Verder gestudeerd in het boek van Nando en niet begrepen.
Gestudeerd in handboek Canon Eos waarvan de auteur zegt dat het geldt voor álle Eos camera’s alleen zitten de knoppen missch net even anders.
Ik kan je vertellen: dé knoppen van de M50 beschrijft hij niet en het is dat ik na een tijdje koppig besloot zelf op de camera op zoek te gaan dat ik nu *iets* heb ontdekt.

Onvoldoende! maar… iets.
Helaas is er geen Nederlands handboek voor de M50.
Het Engelse (van overigens slechts 42 pagina’s) is ‘niet leverbaar’, zegt bol.com.

Wel is er een Duits boek.
314 pagina’s en ‘einfach toll’ volgens de kopers.
Nu is mijn Duits niet zo goed als mijn Engels maar alleen maar aanklooien op goed geluk?
Of met Engelse tutorials op YouTube waar de informatie die ik van belang vind alweer voorbij is terwijl ik op mijn camera zoek wat ze kunnen bedoelen.

Zal ik?
Ik zal.
En als ik er na de aanschaf van het Duitse boek nóg niets van snap mag ik het opgeven en gezellig doormodderen op de automatische stand met welke camera dan ook.

Ik hoor wel eens over vrouwen die opgewonden raken van laarsjes en andere kleding en daar niet genoeg van kunnen krijgen.
Ik heb iets met boeken en puzzels maar vooral met fotograferen.

De laatste jaren doe ik dat met een Panasonic DMC-FZ200.
Een fijne camera die een eind kan zoomen.
En die bij mij eigenlijk altijd op de automatische stand staat.

In de winter dacht ik: laat ik mezelf verwennen met een nieuwe, nét iets betere, Panasonic, de DC-FZ82.
Ik ga hem ontdekken via de tutorials van Graham Houghton op YouTube.

Toen werd het gruwelijk koud en joeg de wind zo hard door mijn kamer boven dat het niet te doen was om daar aan de PC te zitten.
Dus: geen tutorials.
En toen ik die eindelijk wél kon bekijken had ik de camera al een aantal keren ‘intuïtief’ gebruikt met zeer matig resultaat.
Dus legde ik hem weg.

Photofacts

Intussen was ik lid geworden van de Photofacts Academy voor Nederlandse tutorials over div onderwerpen. De voor mij meest begrijpelijke werden gegeven door Nando Harmsen.
Dús kocht ik een maand geleden zijn nieuwe boek ‘Perfect Belichten’ maar liet me afschrikken door sluitertijd-diafragma-iso.
En ook dús kocht ik een door hem de hemel in geprezen Canon EOS M50.
Die ik evenmin snapte.
(schrale troost: een leuke nieuwe garderobe zou me méér hebben gekost)

Ik overwoog een nieuwe Nikon te kopen (zag die bij iemand anders).
Toch even gegoogled op ervaringen van andere gebuikers én officiële testers met de Canon en de DC-FZ82.
Het zijn ge-wel-di-ge camera’s!
Ik moet mezelf daarom dwingen ze langzaam te leren kennen.

Maar, bedacht ik toen: als ik nu eens begin met leren belichten met de vertrouwde camera?
Het boek van Nando Harmsen.
Dus… afscheid nemen van de Automatische stand.
Au.

Hebben wij elkaar al eens eerder ontmoet??

Even googlen leerde: dit is een zweefvlieg.

De VS en het Verenigd Koninkrijk gaan zo snel mogelijk met elkaar om tafel om te praten over het hervatten van reizen naar elkaars land. De Amerikaanse president Joe Biden is in Europa voor de G7 en praat vandaag al met de Britse premier Boris Johnson over het plan.

(..)

Naar verwachting zal het reisverbod niet voor 4 juli worden opgeheven.
De VS wil ook in gesprek met de EU, Canada en Mexico over hoe reizen veilig hervat kunnen worden.

(bron)

Soms (vaak) loop ik met de camera om mijn nek de tuin in, maak geen of teleurstellende foto’s en denk dan ‘geen zin meer’.

Vanochtend ga ik Tommie en Roosje (dat zijn konijnen) in de achtertuin voeren.
Zonder camera.
Voor de terugweg kies ik het rechterpad (meestal loop ik via links) en daar zit doodstil een kleine, bruine vlinder.

Ik loop naar binnen, haal mijn fototoestel op, hoop dat hij er nog zit en verdomd!
Ik maak 1 foto en wil er méér maken maar wég is de vlinder.

Ik google op ‘bruine vlinder’ en het móet het bont zandoogje zijn, afgaand op deze foto en beschrijving.
Alleen houdt hij zijn vleugels wat vreemd.

