Sinds vanochtend staat Twitter ook op dit log.
Althans wat ik zelf twitter zomaar in de lucht en in interactie.
Bij More updates kun je meer zien en – je aanmelden.

Waarom heb ik Twitter op het log gezet.
Omdat ik Twitter leuk vind. De korte ‘wat ik doe’-berichtjes vallen soms in een moeras, maar soms ook niet.
En ik heb na een paar weken ook al een aantal gezellige terug-Twitter-contacten.

Ik wil aanraden: probeer het.
En als je probeert en je voelt je verloren – mail mij (aangezien ik het herken).
Móet Twitter?
Nee natuurlijk.
Maar Twitter *is* leuk.
Vind ik.

“In het gebied dat ook wel de Bijbelgordel wordt genoemd…” zegt nieuwslezer Dick ter Hark.

Wat een raar woord, denk ik. Het is toch gewoon (gewoon…) ‘Bible belt’? Dat schrijft ook de Volkskrant.

Maar -even gegoogled- tis écht (op z’n minst: ook) Bijbelgordel. Wikipedia zegt het ook.

Er wordt op de voordeur gebonsd. Hard.
Ik zie twee schimmen door het matglas.
O jee, denk ik. Zou er iemand onwel zijn geworden.
Dan wordt er ook getrokken aan de bel. Errug hard.

Ik snel naar de voordeur en wanneer ik die open doe zie ik het meteen.
Van die zalverige protestantse smoelen. Een man en een vrouw. En wijselijk niet met de Strijdkreet oid openlijk in de hand maar in de tas.

Maar dergelijke smoelen can’t fool me zodat ik zeg: “U komt met een boodschap waarvoor ik niet ontvankelijk ben.”
“O neeee?” teemt de man.
“Nee!” zeg ik ferm en doe de deur dicht.

Zou dat nou ooit werken? Dat iemand zegt: “God? Ja, daar zou ik bést eens iets méér over willen weten. Kom binnen en vertel me álles.”
Ik kan het me zo helemaal niet voorstellen.

Vrouwen denken en leven ‘groener’ dan mannen. Dat blijkt uit een opiniepeiling over duurzaamheid waar de regionale kranten van Wegener Nieuwsmedia zaterdag over berichten. Vrouwen laten de auto vaker staan, douchen naar eigen zeggen korter dan mannen en draaien de kraan eerder dicht tijdens het tandenpoetsen. Ook trekken vrouwen eerder dan mannen een trui aan als ze het koud hebben in huis, laten ze apparaten en lampen minder vaak ‘stand by’ staan en scheiden ze vaker en beter afval dan mannen.

Van de vrouwen vindt bijna 59 procent dat de politiek te weinig doet op het gebied van milieu. Slechts 45 procent van de mannen is ook deze mening toegedaan.

Lees hier verder en ontdek dat 55+ het ook nog eens beter doet dan de jonkies (haha).

Beatrix was in de Eemshaven! Carter was bij Hamas!

Daarmee opent het avond-R1J want ach ja – het nieuws van de gedode en ernstig gewonde soldaten is misschien nog niet echt ‘oud nieuws’ maar echt ‘heet nieuws’ is het ook niet meer.

Toch besteedt R1J er aandacht aan als een soort rode draad.

“Elk slachtoffer is even erg” horen we regelmatig maar ja – de zoon van de baas is natuurlijk toch nét even erger dan andere slachtoffers want: “dat komt dichtbij”.

Het is niet de eerste keer dat ‘de zoon van de baas’ in een oorlog sneuvelt horen we van buitenlandredacteur Lambert Teeuwissen. De zoon van Roosevelt bv. En de vader van McCain was bevelhebber toen zijn zoon (dé McCain dus) krijgsgevangen werd gemaakt.

Roel Pauw gaat naar de Generaal Spoorkazerne in Ermelo waar de slachtoffers vandaan kwamen waar veel mensen al weekendverlof hebben maar er is een register geopend om medeleven te tekenen.

Op de Leusderheide is een oefening van mensen die binnenkort naar Uruzgan gaan. Martijn van der Zande hoort over “schrikken” en “we weten altijd dat het risico er is” en “diepe indruk” en “je wordt nog meer vastberaden om het daar tot een goed einde te brengen”.

Toen ik in september in Amerika was zag ik op HBO een film. Portretten van Irak-gangers die het wel hadden overleefd maar die een arm, een been, twee armen, twee benen, hun ogen, hun huid, hun zielerust waren kwijt geraakt.

