Vanochtend gevonden onder mijn ruitenwisser

Vervolgens een studie gemaakt van mijn ‘wielkap’ – er eerst niet helemaal zeker van wat dat wás.
Mm.
Ik zie een kras. Ik zie een hoop krassen. Ik zie ook deuken.
En niet alleen op de rechter wielkap.
Mijn auto zit vol deuken en krassen. Een maakte ik er zelf in, een maakte R. er in. Andere maakten andere mensen erin die niet zo netjes waren een briefje achter te laten.

Dus bel ik Michel die vertelt dat hij zaterdagavond mógelijk die kras heeft gemaakt want zijn auto stond erg krap ingeparkeerd, zo krap zelfs dat hij hem er niet meer uit durfde rijden – dat heeft mijn overbuurman voor hem gedaan.

Ik zeg dat ik niet uitsluit dat hij een kras heeft gemaakt. Maar dat ik het reuze sjiek vind dat hij dat heeft gemeld en dat ik hem toch niet zou laten repareren dus: laten we het hier maar bij laten.
Goh – wat vindt Michel dat aardig van mij.
Zoals ik het briefje-achterlaten ook weer aardig vind van hém.

Na 2 minuten 24 seconden nemen we hartelijk afscheid op deze Hele Mooie Dag (door Rob Trip ons gewenst).

Ben amper geland, zie dat iemand Hyves-vriendin met me wil worden (tuurlijk – waarom niet), tel dat ik er nu 72 heb.

Doe van alles en nog wat, log weer in op Hyves en ik heb er nog maar 71! Wie-o-wie is me ontvallen?

Nog wat stappen in de virtuele wereld en mails slaan niet aan en niet-aardige mails krijg ik zomaar uit het niets (zonder enig contact van mij uit).

Ik bel met R. over wat er niet leuk was in Amerika. Ik voer knagers en zie een muisachtig iets wegglippen in de achterren.

Ik denk aan dagen dat ik naar yard sales en thrift stores ging en halverwege de ochtend me realiseerde dat ik alleen van alles had gekocht dat mensen die ik (nauwelijks) ken leuk vinden – om het ze kado te geven.

Ik stel vast dat het leven misschien niet zuigt maar dat ik er niet veel van terecht breng. En ik wil zeggen dat ik me ‘afvraag’ of dat ooit beter wordt maar ik weet eigenlijk wel van niet en dat zuigt big time.

Om kwart over drie kom ik thuis met een tas met proviand, survival-food voor de gejetlagde (en knaag-groen). Ik tref drie katten die in trance naar de ijskast kijken, de ogen vol met het r-woord.

Dit heb ik wekenlang niet gezien.

Hebben ze in de smiezen dat ik vast rosbief voor morgen heb ingeslagen? Weten ze dat J. een kwartier geleden opgestegen is in Phoenix AZ? Nee, het is niets bovennatuurlijks, maar gewoon levenservaring. Het inpakken van koffers betekent wisseling van de wacht. Dus ze schakelen om naar de J.-modus, die natuurlijk ook veel attractiever is.

Als ze zich nu eens realiseerden dat ik redelijk goed kan aaien.

Bella Donna een tijdje geleden kwam om gezelschap voo Potter te zijn, in de hoop dat ze net zo’n loversduo zouden worden als de twee graafrabouwen in de andere ren, viel vooral op dat ze er nijntjesachtig uitzag. Dat ze een baasachtig karkter had en overtollige jeugdige energie bleek al snel toen ze Potter op haar arme dondertje begon te geven. Gelukkig trok die er zich niet zoveel van aan, zodat de lol daarvan al gauw over was. Tegen etenstijd hollen ze wel achter elkaar aan, maar echt jagen is het niet en bovendien wisselt het wie voorop/achterop holt.

De bazigheid richtte zich toen op de cavia’s die achterjaagd werden en gemene meppen kregen; het vrolijk volkje moest zich, onkarakteristiek, erg gedeist houden. Er zat niets anders op dan akelige segregatie: de ren werd in tweeën gedeeld.

