Wanneer ik om half tien de knagers eten geef (en de egels hun tapas serveer) zie ik de maan raar rood kleuren.
Mooie rode gloed er omheen. Alsof-ie gloeit.
Beetje ziek? Beetje brandend?
Opmerkelijk.

Eenmaal binnen denk ik: mag ik nu een wens doen.
Soort van vallende ster.

Dus wend ik me tot Twitter waar ik al vijf dagen (bewust afkickend) niet meer was. En iemand zegt: nee, rode gloed om de maan is ‘slecht’ maar “wensen mag altijd”.
Later blijken meer mensen daar de maansverduistering (want dat is het) te hebben gezien maar de meesten die ik volg zijn bezig met Lowlands en iPods enzo.

Mijn schuurdeur staat vaak open.
Omdat Femke en Agnes daar hun ei willen leggen.
En ja, die kunnen door een kier van 20 cm. Maar de ervaring heeft intussen geleerd dat door diezelfde kier ook mezen en turkse tortels naar binnen glippen en die raken dan soms in paniek als ik (of een kat) opeens in de schuur staat.
En soms overleven ze dat niet.
De kat. Niet de paniek.
Dus als het mooi weer is laat ik de deur vaak wijder open.
Is ook fijn voor Hillary die graag op de drempel in het zonnetje de vleugels spreidt.

Dit als aanloop tot wat ik net vanachter mijn bureau zie.
Twee turkse tortels zitten op de schuurdeur. De rechter pikt iets onder zijn vleugel (uit zijn oksel?) vandaan en voert dat aan de linker. Die neemt het graag aan: smul-smul.
Nog een keer. En weer: smul-smul.
Dan bestijgt de rechter de linker en wordt er hartstochtelijk gepaard.

Mijn camera laadt te laat op dus ik kan de sex-scene niet reproduceren.
Ik zoek het na op het net en kan het daar als liefdesspel niet vinden.
Maar het gebeurde écht.
Daarom: bij deze (het verhaal dus, believe it or not).

Deze foto stuurt R. me vanochtend.
Zijn eenzame muis (R. zag hem wel eens in z’n eentje door de woonkamer flaneren) is overleden. Zomaar, zonder aanleiding. Geen kat ofzo.

Nu wil R. graag weten wie zijn huisgenoot wás. Kwa soort muis.
De lengte van het lijfje schat hij op 8 cm, die van de staart op 14.

De kleur was inderdaad bruin (dat is geen vertekening van de foto).

Dear Friend,

I cannot wait for the lights to come up and the cameras to roll at the Democratic National Convention in Denver. When I join Democrats from across the country who are unified and ready to get to work to elect Barack Obama, I want you there.

I hope you will take this chance to come and cheer us on!

So many people have reached out to help us pay down our campaign debt, and I was just overwhelmed by the generous spirit of so many of you. I’m pleased to announce that Leslie of Tacoma, WA won our contest and will be joining me for dinner soon. But so many people participated that I knew I just had to give you another chance.
So will you enter today for the chance to join me in Denver?
Join me in Denver. Contribute today.

Lieve, lieve Hillary – ik wil je dolgraag uit de schulden helpen. Alleen is daar regel 5: ik ben een vreemdeling. Dus mag het niet.
Daarom nogmaals: stuur me je adres en ik stop wat briefjes van $ 20 of misschien wel $ 50 in een envelopje en ik hóef helemaal geen beloning.
Tenzij je toevallig over een maand of zo in Yuma bent?
Je mag ook Bill sturen.

De schapen van het weiland schuin aan de overkant worden in een boot gedreven.
Altijd leuk, dus loop ik naar buiten met de camera.

En jawel: 1 schaap bedenkt dat het helemaal niet wil varen en stapt weer aan wal.
Waar het behoorlijk tempo gaat maken.

De jeugdige herder gaat er achteraan zodat drie andere schapen bedenken dat ze zich ook nog even willen vertreden.

Dit vindt de herder niet een goed idee.
Hij drijft ze terug. Net als schaap 1, dat meteen wéér de kuierlatten neemt.
(soms denk ik: ik moet gaan filmen).

Na een minuut of tien is ook schaap 1 terug gedreven naar de boot.

Die héél voorzichtig wordt dichtgemaakt.

