Ik word even wakker om half zes en weer om kwart voor zes en denk: nee.
Dus slaap ik weer in, voeg nog een nachtmerrie toe aan de eerdere nare dromen en ontwaak om half zeven opnieuw. Ik sta op.
Ik zet Radio 1 aan. Ik maak ontbijt. Ik zit érg langzaam wakker te worden.

Ik hol niet om half acht naar buiten om de knagers te voeren. Ik dénk er niet eens aan.
Ik schrijf 1 stukje over -alweer- een mooie reportage van Joris van de Kerkhof.
Ik suf verder zo’n beetje door de uitzending heen.
Bevestig bestellingen, check betalingen.
Controleer Fanlog op zonder toestemming geplaatste foto’s en sloop die er uit.
(dit is een onaangename zeer tijdrovende klus)

Dan bel ik een half uur met R. en stel vast dat ik geheel ontregeld ben.
Knagers moeten nog steeds gevoerd en het is al tien uur.
Ik moet nog douchen (doe ik anders tijdens het nieuws van acht uur).
Ik ga naar Plusmarkt en postkantoor.

Om half twaalf ben ik weer thuis en mijn ochtend is ongemerkt in rook verdwenen.
Omdat ik een uur later ben opgestaan.
En echt uitgerust en opgewekt voel ik me ook al niet.

In het radionieuws praat Jeroen Tjepkema over dat Palin-grapje en dat ‘Sarkozy’ daarin zegt dat ze leuk samen moeten gaan jagen maar dat ze Cheney beter niet kunnen meenemen.
Dit wil de populaire nieuwslezer even verklaren tegenover de luisteraar die misschien niet zo’n goed geheugen heeft.

Cheney, zegt hij, is een keer bij het jagen neergeschoten.
Oei.

Cheney schoot (per ongeluk, naar we aannemen) een vriend van hem neer.
Dat is ook de enige verklaring voor het ‘grapje’.

[18.20 uur: Jeroen Tjepkema corrigeert zijn vergissing van tussen de middag en zegt erbij dat hij het eerst fout zei – vind ik toch wel weer stoer]

Laat de NOS je een sms-je sturen zodra de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen bekend is, zodat je er niet de hele nacht voor hoeft op te blijven.

Ik heb me net aangemeld wat érg achteloos klinkt maar tis m’n eerste sms-je vanaf dit mobieltje dus stiekem voel ik me hartstikke stoer.

Soms maak ik mezelf blij met pakjes die ik mezelf laat bezorgen.
Deze week bestelde ik extra koffie-cups van Nespresso én twee van mijn favoriete kopjes.
Zodat ik dat ene favoriete kopje niet steeds hoef af te wassen (over luxe gesproken).

Ook bestelde ik -na overleg met R.- een nieuw knaagdierenhuisje.
Omdat Bugs en het nieuwe konijn Snuf met dit kutweer niet verstandig in hun stevige warme hok zitten maar in wat wij poëtisch ‘het prieeltje’ noemen.

Het is een restant van zo’n punthuisje dat aan zo’n minirennetje zit alleen totaal vergaan. Geen bodem meer (R. en ik legden er woensdag een kunststof snijplank onder met vuilniszak er omheen en daar weer hooi op) en een totaal kapotte zijkant – waar nu die plank tegenover staat.
Verder is de voorkant als de achterkant: open.
Vandaar het nieuwe knaagdierenhuisje dat een bouwpakket is – dat dan weer wel.
En we bestelden ook nog twee nieuwe kattenbakken omdat die al een tijdje aan vervanging toe zijn.

Vandaag kwamen mijn kadootjes aan.
Het Nespresso-pakket en het dierenpakket (waar ook nog een borstel in zat voor Eebje en een schepje voor kattendrollen).

Nespresso pakte ik nog niet uit.
De grote doos wel.

Voorin zit het bouwpakket, er achter de twee nieuwe kattenbakken die enorm blijken te zijn.

De randen krijg ik niet goed op de plastic bakken maar dat ligt, denk ik, aan mijn onhandigheid.

Ik doe er een hoop Volkskranten in als bodembedekker. En zand dat ik nog had. Alleen vréten deze bakken zand, geen wonder dat hetzelfde bedrijf aanbiedt dat ook aan huis te leveren.
Dan zet ik de nieuwe bakken naast de oude bakken.
Nu wacht ik af.
En morgen haal ik stiekem de oude bakken weg.