Een voor een zaten ze op een kruk en vertelden hun verhaal. Dat erop neerkwam dat ze nog wel leefden maar dat ze eigenlijk alles kwijt waren. Partner. Zichzelf.

En na tien minuten kwam de volgende.

Ik viel in die film en raakte niet meer los.

Ik dacht: thuis zoek ik op wie die film maakte. Wie die mensen waren. Ik vond het niet.

Vandaag denk ik er weer aan. Ook vandaag. Want eigenlijk is die film geen dag uit mijn gedachten geweest.

De jonge vrouw die haar armen kwijt raakte. Protheses kreeg. En die niet in de metro aan een paal durft te staan angstig dat iemand haar aanraakt en die prothese voelt en terugdeinst.

En ik wil echt helemaal niks afdoen aan het verdriet van de bevelhebber Van Uhm om het verlies van z’n zoon.

En godverdomme klote die 14 ándere Nederlandse doden in Uruzgan.

Maar onze gewonden? En al die andere gewonden? Van andere behulpzame troepenmachten, onder de bevolking. In Uruzgan, Irak, Afrika.

Het leven zuigt. En o, wat wou ik dat ik nog steeds geloofde in ‘Make love, not war’.

Allemachtig.

Via Twitter was ik al gewaarschuwd dat er iets aan zat te komen. Persconferentie op Defensie. Toen: wordt live uitgezonden op Ned 1. Aanslag, denk ik. Shit.

En ja: aanslag. En niet zomaar een aanslag. Twee doden en 1 ervan is de zoon van onze nieuwe bevelhebber ter plaatse die gisteren aan ons is voorgesteld en over de uitspraak van smans naam Jeroen Tjepkema nog zo’n grappig stukje schreef – dat hij het gisteren fout deed.

Vandaag krijgt hij ruimschoots de kans het goed te doen. Te ruimschoots. Want hij kijkt alsof hij zelf een familielid heeft verloren. Helemaal aangeslagen. Zodat ik me ook nog meer aangeslagen voel dan ik me zelf toch óók al voel.

Over naar Arjan Noorlander, aan de telefoon vakbondsman Debie, in de studio Peter ter Velde (daar keek Jeroen Tjepkema een paar keer storend weg van zijn gesprekspartner, alsof z’n oortje iets raars zei) maar over all: hij deed het prima.

Wel vervreemdend om dan over te gaan op ‘ander’ nieuws zoals de in Brussel voor een webcam broedende slechtvalken. Waarbij hij serieus bleef en érg serieus en waardig afkondigde.

Ik háát dit soort nieuws (doe mij maar gelazer in een ver buitenland en wat stakingen en een beetje feel good zodat niets me afleidt van kleding, haar en ogen van de Mooie Jongen die het voordraagt).

Fenomenaal in felrood, vanochtend, Jeroen Tjepkema. Die kleur overhemd, daar komen niet veel mannen mee weg denk ik. Hij wel.

Die harde, felle kleur – Herman van der Zandt (die vast een extra knoopje zou hebben los gemaakt) zou het ordinair hebben gemaakt, Jeroen Tjepkema staat het fier en prachtig.

Alleen – dat afscheid. Dat vriendelijke maar niet wárme ‘goeiemorgen’ 🙁

Hij heeft vanochtend nog vier uitzendingen om zijn act op te klaren.

[8.00 uur: goeiemorgen 🙁 ]

[9.00 uur: ’n mooie dag 🙂 ]

[10.00 uur: ’n fijne dag verder 🙂 Zal ik ‘m mailen dat ik woensdag op vakantie ga zodat ik ‘m waarschijnlijk alleen om 11 uur nog kan zien en of hij daarom 1x ‘een héle mooie dag’ wil zeggen – nee, durf ik niet…]

Soms zijn zelfs Nederlandse namen lastig uit te spreken, zeker als ze lijken op een buitenlandse naam. Neem nou de nieuwe Commandant der Strijdkrachten, Peter van Uhm. Het ziet er nogal Duits uit die naam. ‘Oem’ zou je dus in eerste instantie zeggen. Dat dacht ook de NRC-redacteur die afgelopen maandag een groot stuk over Van Uhm plaatste, want er stond namelijk expliciet bij: spreek uit als ‘um’. Helaas zijn wij van de NOS Taalcommissie er ten onrechte van uitgegaan dat dit klopte en heb ik het vanmorgen een paar keer fout gezegd.

(bron)

Mij was het niet eens opgevallen, maar ik keek ook vooral naar z’n mooie ogen en liet mijn hartje al dan niet sneller kloppen door de Warme Wens aan het slot die eerst uitbleef.