Hoi. Mijn naam is Natalia. Ik eenzame meisje zonder schadelijke gewoonten. ik 29 jaar. Ik zoek een man van 32 jaar voor ernstige relaties. mijn e-mail: natolove29@yahoo.com het gemakkelijker voor mij. Ik kan sturen brief en de foto elkaar. Natalia

Ik heb de 50-60 (?) cd’s uitgezocht waarvan ik nu denk dat ik er eenmaal in Amerika echt niet zonder kan.
Ik heb alles in een doos gepropt. Die net te klein is. Zodat ik geen extraatjes erin kan doen. En ik nu al zit te twijfelen of ik wel alles héb.

Morgenochtend plak ik ‘m dicht en vul ik het douaneformulier in.
Vandaag nog (of anders echt uiterlijk morgen) moet ik bedenken wat ik bij de groothandel(s) zal bestellen en dat dan ook dóen.

Daarna kan het voorzenuwen écht beginnen.

Tussen hier en De Rijp ligt de Sapmeer. Weilanden met een enkele boerderij tussen om precies te zijn het gehucht Noordeinde en het dorpje Graft.
Behalve die weilanden en boerderijen is er niets. Toch is het er leuk.
Want als je geluk hebt tref je het dat de koeien uit de stal in de wei worden gelaten – of terug gaan.
Het zijn honderden koeien, ze maken hun eigen tempo, soms blijft iemand wat staan grazen langs de weg of drinkt wat uit de sloot.
Het kan wel een kwartier duren.
Zodat als ik te laat ben bij het ophalen van R. die vaak zegt: “de koeien staken zeker over”.
Maar dat is dus helaas zelden het geval, dat moet je net treffen.
Zoals vanochtend.

Ik heb zo ongeveer het stadium ‘Rob wíe?’ bereikt en dan twittert iemand: jij was toch fan van Rob Trip? Hij heeft binnenkort een interview…

En ik denk: o ja, dat is waar ook.
Toen we vroegen om een interview voor Fanlog antwoordde hij dat hij uit alle aanvragen de drie leukste zou kiezen.

We zagen al snel een interview in VK. En hoorden toen een interview in MM-magazine.
Toen hing hij niet aan de telefoon om een afspraak te maken met óns zodat we begrepen dat wij in elk geval nummer drie *niet* waren.

Nu weet ik wie dat wél is.
Esta.

Toch wat couleur locale én een wedstrijd want: waar in Amsterdam is dit?

Ik was uit in de grote stad.
Een afspraak met R. en C. (Constantijn).
We aten Thais in de buurt van C.’s huis, erg lekker, erg goed gezelschap.
Toen wou ik nog wat fotootjes maken van de Amsterdamse couleur locale en besloten we ook wat fotootjes te maken van elkaar.

R. en ik staan er behoorlijk stom op, vind ik, maar wie zelf zo graag gluurt naar de buren moet niet moeilijk en ijdel doen wanneer ze zelf op de kiek een oud dik propje met rare gezichtsuitdrukkingen blijkt te zijn.

Naema Tahir is in Zomergasten.
Mooie vrouw, interessante vrouw.
Intelligente vrouw.

Tijdje terug ook bij Rob Trip in Buitenhof – ben even vergeten over wát maar ze was ook toen hartstikke slim en intelligent en deskundig.
Net als nu.
Alleen.
Alleen herinner ik me als de dag van gisteren haar geile flirt met Jeroen Pauw.
Ze las een seks-scène voor uit haar boek: “werkt dat voor u, meneer Pauw?”
Waarna het steeds hitsiger werd.

En tuurlijk kun je zoiets een keer doen.
En je kunt daarna vast ook nog serieus worden genomen.
Anders zat ze laatst niet in Buitenhof en nu niet in Zomergasten.
Alleen: niet door mij.

Tis alsof Agnes Kant of Ella Vogelaar met de kut wijd open in de Playboy waren gefotografeerd – die zou ik daarna ook niet meer politiek ernstig nemen.

Ik had het bekwaam verdrongen maar ik moet dus ook nog mijn aangifte IB 2007 doen. Voor 1 september.
Dus moet ik mijn papieren bij elkaar zoeken (gruwel) en een bezoek brengen aan mijn belastingman (bah).
Dat moet dus ook nog op het lijstje ‘te doen’.
Net als alles wat ik moet regelen voor de reis zoals pakket vooruit sturen.
En daar weer aan voorafgaand: koffer van vorige keer helemaal uitpakken en vakantiekleren wassen.
Eerst doen: nieuw te doen lijstje maken.
En dan de paar klussen die me niet ongelooflijk tegenstaan.

