de vroege ochtend hoor ik liever jou.

Groetjes

Inderdaad: klooi-modus…

“Oh oh everybody’s making love ‘cause love is free”= liedje van Sheryl Crow.

Nou… niet everybody dus 🙁