Ik schreef dat ik de kinderboekjes zelf zo leuk vond.
Ik schreef nog niet, behalve in een comment, dat ik er een hoop kado deed.
Zomaar. Aan mensen van wie ik wist dat ze iets over een bepaald dier verzamelden.
Geen dierbare vrienden (v/m), hoogstens gewaardeerde kennissen.
Die mijn gebaar ook weer waardeerden – als gebaar.
Maar die eigenlijk meer gingen voor de pluche knuffels van hun verzamelobject dus tja.

En dan zit ik de afgelopen dagen wat ik nog wél heb te researchen op waarde.
En blijkt het allemaal veel meer waard te zijn dan ik had verwacht. Sommige zelfs zó veel meer waard dat ik denk: laat ik daar maar niet op inzetten want dat betalen ze misschien wel in Amerika voor dat schattige verzamelboekje maar nooit hier.

Ik zet ze in de Winkel.
Ik vermeld het hier – met de link naar slang Verdi.
Binnen een uur is Verdi verkocht (m’n lievelingsboek! Shit!).
Twee uur later bestelt E. een aantal andere boekjes en zet onder mijn vorige stukje of hij Verdi niet ook kan bestellen.
Maar die is dus weg.

Het liefst zou ik nou iedereen die ik kinderboekjes kado deed en die ze tóch niet echt waardeerden vragen: stuur je ze terug? Uiteraard op mijn kosten.
Maar das niet aardig.

Wijze les (die ik hopelijk ter harte neem): stoppen met kadootjes in het rond strooien aan bevriende kennissen als het artikelen betreft waaraan ik kan verdienen.
Ik ga niet naar Amerika om daarna Sinterklaas te spelen maar om in te kopen voor mijn bedrijf.
Aan wat ik inkoop moet ik verdienen.
Ik moet het in elk geval proberen.

Vanochtend bedenk ik weer eens: dat eerste uur Radio 1 Journaal kan prima gemist worden. De rest is niet vervelend, vaak best leuk maar om nou te zeggen ‘ik had het niet willen missen’- neu.

En dan is daar, vanuit Opel, Virginia, Joris van de Kerkhof.
Een reportage over dat je in Amerika vrij wapens kunt kopen. Onderwerpje van niks. Had gekund.
Maar prachtig gemaakt. Erg veel mensen, erg veel informatie, erg veel sfeer en ook nog steeds die nare kogels op de achtergrond. Schietende geweren.

Ik schrijf erover op Fanlog.
En gooi de aantekeningen voor andere stukjes weg.
Dit wás het gewoon voor mij, kwa Radio 1 Journaal.
En dan ben ik toch weer blij dat ik dát gehoord heb.

Veel is het natuurlijk niet, op 3,5 uur.
Maar zó mooi.

Op mijn monitor: Sammie.
Al op bed: Guus (op m’n hoofdkussen) en Eebje (op het kussen ernaast).

Van mijn te-doen-lijstje deed ik tweederde = best veel maar niet genoeg.
Nu House kijken.

Ik heb echt niks leuks te zeggen, hè?
Wat verklaart waarom mijn bezoekers wegvluchten alsof dit log de pest heeft.

Soms denk ik: ik leef door de lens van mijn fototoestel.
En dat klinkt wel dramatisch maar het is niet waar.
Wat wel waar is, is dat ik wat ik zie een extra lading geef door het vast te leggen.
Alsof het daarmee niet alleen beklijft op wat vroeger ‘de gevoelige plaat’ was maar ook meer in mijn bewustzijn.

In Amerika buiten heb ik mijn Olympus C-765 bij me (loodzwaar, lomp maar *lief*). Binnenswinkels e.d. is het de Olympus 780. Waaraan ik nog steeds niet helemaal gewend ben maar intussen hou ik er wel van en die ene keer deze vakantie toen ik dacht dat-ie het niet deed brak m’n hart bijna zodat ik me toen realiseerde dat ik écht van ‘m hield.

De kleine camera is dus voor binnen en voor onopvallend kieken vanuit het lijf en de onderbuik. Stellages, mensen. Vooral stellages, omdat ik die ook al erg leuk vind.
En mensen vind ik nóg leuker maar naarmate die opmerkelijker (dikker, lelijker) worden, neemt mijn gêne ook weer toe.
Want rare types te kijk zetten is wel lachu maar zo graag lach ik nou ook weer niet ten koste ván.

Enniewee.
Ik was in 1 van de drie WalMarts in Yuma.
Ik keek mijn ogen uit en kiekte en kiekte.
En toen liep ik de winkel uit en zag een bord en kiekte nog een keer.

