Op de radio: ik heb het overheersende verhaal van mijn ouders beleefd!
Dat was me nogal wat.
De buitenwereld was éng!

Ik val in het uur ‘diep voelen’ dat tussen 7 en 8 op radio 1 wordt uitgezonden en de Diepe Voelers plegen Kunstenaars te zijn.

Ik heb geen idee wie dit is die ik na deze twee theatrale zinnetjes direct uit zette.
Wel weet ik dat mijn jeugd ook geen dolle pret was.
Maar voordat ik daar met klemtonen op de zinnen op de radio aandacht en ach jee en nog zo wat zou gaan eisen zou ik me liever … eh… even nadenken over een uitdrukking en ‘in m’n graf omdraaien’ is het niet helemaal.

Ik zoek op wie het is: Leon de Winter.
Ja goh – tjee. Die heeft duidelijk een moeilijke jeugd gehad.
Alleen kan ik wie daar zo mee leurt nooit meer op dat punt serieus nemen.

Ik ben opgelucht, opgetogen en bied hier kadootjes aan.
Daarna zit ik te denken over september=Amerika (waarvan ik een week geleden nog dacht dat ik er helemaal geen zin in had).
En wanneer de bel gaat sprint ik naar beneden want dat zal de bloemenman wel zijn die meestal laat kiezen uit chrysanten, drie kleuren rozen (die na twee dagen treurig de kopjes laten hangen) en nog iets dat ik niet wil.
Maar ach, je zult als winkelier maar langs de deuren in de dorpen moeten dus koop ik elke week wel wat (voor 5 Euro – die ik al in de hand houd).

Aan de deur staat inderdaad een man met bloemen. Een boeket. Of ik ‘ik’ ben. Jazeker.
“Het kaartje zit erin” zegt hij en ik grijp mijn leesbril-uit-de-keuken (ik heb ze inderdaad in alle kamers liggen) en word hartstikke ontroerd en blij en traantjes enzo.

Vaas van de kast gehaald die dik onder het stof zit aangezien de mooie boeketten hier niet bepaald regelmatig het huis in vliegen. Vaas gewassen. Bloemen schuin afgeknipt (weet nooit helemaal zeker of dat echt moet).
Vastgesteld dat ik die fraaie grote tafel midden in de kamer waar dit mooi op zou staan niet héb – althans niet zonder stapels troep erop.

Op de boekenmolen dus.
Heel veel foto’s genomen. Maar dit moet ‘m maar zijn.

ik trakteer dus drie loglezers op een Klein Kadootje: meld je via de commentjes en neem daarna via de mail contact met me op om je adres door te geven voor het geval ik dat nog niet heb….

Gewoonlijk komt de postbode om een uur of twaalf. En grappig hoe wanneer je geen specifieke post verwacht ‘een uur of’ prima is.
Gisteren kwam hij om elf uur.
Zodat ik vandaag vanaf kwart voor elf zit te luisteren of ik iets hoor.

Het is nu kwart over 1 en er is geen post geweest.
Ik dénk dus dat de postbode al voorbij is en geen post voor me had. Zoveel post krijg ik normaal immers ook niet.

Misschien komt de brief morgen.
Wanneer het vrijdag-de-dertiende is.
Niet dat dat er -extra- toe doet.

Jeroen Tjepkema.
Mooi, hoor!

Toen ik terugkwam van vakantie ‘gonsde’ het gerucht (dat doen geruchten nl): Rik van de Westelaken en zijn vriend zijn uit elkaar.
En het schéén dat Rik een nieuwe liefde had. Een jonge acteur.
Googlen leverde niets op dus het kon waar zijn of niet waar of half waar of heel anders.

Gisteravond schijnt Albert Verlinden (die ik gun dat zijn ‘man’ binnenkort tongend met Georgina Verbaan wordt aangetroffen) in RTL Boulevard de Waarheid wereldkundig te hebben gemaakt.
Wat de Telegraaf door iemand die niet kan spellen en ook geen namen kan googlen enkele uren later op het net slingerde (en ik hieronder overnam).
Sindsdien is het -begrijp ik uit een commentje- in elk geval herhaald op Radio 538. Op welke manier, op welke toon, al dan niet ranzig: geen idee.

Ergens vanochtend verschijnt dan deze kop “Rik van de Westelaken dumpt vriend voor toyboy”. Boven een berichtje waarin eerst staat dat Rik 38 is, wat ze nu hebben weggehaald maar er wordt in relatie tot zijn mogelijke nieuwe vriend (die 24 zou zijn) nog steeds gerept van een leeftijdsverschil van 14 jaar wat niet kan want Rik is 37. Zoals ze kunnen zien in een portretje van hem waar ze zelf naar linken.
Zowel Rik als de jongeman weigeren commentaar.