[update: ik zie om 15.30 uur dat hij zijn stukje van gisteren van de NOS-site heeft gehaald…]

Vanochtend klaag ik over Jeroen Tjepkema die weliswaar beeldschoon zit te wezen maar niet hartelijk (genoeg) afscheid neemt.

Dan komt mijn werkster die op mijn “ik ga dadelijk naar de kapper” zegt dat ik net haar moeder ben want die “ziet er ook niet uit” en gaat ook pas naar de kapper als ze op vakantie gaat (au).

Ik naar de kapper en de Plusmarkt en wanneer ik om kwart over elf thuis kom gaat de werkster (na de begroeting “hé, kale”) weg althans bijna weg en nog meer bijna weg maw ze blijft staan praten.

Ik zet de televisie aan met het geluid uit en dan zacht aan bij het weerbericht en dan iets harder aan en doe intussen “uh-huh” tegen haar maar hoor dan tóch dat Jeroen Tjepkema me “nog een mooie dag verder” wenst.
Waarbij hij héél lief lacht.

Hij zal mijn log toch niet lezen

Hij is er weer: Jeroen Tjepkema. Hij is dus *niet* verbannen naar de Teletekst-redactie.

Prachtig in paars en o, wat zit z’n haar goed! mooi lang. Met veel pony. Jasje netjes dicht. Alles geheel onder controle. Ietsje glimlach bij het afkondigen maar -ach, wat jammer nou- *niet* een warm “fijne dag!” of een nóg warmer “een mooie dag”. Nee, alleen een: “goedemorgen”.

Maar daarover zeuren heeft iets van het (eindelijk!) gegeven paard in het mondje kijken.

R. en ik waren naar de opera.

Eerst aten we bij Frenzi waar de bediening ernstig te wensen overliet en we opeens niet het voorhapje kregen (omdat we alleen Tapas bestelden? deden we anders ook vaak) en de Tapas zelf zijn ook wel eens beter geweest. Goeie kans dat we de volgende keer een andere gelegenheid proberen (tips zijn welkom).

Ballo in maschera is kwa muziek 1 van mijn favoriete opera’s. Ook zit er een hoop emotioneel drama in. Heftige liefde die niet kan (“zeg dan in elk geval of je van me houdt” “ja, ik hou van je” “ze hóudt van me!!”) en die ook niet wordt geconsumeerd. Hoewel dat volgens mij meer noodlot is dan een bewuste keuze terwijl de hoofdpersonen doen of het wél een keuze is.

Enniewee haar man wordt niet blij als-ie er achter komt dat zij een ernstig zwak heeft voor z’n beste vriend en dus schiet hij die dood. Waarna die vriend (een tenor – die kunnen dat) al stervend nog minutenlang erg mooi badend in zijn bloed ligt te zingen.

Het fototoestel was ook mee en ik deed driftig klik-klak en veel mensen merkten het niet (cool!) en deze vrouw merkte het wel maar vond het zo te zien erg leuk. Zodat ik direct denk: zou die man haar man niet zijn? Is ze overspelig bezig en hoopt ze dat zijn wettige echtgenote die hij met haar belazert zo de ogen worden geopend? Dat gevoel is ook mij niet vreemd dus plaats ik graag de foto.

Verder zag ik ook hém weer.

En nam ik nog een hoop foto’s waarvan ik er morgen misschien wel en misschien ook niet een paar plaats.

Al maanden geleden maakte ik een exact schema van mijn Amerika-reis.
Begin en eind (Yuma) legde ik direct vast. Dat kon ook makkelijk omdat ik de Yuma Cabana kan mailen en weten waar je terecht kunt na aankomst en de laatste dagen voor vertrek vind ik nu eenmaal prettig.

Na Yuma wou ik vijf dagen naar Kingman, dan drie dagen naar Boulder City en dan weer drie dagen naar Kingman voor ik via een paar dagen Yuma terugvlieg naar huis.

Boulder City mailde ik ruim op tijd. Omdat dat ook kón.
Kingman mailen kan niet. Die moest ik bellen. Wat ik niet durf. Zodat ik uitstelde en nog eens uitstelde tot ik het gisteren toch maar deed. Om te ontdekken dat ze vol zaten. Helemaal vol. Vanwege iets met oude auto’s. En die drie dagen lukten ook niet want dan was er iets met motorcycles.

Zodat ik wel een kwartier moet telefoneren en daarin alles opschuif. Waarna ik Boulder City mail of ik eerder kan komen. Van 1-4 mei graag. Als het kan dezelfde kamer (#4) en anders maar een andere. Best wishes enzo.