‘Normaal’ (= het oude normaal) maakte ik in Amerika een hoop foto’s die ik met ongeveer 1 per dag tot-de-volgende-reis hier plaatste.
Selectie eruit.
Ietsje bewerkt.

Voorraad zát omdat tussen twee reizen hoogstens 8 maanden zat.

Nu is dat anders en ben ik al een tijdje bezig met foto’s die ik jaren geleden nam.
Maar ook die raken nu op.

Ik neem me voor dan maar *hier* enthousiast te gaan kieken.
Het wil nog niet erg, dat enthousiasme.

Maar deze vlieg maakte me wel een beetje blij.

Amerika is nog steeeds niet open.
Knoop doorgehakt.
Ticket gecancelled.

Doe maar een voucher.

‘Oe’ wees me erop dat je ook makkelijk(er) in te nemen ovale paracetamol hebt.
Omdat ik pleeg te stikken in die ronde tabletten.

Als ik vandaag bestel bij Kruidvat heb ik ze dinsdag in huis.
In theorie zou ik vandaag naar de DA in De Rijp kunnen gaan maar dat is dubbel in theorie want die is op zondag dicht.
Ik leg 3 doosjes paracetamol die in aanmerking kunnen komen in het winkelmandje (het is geen duur spul dus, denk ik, we zien wanneer het er *is* wel wat me het beste bevalt).

Tot nu toe slikte ik Aleve.
Van iemand gekregen.
Dus wil ik dat er voor de zekerheid ook nog bij doen.

Maar: Let op! Dit is een geneesmiddel! Geneesmiddelen verkopen we niet aan personen onder 16 jaar. Ook geldt er een maximum bestelhoeveelheid van 3 stuks per product.

Ok, ok.
Als ik van plan word er een eind aan te maken door paracetamol én Aleve te slikken zal ik dus toch maandag naar DA moeten.
Of online elders Aleve bestellen.

Vrees niet (of juist wel): al zou ik het willen, ik ben er te laf voor.
Voor zelfmoord.

Hoe lang kun je last hebben van een kneuzing?
Hoe lang het duurt voordat een kneuzing is genezen, hangt af van het soort, de ernst en de plaats van de kneuzing. In de meeste gevallen is de kneuzing binnen 6 weken weer genezen en de bloeduitstorting verdwenen.

Vandaag over 71 dagen zou ik naar Amerika vliegen.
Ware het niet dat Amerika dicht is voor mensen uit de Schengenlanden.

Eerst was er het bericht dat Amerika per 15 mei weer open zou zijn.
Hoera!
Toen dat Biden eind mei zou beslissen óf Amerika weer open zou zijn.

Eind mei is nu.
En in theorie kan ik morgen wakker worden en op de site van de NOS lezen dat Amerika weer open is, maar het lijkt me sterk.

En zelfs áls.
Dan zou ik razendsnel huisjes en vooral: een oppas moeten regelen.
En een operatie moeten ondergaan aan mijn Dupuytren-pink.

Ik probeer enthousiasme te voelen maar het wil niet erg.
Ik denk dat ik de vierde al geplande Amerika-reis maar zelf afzeg.
1 dezer dagen.

De blauwe rechterdij is eigenlijk indrukwekkender.

Maar een foto daarvan wil ik de argeloze bezoeker niet aandoen.

Vannacht viel ik van de trap.
Ik ging, zoals ik wel vaker doe, kijken of Loki binnen was en zo niet – hem roepen op straat.
Maar halverwege de trap gleed ik weg en viel een meter of 5-6 naar beneden.
Met een bochtje.

Zodat ik op de kamervloer belandde met een bloedende wond in mijn gezicht, een geschaafde rechterpols, een totaal beurse rechterdij (zijkant en achterkant).
En links gekneusde ribben althans zo voelde het.

Mijn hand ging eerst naar mijn gezicht omdat ik het bloed uit mijn voorhoofd voelde stromen.
Ik dacht: ik blijf hier liggen. Ik kán helemaal niet die trap op.

Maar na een tijdje ‘beklom’ ik de trap toch door er eerst de billen op te zetten en tree voor tree te gaan.
Niet alleen deed alles, echt álles, pijn.
Ik begon ook te klappertanden.
Ik vermoedde dat dat shock was maar ‘even googlen’ was er niet bij.

Ik sleepte me naar bed.
Waar ik niet op de linkerzij kon liggen ivm de gekwetste ribben en ook niet rechts ivm de beschadigde dij.
En dan was er nog het smoeltje waarop ik tissue na tissue vast hield om te voorkomen dat ik op een kussensloop zou leegbloeden.

