Over mezelf en andere dieren
Om half zes op, merkwaardige niet onaangename droom, ontbijt gemaakt, ontbijt voor de PC gegeten.
Radio 1 aan, Twitterland begroet, dingetjes gedaan, nespresso gehaald, weer aan het bureau waar ik op iets trap.
Oeps.
Op bed twee lieve katers die vermoeid in elkaars pootjes liggen.
Op tv wéér niet Jeroen Tjepkema.
En onder mijn bureau een erg versleten erg vies tapijt (dat toch echt regelmatig wordt gestofzuigd).
Ik-in-mijn-hoek.
Ik zeg het en het is niet duidelijk.
Daarom: waarmee het begon, wat de realiteit nog steeds is.
Picture this.
Een gezellige bijeenkomst, een feest, een receptie, een congres.
Mensen die ik ken staan in een groepje te praten. Ik ga er bij staan. Ik zeg ook iets. Niemand reageert op mij.
Ik sta een tijdje vriendelijk te ‘eh-huh’-en en doe ‘nou en of!’ en probeer het dan nog eens met een eigen opmerking.
Niet een rare opmerking. Een die past in het gesprek.
Maar niemand pakt ‘m op.
Dat bedoel ik met ‘ik-in-mijn-hoek’.
En vraag me niet hoe ik daar ben beland. Ik weet het niet.
Maar ik sta er al tientallen jaren en eerst probeerde ik wanhopig me eruit te worstelen (plies-plies, laat me erbij horen) en de laatste tijd dus niet.
Ja, soms – een beetje.
Zoals nu op Twitter.
Maar niet meer in het echt.
Een beetje omdat ik bang ben voor nog een afwijzing.
En een beetje omdat ik me langzamerhand inderdaad wel op m’n plaats voel in m’n hoek.
‘Dadelijk ga ik een boek lezen’ mail ik om half 2 aan iemand die vindt dat ik niet zo verkleefd moet zijn met de radio. Ik meen het. Ik heb zelfs al een idee wélk boek.
Alleen wil ik even oefenen met mijn nieuwe cameraatje. Waarbij ‘nieuwe’ relatief is want ik heb het al maanden.
Maar anders dan diegenen die opgewonden worden van nieuwe speeltjes haat ik het me nieuwe gebruiksaanwijzingen eigen te maken. Alleen: het moet nu wel want anders is het zinloos het volgende week mee te nemen.
Dus neem ik wat foto’s en de kwaliteit valt me niet mee. Ellendig ook, dat schermpje in de zon. Ik zie er niks op, ik druk af op de gok, en bijna alles is onscherp.
Dan snapt de PC niet dat ik de foto’s erop wil zetten en snap ik niet wat hij niet snapt en we zijn weer tien minuten verder.
Zodat het opeens kwart voor vijf is en ik niet ben begonnen in een boek.
VN dan maar. Waarvan ik het abonnement vorige week weer eens heb opgezegd omdat ik ‘m toch nooit lees.
CBC News komt met het bericht dat volgens onderzoek het lezen van een weblog net zo’n gewoonte kan worden als het checken van e-mail.
Bij het onderzoek, uitgevoerd aan de Universiteit van Californië, werd vooral naar de lezers van weblogs gekeken, waar anderen, volgens de onderzoekers, vooral keken naar de schrijvers van weblogs.
They found that regular blog reading can become “an internet ritual,” with the content secondary to the process of checking for new posts. The researchers said this is much like the routine of checking e-mail regardless of whether a new message is expected or not.
Een andere uitkomst van het onderzoek was dat de meeste deelnemers het lezen van weblogs beschouwden als ontspanning dan wel tijdverspilling.
(bron)
Ik opereer nu een aantal weken op Twitter.
Reagerend op anderen. Zelf iets de lucht in werpend.
Op dat laatste komt erg weinig respons.
Wat me bevestigt in mijn “ziejewel, ik ben de vrouw die in d’r eentje in de hoek staat”.
Wat geheel juist is want die vrouw ben ik ook.
Vannacht had ik trouwens weer een kut-droom.
Hij ging opnieuw over mijn huis aan de Wilhelminastraat.
Ik kwam er thuis en T. met wie ik er een aantal jaren woonde had er een giga-diner.
Erg veel mensen aan lange tafels. Overal flessen superieure wijn.
Ik was niet welkom – of ik even elders wou gaan zitten.
Aansluitende droom (vannacht) over dat ik aan boord van een vliegtuig geen eten kreeg en iedereen om me heen wel.
Mijn ziel wil me iets zeggen.
En mijn realiteit bevestigt dat.