Zodat bekend is: dat ‘men zegt’ dat Rik en Rick uit elkaar zijn. En aangenomen dat er toch wel ietsje rook en vuur etc zijn veronderstel ik dat dat waar is. Maar weten we dan ook hoe en waarom ze uit elkaar zijn gegaan? Misschien hebben ze wel samen besloten dat de relatie toch niet werkte.
Dus hoezo ‘dumpt’.

En nog erger hoezo en gatverdamme wat smerig: ‘toyboy’.
Zeg ik die relaties heeft gehad zowel met mannen die tien jaar ouder waren als met een jongen (toyboy?) die negen jaar jonger was én met een man die dertien jaar ouder was toen ik zelf 28 was (toygirl?).
Maar ja – ik was en ben niet beroemd.
Wat zeer grote voordelen heeft realiseer ik me voor zover ik dat nog niet wist.

Acht dagen geleden was mijn borstkankeronderzoek.
Na veertien dagen zou ik bericht krijgen over de uitslag.
Maar twee jaar geleden was dat eerder. Ik weet tenminste dat ik toen de brief kwam dacht ‘nu al’.
Zodat ik nu elke dag van deze week de brief verwacht.
Vandaag was hij er weer niet.

Om elf uur val ik in bed. Doodop. Samen met Eebje tegen mijn hoofd en Sammie in mijn armen. Ik zak weg, de telefoon gaat.
De dokter! denk ik. Want R. kan het niet zijn en stel dat mijn dokter het bericht over borstkanker al heeft ontvangen en dat die (heel netjes zou dat zijn) het me liever zelf vertelt dan me er in een brief over te laten lezen.

Ik ren naar de telefoon. Zeg mijn naam.
“Spreek ik met meneer of mevrouw Van Doomen” vraagt een allochtoon klinkende jongeman. “Ja.” “Met (onverstaanbaar) van Tele2.” “O.” “U bent toch meneer of mevrouw Van Doomen?” “Ja.”
“Ik kan u een groot voordeel bezorgen.”
“Ik wil geen voordeel. En ik hoef u geen reden te geven. Ik wil niet. Dag.”
“Da-aag.”

Jeroen Tjepkema leest de hele ochtend het tv-nieuws voor.
Straks even kijken hoe leuk hij lacht na de zomercolumn.

[om 8.10 uur in elk geval al 2x ‘een fijne dag verder’ meegepikt]

Eerst geloofde ik het niet, maar het bleek echt waar. Gisteren hoorde
ik in de ochtend op het Radio 1 Journaal de voorleester het telkens
zeggen: de daling van het aantal tiernermoeders ‘zet zich door’. Dus
niet gewoon”zet door’; neen, ‘zet zich door’
Ik dacht het zál toch niet, maar ja hoor, in vanDale 13 komt het voor.
In vanDale 11 nog niet, en van vanDale 12 heb ik geen kennis.
Het WNT geeft in de bedoelde betekenis het volgende citaat:
“Wat nu? Zal de nozemmode met nauwe broeken, slobbertruien en slordige
piekharen zich doorzetten? CANTER CREMERS-V.D. DOES, Schoenen 138 (ed.
1960).”
De uitdrukking was mij totaal onbekend, en ik zal haar mijden.
‘Zich voortzetten’ was mij wel bekend. Volgens vanDale 13 betekent dat
naast ‘verder verlopen’ en als afgeleide hiervan ‘overgaan op het of
de genoemde, zich voortplanten’, als derde mogelijkheid: ‘doorzetten’.

(Bron)

Zelf vind ik het woord ‘voorleester’ voor ‘nieuwslezer’ in dit stukje erg mooi.

 Rick van der Westerlaken (38) en zijn vriend zijn uit elkaar. De NOS-nieuwslezer is nu met een 24-jarige student.

Dit meldt RTL Boulevard. Rick was vijf jaar samen met zijn vriend Rik, een kapper. Hij zou nu verliefd zijn geworden op een student van de toneelacademie, pas 24 lentes jong.

De jongeman wilde geen commentaar geven over zijn relatie met Rick van der Westerlaken. De NOS verklaarde geen mededelingen te willen doen over deze privé-aangelegenheid, meldde Shownieuws.

Ik keek gisteren voetbal.
Niet de hele wedstrijd (ik miste de eerste twee doelpunten omdat ik toen met de dieren buiten bezig was en het derde omdat ik toen al sliep).

Maar bij Intomart kan ik invullen dat ik een deel van de wedstrijd heb gezien en dat ik me heb vermaakt.

Waarna ik meteen de vragen krijg: wie ik denk dat de poule gaat winnen (geen idee), wie de beste speler was (idem) en of ik bij het kijken in het oranje was gekleed (eh…: nee).