In de ochtend doet alles nog steeds hartstikke pijn.
Wanneer ik wil opstaan blijk ik duizelig te zijn.

Nu wél googlen.
Het is allemaal niet zo dramatisch tenzij je 60+ bent.
Dan moet je als de sodeju naar de huisarts of de huisartsenpost.
Nee dus.

Gisteren had ik mijn tweede Pfizer prik (yeah!).

Ik had me heilig voorgenomen *geen* bijwerkingen te hebben.
Eerst werd ik hartstikke moe.
Ok – kon van de spanning zijn.

Tijdens de zoveelste ‘ik ben kapot! ik móet slapen’-dut vanmiddag werd ik ook nog eens misselijk.
Was even kwijt of dat ook een bijwerking kon zijn.
Google-google.
En jawel.

Allemaal niet rampzalig.
Geen trombose.
Ik ga niet dood.

Maar ik had zo graag stoer willen zijn.

Er groeit weer ‘van alles’ in het bakje aan de schuur dat ooit was bedoeld voor ‘sier’.

Het Robertskruid heeft idd veel mooie, paars-roze bloempjes gekregen.

Links in het bakje is ook iets leuks opgekomen.
Met kleine gele bloemetjes.
Uiteraard weer geen idee wat het is maar het ziet er mooi/lief uit en als het erin slaagt zijn/haar weg te vinden naar elders in de tuin, mag het gezellig woekeren.

Post van het Centraal Justitieel Incassobureau.
Verkeersboete.
€ 38.

Ik heb op 28 april in Krommenie 4(!) km te hard gereden in de bebouwde kom.
54 km waar het maximum 50 km was.

Nu ben ik een ongelooflijke braverd in het verkeer zodat mijn eerste reactie is: had mijn buurman toen misschien mijn auto geleend?
Maar nee.
Ik was het echt zelf.
Ik reed nl een verdwaald hevig krijsend klein eendje naar een Opvang.

Wie goed doet krijgt een boete wanneer ze 4 km te hard rijdt.

Ik lees op de website van de NOS een bericht dat me raakt:
vrouwtjeszwaan doodgeknupeld om haar eieren te roven.
Mannetje diep verdrietig.

Het doet me denken aan andere scènes.
Lodewijk en ik wandelden ergens langs water en er zaten futen te broeden en er stonden idioten met camera’s op een paar meter afstand van de nesten want… fotootje maken!!!!

En: ik reed naar Schiphol met Roelof, die de auto zou overnemen om daarna op mijn huis te passen.
Oprit naar de snelweg: dode vrouwtjeseend.
Mannetje naar haar kijkend ernaast.
Mijn hart brak.

Het is zeker tien jaar geleden maar dat beeld komt nog vaak op mijn netvlies, een paar dagen geleden had ik het er nog met iemand over.

Nu mag ik hopen dat die eend per ongeluk is doodgereden.
Maar deze zwaan.
Hoe kúnnen mensen.

Vanmiddag kijk ik naar buiten en zie een moedereend met pulletjes in mijn tuin.
Niet verstandig! Katten!
Maar ze loopt alweer richting sloot.

Tien minuten later zie ik een mini eendje dat zich heeft vastgelopen achter gaas.
Ik pak het op en hol ermee naar de sloot.
Geen moeder te bekennen.

Ik bel mijn dierenarts om advies.
De assistente zegt: gewoon in het water zetten, moeder komt vast terug.
Maar zo ken ik moedereenden niet.
Dan moet ik de dierenambulance bellen. Die neemt niet op.

Vogelopvang dan! aardige man die goede adviezen geeft zoals: noooooit zomaar in de sloot zetten, moeder moet er spul op smeren zodat het kind niet zinkt.
Alleen zitten ze in Den Haag.
Ik krijg drie telefoonnummers.
Nog 1 neemt niet op.
Een ander is nét gesloten (zegt het bandje).

Andere dierenambulance gebeld waar ik wél goede informatie krijg.
Ik rijd naar Krommenie.
De Wildopvang.
Daar is een blokhut waar je een dier in nood in kunt zetten.
Tot 8 uur zijn ze open (op het bandje staat 5 uur).

Wanneer ik het pad oploop gaat een deur open.
Wegens corona zijn ze idd officieel maar tot 5 uur open maar ik mag eendje in de blokhut neerzetten en zodra ik weg ben halen ze hem op en zetten hem ‘bij heel veel vriendjes’.

Het liefst wil ik vragen of ze me dagelijks op de hoogte willen houden van hoe het met eendje gaat maar ik denk dat dat wat overdreven wordt gevonden.
Er staat een blikje voor ‘een donatie’.
Ok.
Dát kan ik wel.