Wanhoop niet en wie weet. Eerst heb ik de berlijnse muur op een kiertje gezet dat iedereen natuurlijk direct ontdekte en gebruikte. Zonder meppen. Het probleem zat bij het voederen. Hooi kun je verspreiden, dat is geen punt. Het aanvallen op eten uit een bak, dat is het moeilijke moment. De tussenstappen sla ik nu even over, maar voldoende vreedzaam gedrag liet zich organiseren. Bella Donna krijgt als eerste een bak – de heetgebakerde ziet niet dat de inhoud van deze schaal niet erg groot is – en dan de caven, een meter verderop, een grote bak. Bella Donna gromde eerst kwaaiig tegen een overlopende cavia, die wegdook. Intussen gromt ze steeds minder en worden de cavia’s overmoediger. Bij “hun bak” donderjagen ze zich als van ouds. En Potter huppelt van bak naar bak. En ik heb het tussenhek grotendeels opgerold. Misschien blijft het zonder goed gaan – zo moet bijvoorbeeld nog blijken of het bij slecht weer ook functioneerd – en anders gaat het hek weer op slot.

Dat was het, ik ga morgen weer lekker naar de stad; geen dieren maar mensen die stukken moeilijker zijn. J. gaat iedereen weer lekker verwennen, zoals het hoort. En mij en mijn bemoeizucht zullen ze al snel vergeten zijn. Maar, ik kom terug.

Waar zijn de wilde knagers gebleven, de muizen? Ik zou het niet weten.

Wat ik deed: alle gangen naar boven en beneden dichtstoppen, zowel de grote door de konijnen gegraven holen als de kleine die mij muizerig leken. Daarna heb ik de kleine muizen niet meer gezien. Dan was er nog een grote solomuis die als een volleerde circusartist over het hekwerk klom. Toen heb ik ervoor gezorgd dat er geen door de knaagjes niet direct opgegeten graan in de rennen lag – vooral jammer voor de vogels. Daarna ook de grote muis niet meer gezien, ook niet als ik stilletjes bij ondergaande zon een glaasje dronk aan de wallekant.

Het is me een raadsel. Als het echt waar is dat ze verdwenen zijn dan kan het ook aan de katten liggen. Hun natuurlijke moordlust, die de afgelopen tijd sterk verminderd was, is weer geheel tot leven gekomen. ’s Ochtends verblijden ze me met veel muizenlijken, complete of fragmenten.
Dit moet positief beoordeeld worden. Een verklaring van dit gedrag zou kunnen zijn dat ze van mij geen rosbiefrituelen verwachten – en er vooral ook niet om zeuren. Daarmee beginnen ze direct weer als J. terug is.

Dat de eenden niet met slierten dopjes rondzwemmen, begrijp ik ook niet. Kennelijk een beetje laat met eieren leggen en broeden.

Gisteren zou mijn broer G. op bezoek komen, tegen twaalven. Ik zit boven, de oren gespitst op het rinkelen van de trekbel. Wat hoor ik? Stemmen in huis; broerlief en vrouw staan binnen.
Ik vraag of ze koffie willen en waarom ze niet gebeld hebben – en dat ik eigenlijk niet zo’n liefhebber ben van dat dorpse achterom komen (G & M wonen sinds kort in een semi-dorp en ik dacht dat ze zich wel zeer snel hadden aangepast). Hij zegt: maar er is geen bel. We kijken en er is inderdaad geen bel te zien. Nu weet ik waar hij zit, maar die plek is rijkelijk overgroeid.

Ik heb daar intussen maar wat gesnoeid; vandaag komt namelijk de monteur van Energieservice Noord West langs om iets met de cv te doen.

Maar nu het goeie nieuws: J. heeft het zeer naar haar zin. Haar huurauro heeft een tomtom – voor haar een first – zodat ze kan spelen zonder te verdwalen; tenzij ze op de verkeerde knopjes drukt.

Gisteren stond dit paard te grazen in het rijkbevlagde minidorpje Noordeinde, terwijl majesteit haar friese volk bezocht (later zag ik dat warempel drie van de neo-prinsessen geen hoed op hadden; foei).
Een Koninklijk paard, dacht ik.