* R.C. Welch – Scary Stories for Sleep-Overs (slappe, beschadigde kaft, hartstikke spannend met leuke illustraties)
* Beter Leven, uitgave van Margriet (1977), harde kaft.
Zoals gezegd: te geef. Niet eens verzendkosten.
Of je die toch betaalt laat ik aan je eigen beleefdheid over. Dat hóeft dus niet.
‘Hebbes’ in de commentjes, privé even adres doorgeven en ik verzend maandag.
Wanneer ik dan nog niets gehoord heb gaan ze bij de kratten voor het goede doel.
* Lucy Walker – Gevecht tegen de liefde (lees er hier meer over – het is het tweede boek), stukje van de rug ontbreekt, verder ok
* Deborah Wood – Beauty Secrets for Little Dogs, Fabulous Fashions, Gorgeous Grooming & Complete Care for Your Tiny Trendsetter (lees er hier meer over – kaft is wat beschadigd)
Zoals gezegd: te geef. Niet eens verzendkosten.
Of je die toch betaalt laat ik aan je eigen beleefdheid over. Dat hóeft dus niet.
‘Hebbes’ in de commentjes, privé even adres doorgeven en ik verzend maandag.
Wanneer ik dan nog niets gehoord heb gaan ze bij de kratten voor het goede doel.
Dear Friend,
The people who count Hillary out of this race don’t know her the way you and I do.
Do we have an uphill battle to fight? You bet we do. We face an opponent who has a virtually unlimited war chest, who is breaking records to spend whatever it takes to win.
But I know that with Hillary leading the way and your strong support behind her, we can get the job done and we can win.
Hillary doesn’t care what the pundits say. She’s listening to you. And that’s why you need to speak out loud and clear and tell her today — just 11 days until the next big primary in Pennsylvania — that she has your support.
Contribute today to help Hillary keep fighting and winning.
I talk to people every day who want to know whether Hillary is going to go the distance. I tell them all the same thing – if you knew Hillary like I do, you’d know she is in this race to win.
En tuurlijk wil ik meteen contributen (met de huidige stand van de dollar kun je ook al snel een mooi gebaar maken zonder dat je een rib uit je lijf rukt) – maar het mag niet.
Want ik moet naar eer en geweten aankruisen dat:
I am not a foreign national who lacks permanent resident status in the United States.
Zal ik Bill mailen of ik de $ 50 ook in een envelopje kan doen? Maar: zijn ze er dan wel op tijd?
Vanmiddag is het mooi weer. Mijn caafjes gaan aan de wandel.
tot ze worden geconfronteerd met de Berlijnse muur
Sammie lijkt beter.
Niet ‘beter’ in de zin van ‘hersteld’ maar ‘beter’ als ‘beter dan de laatste dagen’.
Vanochtend (hij lag op bed) heb ik hem een paar flintertjes rosbief voorgezet.
Hij wou eerst niet, nam toen toch een hapje en had moeite het weg te krijgen.
Alsof kauwen pijn deed.
Drinken (erna) deed hij wel.
Zojuist wat rundergehakt gevoerd.
Daar at hij wat van. Niet veel, maar toch wel een eetlepel vol.
Waarna hij water dronk.
Nu ligt hij weer op bed.
You Belong in the Baby Boomer Generation |
 You fit in best with people born between 1943 and 1960. You are optimistic, rebellious, and even a little self centered. You still believe that you will change the world. You detest authority and rules. Deep down, you’re a non conformist. |
Afgaande op de spam (en er van uitgaande dat de zenders weten op welke zwakke plek ze inzoemen) begrijp ik dat mannen zich zorgen maken over twee dingen. Is-ie groot genoeg en hou ik’m lang genoeg omhoog.
En ik wil niet flauw doen en zeggen dat een pikje van formaat pink ook heel lief is. Dat *is* het natuurlijk wel maar vóelen doe je ‘m niet. En een man die een giga-inspanning aan voorwerk vereist om van slap tot pront te komen maakt een vrouw ook niet echt blij.
Maar wat ik zo raar vind: mannen denken (afgaand op de spam) kennelijk dat ze het helemaal maken als ze maar een grote pik hebben die stevig omhoog staat. Verder niks.
Terwijl vrouwen denken dat ze een mooi smoeltje moeten hebben en een mooi lijf. Geen rimpels, geen kwabjes.
Iets klopt hier helemaal niet.
| 159.46.248.234 | ministerie van justitie zoetermeer – zuid-holland  NETHERLANDS |
9 apr | 12:51 | Nederlands | http://www.google.nl/search?q=recept pasta spinazie a la creme champignons&hl=nl&start=20&sa=N |