Vanochtend sta ik nog oog in oog te dromen met de schapen aan mijn overkant.
Net, opeens, legt de grote boot aan en worden de schapen er in gedreven.

Watkrijgenwenou denken de schapen aan de andere overkant.

Niet leuk, niet leuk denken de schapen van *mijn* overkant.

En bèh! doet een schaap van hún overkant een aantal keren meelevend.

De eigenaar van de schapen is dan weg (met een klein motorbootje) en zijn zoon maait iets op het land.

Zodat ik hoop dat na het -oppervlakkige- maaien mijn schapen weer terug mogen op mijn achterland.
Helaas. Ze zijn weg gehaald.
(waarop ik niet was voorbereid, daarom van dit tragisch gebeuren geen foto)

McCain Vows To Replace Secret Service With His Own Bare Fists

Toen ik in Amerika was, kreeg R. een mail (voor mij) van een vrouw die wou weten (o.a.) waarom ik ooit over verkrachting heb geschreven en waarom ik nu niets meer met dat onderwerp doe.
En hoe ze aan mijn boeken kan komen.
R. mailde dat ik er niet was en dat ik tzt wel zou antwoorden.
Wat ik niet deed.
Nu stuurt ze me nóg een keer die mail. En schrijft dat ze me niet op wil jagen maar dat ze “erg benieuwd” is.

Gewoonlijk antwoord ik beleefd. Maar ik heb geen zin in wat zelfs maar vagelijk lijkt op graven in mijn ziel (motieven). Daarom heb ik ook niet geantwoord toen ik thuis kwam en die mail vond.

Ik heb nog steeds geen zin om te antwoorden maar denk: ik kan allicht even via Antiqbook zoeken waar mijn boeken te krijgen zijn en haar dan daar naar verwijzen.
Maar: zo vind ik niet alleen mijn boeken over recht en mijn rsi-kookboek, maar ook de dichtbundel die ik als zeer jong pubermeisje schreef en die ik pleeg te verzwijgen (wegens behoorlijk gênant).
Tien Euro vraagt een antiquaar ervoor! Allemachtig.
Toch overweeg ik het bundeltje te kopen. Opdat een ander dat niet doet.

Voor alle zekerheid ook nog ingevoerd in google. Shit. Nóg een exemplaar.
Voor drie Euro.
Goeie kans dat er nóg meer zijn.
En om ze nou allemaal op te kopen, dat is ook weer zowat.

Gezien in de sloot achter de tuin (vanuit het slaapkamerraam, daarom niet erg scherp).

Opmerkelijk (denk ik): dit zijn niet twee zwanen van hetzelfde soort. De ene (grote) is een knobbelzwaan. En de andere? Een kleine zwaan?

Ik wist dat het zou komen maar dan komt het en dan zegt Hillary dat ze ermee stopt en dat doet ze zó mooi en ik word helemaal week en traantjes komen op en ik baal en ik denk: het minste wat die Obama kan doen is haar vragen vice-president(kandidaat) te worden.

Of dat nou verstandig is of niet (voor haar, voor hem).

En ik snap niets van die mensen die zeggen dat ze niet ‘warm’ is.

Hoe ik omga met fotografen? Dat soort dingen los je op met een grapje. Dat is namelijk mijn vak. Bij mij gebeurde het een keer in de tijd dat er nog filmpjes in het toestel zaten. Ik vroeg de camera aan de fotograferende dame en vertelde dat ze hem na de voorstelling op kon komen halen. Dat deed ze keurig. Ze mocht ook nog even met me op de foto.
Later kreeg ik een boze brief van haar omdat ze bij de plaatselijke fotohandel nogal voor schut had gestaan. Dat klopte. Alle theatertechnici hadden in de pauze hun broek laten zakken en hun geslachtsdeel van zeer dichtbij laten vastleggen. En toen moest de keurige mevrouw aan de man van de plaatselijke fotowinkel uitleggen dat dit niet haar nieuwe hobby was.
Of ik dat grappig vind? Zeer grappig zelfs. Sterker nog: ik had het bedacht. Tourneehumor noemen we dat.

Lees hier de hele column

Maurice de Hond vraagt me naar mijn vertrouwen in politici en de politiek.
Ik vul het graag in ook omdat het me veel leert over mezelf.

Zo heb ik niet zoveel vertrouwen meer in minister Cramer. Maar meer dan vroeger in Koenders.
Mariette Hamer krijgt een 6 van me. Femke Halsema een 8. Marianne Thieme opeens maar een 6 (door dat rare embryo-standpunt).
En Pechtold een 9 (waarmee ik mezelf verras).

Wat ik nu zou stemmen? GL.
Wat ook zou kunnen: PvdA. En *niet* meer Partij voor de Dieren.

Wanneer ik denk dat het kabinet valt?
In 2009.
Dan hebben ze het volgens mij écht helemaal met elkaar gehad.