Op de grens tussen Graft en De Rijp staat dit stalletje met alles wat een knaagje maar begeert.
Betalen gaat via de kassa.

EenVandaag wil weten hoe trots ik ben op Nederland en braaf vul ik de eerste vragen in tot ik er hier ongeveer ontzettend genoeg van krijg:

Hier onder ziet u een lijst met bekende Nederlanders. Wie vertegenwoordigt volgens u het best ‘het Nederland gevoel’?
U kunt maximaal vijf antwoorden geven.
Bij ‘andere Nederlander, namelijk’, kunt u uw eigen kandidaat toevoegen.

 Yolanthe Cabau van Kasbergen�
 Erik Hulzebosch�
 Jan Marijnissen�
 Erica Terpstra�
 Geert Wilders�
 Koningin Beatrix�
 Jan Smit�
 Clarence Seedorf�
 Linda de Mol�
 Gordon�
 Ali B.�
 Paul de Leeuw�
 Guus Hiddink�
 Sophie Hilbrand�
 Gerard Joling�
 Erben Wennemars�
 Jan Peter Balkenende�
  Beau van Erven Dorens�
 Prinses Máxima�
 Erben Wennemars�
 Wouter Bos�
 Anky van Grunsven�
 Ronald Koeman�
 Daphne Deckers�
 Prins Willem-Alexander�
 Yvon Jaspers�
 Frans Bauer�
 Jürgen Raymann�
 Joop Zoetemelk�
 Rita Verdonk�
 Louis van Gaal�
 Johan Cruijff�
 Marco Borsato�
 Youp van ’t Hek�
 Andere Nederlander, namelijk: 

* onder ogen zien dat ik de VU niet bel
* E. mailen
* rugzakje pakken o.a. boterhammen maken
* Fanloggen
* bedenken wat ik vergeet

Morgen om deze tijd ben ik net opgestegen (mag ik van harte hopen anders heb ik vertraging en zit ik 9 uur te stressen of ik mijn aansluiting in Atlanta wel haal).

Ik heb al gedaan
* google alerts op eens per week zetten
* lijsten opzeggen
* pakje aan klant verzenden
* kattenbakken verschonen

Ik moet nog
* wasmand uitruimen
* backuppen
* Madonna branden, Callas branden [helaas: lukt niet]
* bestelling klaarleggen en nu nóg een bestelling klaarleggen
* E. mailen
* playlist Fanlog bijwerken (en nog 2x Fanloggen)
* VU bellen over second opinion (hiervoor vrees ik het ergste)

* koffer pakken (en tig dingen die mij nu niet te binnen schieten)

Mijn auto zit onder de vogelpoep en soms laat ik hem dan even wassen voor ik hem overdraag aan R.
Nu niet, zeg ik tegen ‘m want daarvoor heb ik het te druk.
Waarméé dan, vraagt die.
En zo op de vrouw af schiet me weinig te binnen.

In de loop van de middag des te meer.
Opeens wordt me duidelijk dat ik het niet réd, alles af krijgen voor woensdagochtend.
Eigen dingen, Fanlog-regeldingen, Winkel-dingen, mensen-mailen-dingen.

Dan holt een witte eend vanuit de sloot mijn tuin op.
Krijs-krijs-krijs. Helemaal over de rooie.
En niet omdat een stel woerden het op haar eer hebben voorzien.
Ze zit ergens te broeden, heeft even de eieren verlaten voor een snelle snack en héb ik die voor haar?

Tuurlijk heb ik die dus snel ik naar beneden, snijd broodjes, strooi kippengraan, werp duivenpinda’s.
Slobber-slobber-eet doet de eend en na tien minuten (of was het zeven) gaat ze op de wieken terug naar de kids-to-be.

(PM voor R.: hereneenden die eten willen negeren, koppeltjes voeren en dameseenden-in-nood onthalen)

Schrijf ik weer eens een Zondagverhaal voor Fanlog en helemaal *niemand* reageert 🙁