Maar vooral de vakanties herinner ik me. Lekker lang liften en altijd alleen. Eenzaam? Juist niet. Als je met zijn tweeën bent, dan heb je geen reden om op zoek te gaan naar een tegenspreker. Je kabbelt en babbelt je gezellig door de drie weken heen. Dat is pas eenzaam. Maar als je werkelijk alleen bent, dan ga je na een dag of wat met jezelf praten toch maar eens op zoek naar iemand anders. En het aardige is dat je dan vaak in gesprek raakt met mensen die ook om een praatje verlegen zitten. Types waar altijd wel iets aan los zit.
Want neemt u van mij aan: mensen die lange tijd alleen onderweg zijn, daar is vaak iets mee. Iets ergs? Integendeel. Het zijn individuen met wie je niet over de hypotheekrente hoeft te praten. En ook niet over aangeharkte gazonnetjes met daarop plastic tuinstoelen. Waarover dan wel? Meestal nergens over. Voor mij nog altijd de prettigste gesprekken.

(bron)

Ik heb een onderwerp bedacht, ik heb een ‘ik moet iets zeggen’ bedacht en opeens denk ik: ik heb niets te zeggen.
Of misschien heb ik wel verschrikkelijk veel te zeggen maar nu even niet.
Niet hier.
Even geen moeite doen.
Niet verwoorden. Niet ‘en wat vind jij!’
Op Fanlog vind ik dingen. Best vaak, ook vandaag.
Wat leidt tot niet-zo-veel.
JPB, hoor ik, is vandaag op de foto gegaan “met fans”.
Raar. Fans van JPB.
Daar kan ik me nou helemaal niets bij voorstellen.

Heeey Pap!
Hoe gaat het daar? Wij gaan zo naar Paul’s verjaardag dus het is hier nog best vroeg (voor mijn doen is 9 uur in de vakantie opstaan vroeg ) Ik hoorde van Amy dat de I-pod’s daar heeeel goedkoop zijn en ik wil dr nog heeel graag een & dan het liefst de I-pod Touch of I-pod video of I-phone ofso ! Dus wil je kijken of die ook zo goedkoop zijn? Want in nederland zijn ze iets van 200,- (De I-phone 400,- ofzo!) Maarja..

Ik heb veel vogels in de tuin.
De beschermde en bedreigde diersoort huismus zit erbij. Die eet soms per ongeluk wat van het graan dat de kippen achterlaten.
(nee hoor, kritische geestjes, túúrlijk voer ik niet)

Ook zijn er dit jaar opmerkelijk veel koolmezen. Veel jonge.
Merels, kauwtjes, turkse tortels. En soms eksters en een enkele vlaamse gaai.
Spreeuwen ook. Bij vlagen. Om te nestelen. En om mijn perenboom te plunderen voor de peren volgroeid zijn. Zodat ik er nog nooit een hele peer uit heb gehad maar alles halfgroen aangepikt naar beneden zie komen. Nu bv. Krijsend landt de hele club en doet zich tegoed.

Leuk gezicht, leuk gehoor. Dus sta ik te kijken nadat ik de knagers heb gevoerd.
Maar wat landt er nu op de stam van de perenboom? Een kleine bonte specht. Denk ik.
Een centimeter of twintig. Heldere rode vlek onder de staart. Maar verder net als de jonge meesjes nog niet helemaal uit-gekleurd.

Ik google ‘kleine bonte specht’ die erg blijkt te lijken op de middelste bonte specht en op de grote bonte specht. Misschien is dit wel de grote bonte specht.
Die is, lees ik, formaat merel maar korter. Zou kunnen.
En hij roffelt 1 seconden tegen de kleine 3 seconden.
Dan is het wachten dus daarop.

Vanochtend was er overlast door onweer in het westen van het land. De radio zei het ook dus is het waar.

Bij mij betekende het weer lekkage aan de voorkant (maar niet zo erg als eerder) en dat de schuur blank stond. Wel 5 cm hoog stond er water. Of misschien wel 10. Het kwam tussen een richel door. Bij de goot. Of net onder dakpannen.

Verder had ik magneten die ik in april kocht en waarvan ik aanneem dat ik ze dubbel heb willen nazoeken via mijn eigen Winkel-site. Maar ik durfde de PC niet aan te zetten dus zat er niets anders op: ik ging opruimen.

Zodat er links naast mijn bureau nu twee planken netjes zijn geordend. En -niet onbelangrijk neveneffect- ik blijk erg veel viltstiften en stabilo’s en vullingen voor balpens en voor m’n vulpen te hebben en ook een giga-hoeveelheid plakband. Zodat ik dat dus helemaal niet telkens hoef bij te bestellen.

Zie: vóór en ná