Ik was om half zes op omdat Joris van de Kerkhof R1J-presentator zou zijn aangenomen dat RadiOlympia daar enige ruimte voor liet.
Het gevolg is dat ik me als een vermoeide dweil door de rest van de dag zeul aangezien ik ‘half zes op’ ontwend ben geraakt.

Ik overweeg dus me iets na negen uur vanavond te gaan afmelden van de wakende wereld maar zet toch NieuwsLlink aan. Rik van de Westelaken in Azerbeidjan. Hij schreef er al over op de NOS weblogs (zelf zoeken, svp). Wie weet is het leuk. En anders: uit en diepe duik in bed.
Het is leuk, het is meer dan leuk.
Rik van de Westelaken loopt mee met een ongelooflijke sul (uit z’n weblog had ik niet begrepen wat een oen van klasse die knul was). Hij verbaast zich. Hij is kritisch. Hij informeert zich elders (heel goed). Maar hij zeikt de sul *niet* af.

Na een half uur dat te snel voorbij gaat heb ik ‘een’ beeld van de tv in Azerbeidjan (dat niet vrolijk stemt) en denk ik: ik wil méér. Had dit niet langer kunnen duren.
Mbt Rik van de Westelaken als leidende draad: ik wil hem meer van dit soort programma’s zien doen.
Hij is slim. Hij is geïnteresseerd, hij is *eager*.

1 punt van ‘kritiek’.
Hij is adembenemend mooi.
Wat zelfs deze middelbare vrouw die weet dat hij op mannen valt toch afleidt.
Maar als mannen met Katja, Bridget en Sophie als serieuze presentatrices kunnen leven moet het mij ook lukken met Rik van de Westelaken als weliswaar woest mooi maar hartstikke serieus.
En ik kan hier nou vragen: hebben jullie dat ook. Maar ik wéét dat anderen dat ook hebben en ik weet *bijna* zeker dat die dat hier niet gaan bekennen.
Zodat het weer een zinloos staaltje eerlijkheid van mezelf is, maar ach – that’s me en that’s this log.

Gisteren zei mijn werkster: waarom zet je niet zo’n blokhut in de tuin.
Dan kan daar het dierenvoer in dat nu in de schuur staat en kun je in de schuur spullen voor je Winkel kwijt.
Kost een paar honderd Euro.
En mbt de schuur: ik heb nog wel een stel kasten op de deel staan die je kunt hebben.

Ik werd helemaal blij en opgewonden en belde toen ze weg was met R. Wat vond hij?
R. vond het ook een goed plan.
Waarna ik het net op ging en zag dat die blokhutten helemaal geen ‘paar honderd Euro kosten’ maar ergens tussen de 1000 en 2000. Zelfs als ze van kunststof zijn (=niet acceptabel want ‘niet om aan te zien’) ben je niet uit en thuis onder de 600 Euro.

Net gekeken op Marktplaats. En nee, daar zijn ze *niet* goedkoper.
Niet echt. Op die enkele na in Drenthe die monsterlijk is en die we eerst zelf moeten komen afbreken en dan hier weer opbouwen. Wat nare herinneringen boven brengt aan party-tenten die aan de ophokplicht moesten voldoen.

Paar voorbeelden van rond de 7-800 Euro=koopjes (en die man komt denk ik niet mee).

Helemaal onderop de stapel links (ik zit dus wél iets te doen=bewezen) een grote, ongeopende blauwe enveloppe. Zo 1, ja.

Ik weet wat erin zal zitten, maak ‘m open en inderdaad. De Schatting voor Ondernemers. Verzonden op 31 mei, had ingezonden moeten zijn voor 1 augustus. Wat te doen, wat te doen.

Ik twijfel tussen

• weggooien
• naar mijn belastingman sturen die ik ook al (onaangenaam, vermoed ik) heb verrast door *niet* bij ‘m langs te gaan -wat hij wou- maar zonder enig overleg een stapel paperassen en het aangiftebiljet IB 2007 toe te sturen; dit een week of twee geleden
• weggooien

* troep op mijn bureau opruimen proberen mijn bureau twee hele weken opgeruimd te houden

* verder oefenen met de nieuwe invoer op dit Weblog (Karin heeft ge-update) en voorzichtig R. vertellen dat álles is veranderd

* werken aan Sportief-laatste deel

* beginnen met opruimen troep rechts náást mijn bureau

Guus helpt vandaag niet mee

Dank u voor het bekijken van onze volledig werkende software producten die te downloaden direct na aankoop. Just betalen en te downloaden, gemakkelijk en veilig.
Er zijn programma’s beschikbaar zijn in alle Europese talen ontworpen.

Collectief leed treft individuen.
Ik weet het maar toch voel ik het telkens pas wanneer ik met die individuen word geconfronteerd.
Vanavond een reportage in Netwerk. Mensen in Georgië. Oude mensen.
Want zij zijn achtergebleven, jonge mensen zijn gevlucht.

Een man die zijn vrouw dood vindt na een bombardement door de Russen.
Zij is zijn alles. Ze hebben geen kinderen.
Hij durfde haar niet naar het kerkhof te brengen dus begroef haar gewikkeld in doeken in de tuin. We zien de plek. Later groef hij haar weer op en bracht haar toch naar het kerkhof.
Een oude vrouw. Haar huis is aan alle kanten getroffen maar erger: haar gehandicapte zoon is weg. Die kan niet zonder haar. Ze kan hem niet vinden.
Voor haar is het niet erg, zegt ze. Zij is oud: 67. Maar hij – wat moet hij nu.
Dat is groot leed, oorlogsleed. Maar er is ook ‘klein’ leed dat groot leed is.