Maar: ook hier is een probleem. Want er is maar 1 kamer vrij en of ik even wil bellen.
Nee, ik wil niet bellen. Maar nu móet ik wel bellen. “Hi Karen, this is Zjienie, how are you?!” etc.

Tien minuten aan de telefoon vérder is het geregeld. Het wordt niet de kamer die ik wil (in Kingman trouwens ook niet) maar intussen ben ik allang blij dát ik iets heb.
En neem ik me voor om de volgende keer mijn telefoonangst niet mijn vakantie te laten verzieken.

Gewoon iedereen twee maanden vantevoren bellen. Of zó lang gaan dat schuiven met data wat makkelijker is. En wie weet doe ik iets echt geks en ga ik ergens heen waar ik nooit of lang geleden was.

… tenzij ze slobberwijn bewaart.

Dan kan ze die een jaar later door de gootsteen gieten en de flessen dumpen in de glasbak.

Eerst haalt de NOS Aldith Hunkar van de buis, nu zijn het al weken Laïla Abid en Herman van der Zandt en Noraly Beyer die ons overdag over het nieuws vertellen.

Gelukkig zijn daar soms ook nog Rik en Jeroen O. en Astrid en Jeanet. Maar waar is toch Jeroen Tjepkema? Ziek? Met vakantie? Belast met het bijwerken van Teletekst? Want op de radio hoor ik hem óók niet 🙁

Ik krijg een email van de kpn. Dat er een fax-bericht voor me is. Dat het in een aanhangsel zit en dat ik erop moet klikken.
Ik vertrouw het niet. Ik wil kijken op *mijn kpn* zoals de mail suggereert. Daar moet ik mijn gebruikersnaam en wachtwoord invullen. Die ben ik vergeten.

Ik bel het in de mail genoemde nummer en word doorverbonden.
Ik leg uit, ik krijg stilte. Dan zegt nitwitje: “en waar ging het over?”
Ik leg nog een keer uit. O, dan zal ze me doorverbinden.
Ik krijg ander meisje. Ik leg weer uit. En vraag of ze kunnen kijken of er iets naar me is verzonden. Nee, dat kunnen ze niet. Maar ze raadt me aan het bericht niet te openen want “je weet maar nooit en je hoort tegenwoordig zulke gekke dingen”.
Dan: ik wil graag mijn gebruikersnaam en wachtwoord.
Ze verbindt door.

Nu een jongeman. Ik leg uit. Hij kan niets voor me betekenen want hij blijkt van de factureerservice. Hij verbindt door.

Ik krijg nu een bitch die nadat ik het wéér heb uitgelegd (alles voor tien cent per minuut) op de vraag wat mijn gebruikersnaam en wachtwoord is, zegt: “Dat heb ik niet, hè?!”
Wat moet ik dan doen? Opnieuw aanvragen.
En dat op een toon alsof ze nog nooit heeft gehoord van iemand die haar inlog en wachtwoord kwijt is van een site waar ze vrijwel nooit komt.

Ik ben niet blij.

Hier dus niet op klikken!

Een paar maanden geleden lekte het opeens van de zolder in mijn kamer.
Dus bel ik in paniek E. die technisch handig is.
Vele uren later komt die langs, ziet nergens een lek en intussen lekt het ook niet meer zodat ik ‘voel maar’ de spullen aanreik die echt en heus die ochtend zijn nat geworden.
Kan wezen, maar er is dus echt geen lek.
(monteur mijn auto maakt een raar geluid, mevrouwtje ik hoor niets)

Vanochtend, ik zit Radio 1 te luisteren en hoor gedrup.
Nee toch – het zal toch niet echt?
Ja hoor: drup. En nog eens: drup.
Op plastic zakjes in de open kast direct achter mijn bureau zie ik druppels.
En op de enveloppen op een plank links erboven voel ik een hoop nattigheid.

Naar zolder, door de kieren gekeken waar het punt moet zijn direct boven de kast.
Dat ligt onder de verwarmingsketel. De vloer afgetast en jawel: water. Niet erg veel, maar: water.
Een handdoek er onder gewrongen.
Zodat het nu in mijn kamer niet meer lekt.

Op het briefje voor R. zetten (onder ‘bruggetje over de vijver zakt door’, ‘vijver is lek’, ‘PC heeft vaak kuren’: ‘verwarmingsketel is lek’).
En -slap- hopen dat het mijn tijd (=9 dagen) wel zal duren en dat R. niet hetzelfde zal denken maar er iets aan zal dóen.