Voor Fanlog houdt NOS-sportverslaggever Andy Houtkamp een Olympische Spelen-dagboek bij. Hij vertelt er over de Spelen en over Peking maar vorige week ook over (zijn woonplaats) Hoofddorp waar een brand had gewoed. Citaat: “Zo is er de moeder van kennissen van ons die in nachtpon, zonder haar bril en kleding en, wat voor haar nog erger was, zonder haar vogeltje met moeite het huis uitgevlucht en radeloos buiten opgevangen.”

Als ik zoiets lees, voel ik de pijn. Ook dan voel ik de pijn.
En ik denk: misschien is dat wel wat journalisten moeten doen.
Niet alleen the big picture schilderen, de macht tussen grootmachten. Maar hoe dat gedoe met die macht kleine, echte mensen raakt.
En bij een brand: het vogeltje.
En nog veel meer.

De badkamer opruimen viel reuze mee.
Ook omdat een stapel vieze was linea recta in de wasmand kon – typisch gevalletje ‘opgeruimd staat netjes’ dus.

Op mijn lijstje voor vandaag stond verder deze stapel die bovenop 5 grote plastic dozen in mijn kamer staat. In die dozen zitten Sesamstraat en kikkers en blikjes en af en toe moet alles voorzichtig op- en afgetild omdat ik in zo’n doos moet zijn.

Daar valt mee te leven maar handig is het niet en als Sammie echt wil klieren springt hij er bovenop zodat alles naar beneden lazert of net niet.
Dus móet het maar eens gebeuren denk ik maar dan mailt Karin dat ze mijn weblog gaat upgraden. Dat levert spanning op en een excuus en daarna ben ik bezig met wennen aan de nieuwe opmaak-layout en verdring ik dat ik dit nog wou doen.

Tot nu. Nu gaan de tengere schoudertjes ook *hier* onder.

RadiOlympia heeft weinig sport maar er is ook weinig nieuws zodat ik veel plaatjes hoor en maar weinig kan genieten van Joris van de Kerkhof die kennelijk weer tot het gilde der NOS-presentatoren is toegelaten.

Terwijl ik iets zit te schrijven (1 van de NOS-sers die meedoet aan de laatste ‘Sportief’ wil het stukje eerst lezen) vliegt vanaf de vloer een soort vlinder (mot) wild omhoog.
Tegen het raam, tegen mij, tegen Sammie.
Ik open het raam, Sammie opent de aanval.
Vlinder zit op randen, vlinder vliegt niet weg.
Dan, het lijken wel tien minuten maar zijn er denk ik vier, éindelijk.
Net op tijd want de spin die om de hoek woonde was al naar hem op weg en baalt nu.

Terwijl Sammie ‘asjemenou’ denkt.
En de foto’s van de insecten houden niet over – I know.

Een maand of zo geleden was er een tv-reclame van, meen ik, Andrelon.
Vrouwen op een terrasje. En het ging over blond (extra blond?) en toen zoemde het verder naar mannen die zich stonden op te geilen aan iemand met buitengewoon fraai lang blond haar en die keek om en dat bleek een vent te zijn waarna ze gátver deden.

Er is nu al een paar weken een reclame van een man en meid in een duinpan die liggen te vrijen waarbij de meid zegt “je hebt toch wel iets *bij* je” en wij allen, goed opgevoed door SIRE, weten dat ze een condoom bedoelt.
De (jonge)man gaat enthousiast uitpakken met een picknick en kandelaars én (want daar gaat het om) de gids van Veronica die de meid aangrijpt om te gaan lezen.

Wat allemaal best geestig zou zijn geweest als de meid er niet had uitgezien als een lelijke vent. Kwa kop.  En dat haar doet ook precies aan dat van die Andrelon-man denken.
Zoiets snap ik dus niet.
Want het reclame-aanbod zowel met professionals als met amateurs als met ‘pluk ze van de straat’-meisjes stikt van de beeldschone modellen.
Why o why (=waarom toch).

India beweert de oplossing van de wereldvoedselcrisis gevonden te hebben: het eten van ratten.

Volgens het Indiase ministerie van Sociale Zaken zijn dorpsbewoners minder afhankelijk van graanoogsten als ze proteïnerijke ratten eten. Als het ongedierte hoog op het menu staat zullen er ook minder ratten overblijven om oogsten te vernietigen.

Het ministerie wil rattenvlees zowel bij mensen thuis als in internationale vijfsterrenhotels in binnen- en buitenland promoten. Mensen zullen misschien wat vreemd opkijken van het voorstel, maar het ministerie verwacht geen grote problemen, omdat ‘sommige arme mensen altijd al rat aten’. Als zij het eten kunnen anderen dat ook, aldus het ministerie.  

(bron)

Vroeger liep ik hard.
En toen niet meer.
Daarna ging ik regelmatig met L. haar hond(en) uitlaten.
En toen ook dat niet meer.

Drie weken geleden weer wel: Tashi rondje Middenweg.

En al snel merk ik dat mijn linkerschoen wat ‘raar’ voelt en eenmaal thuis stel ik vast dat de zool los ligt.
Toch de week erna nog een keer en toen de schoenen afgedankt.

Vandaag (ik ben gedoken onderin mijn kleerkast) de renschoenen van daarvóór ingezet.
En na amper een kwartier: linkerzool los.

Nu heb ik alleen nog de aerobics-schoenen van tien jaar geleden.
Als die het ook begeven wordt het ‘pimp my pumps’ oid.