Waarna een potige WalMart-vrouw op me dook: fotograferen was verboden.
O jee, zei ik.
“I had no idea.” En: het staat nergens.
Maar het wás dus wel zo en ze keek hebberig naar mijn toestel en ik raakte in lichte paniek want dat wou ik niet kwijt en ik zette in op mijn allerslechtste Amerikaans en benadrukte dat ik het écht niet had geweten want als ik het wel had geweten was ik toch niet zo stom geweest om het direct onder haar neus te doen.
Mijn lieve kleine toestelletje en ik kwamen er met een waarschuwing vanaf.
Dit was de foto waarbij we werden betrapt.

Ik moet R. ophalen van de bus, start de auto en ‘piep-piep-piep!’ kermt die.
Ook gaat het olielampje branden.
Ik rijd weg (‘piep-piep-piep!’) en race naar de benzinepomp in De Rijp: of er iemand mijn olie kan controleren. Dat kan: ik heb voldoende.
Vriendelijke jongen start de auto: geen piep-piep.
Kan even een kortsluitinkje zijn geweest, zegt hij. Ik rijd weg: piep (etc.).

R. opgehaald, kijk eens naar dat lampje, dan gaat het uit.
We vangen de cavia’s, in de auto, eerst niets, dan piep-piep-piep!
Naar de garage in Stompetoren. De monteur weet het ook niet, ze kunnen doormeten. Of het de sensor is.
Maar wij moeten met de cavia’s naar Alkmaar dus beloven op de terugweg weer langs te komen.
Hierna geen piep-etc. meer.

Dan kunnen ze ook niets meten, zegt de andere monteur die we dit keer treffen.
Maar goeie kans dat het echt de sensor is, ze kunnen er een nieuwe in zetten.
Ok, doe maar, zeg ik. Alleen hebben ze die niet op voorraad.
Wanneer wel? Morgen.
Afspraak gemaakt voor elf uur.

En iedereen die wou mailen of ik X of Y al heb gedaan: nee.
Z ook niet.
En aan een goed boek lezen kom ik evenmin toe.

Iemand die mijn log niet leest mailt me hoe het nu gaat – of ik me nog net zo opgewekt voel als in Amerika en als tijdens net-terug.
Nee.
En ik weet niet of het komt door wat er gebeurt (deels natuurlijk) of door hoe ik het hanteer (ook deels).
Maar wég is de rust, het gevoel van ‘niets hoeft’ het ‘go with the flow’.

Het is ook niet alleen het gevoel.
Er zijn mensen die aan me trekken, die iets van me willen, dingen die moeten, dingen die écht moeten, die snél moeten en weer andere mensen (en ook dezelfde) die zeggen: én, heb je het nou al gedaan?!

Wat ook aanleiding en oorzaak zijn – het gevolg is dat ik als een depri stress-kip excuses in het rond werp, me machteloos voel (en onbegrepen), van alles plan, het niet réd (wat al die ‘heb je nou al’-mensen me weer inwrijven) zodat ik na amper 3,5 week terug me al geen voorstelling meer kan maken van hoe dat wás.
Het niets-hoeft-gevoel.
Laat staan dat er iets komt van dat ene goede voornemen: boeken lezen.
Maar boeken, dat is natuurlijk maar 1 ding.

Ik word alleen gebeld door R. of een call center en heel soms door ‘verkeerd verbonden’.
R. belt wel terug (of mailt me) en een call center spreekt mijn antwoordapparaat ook niet in. Zodat er dagen voorbij gaan waarop ik niet eens kijk of er een boodschap is.

Vanochtend vroeg zie ik opeens het lampje knipperen.
Er blijkt gisteren te zijn ingesproken. Door een man van een fotopersbureau. Die boos klinkt. Omdat er een foto van hun zonder toestemming op Fanlog is geplaatst.
Ik moet ‘m bellen 06-etc.

Om half tien bel ik. Bied excuses aan, vraag om welke foto het gaat en beloof die direct te verwijderen.
De man is écht boos. Hij wordt er gek van al die gejatte foto’s op het net op te sporen dus excuses helpen niet meer, hij gaat me een gepeperde rekening sturen en nee, hij weet niet om welke foto het gaat want hij zit nu niet op kantoor.

Ik beef en tril en vertel het aan anderen die zeggen
– heb je niet aangeboden de foto weg te halen, dat lost het gewoonlijk wel op
– heb je excuses aangeboden
– heb je hem lief aangekeken resp. blont gedaan en nog wat variaties van ‘lief aankijken’
– heb je gezegd dat Fanlog niet-commercieel is
Ik heb alles gedaan. Maar de man had het, zoals hij zelf al zei, ook allemaal al honderd keer gehoord. En voor ‘lief’ was hij niet gevoelig.

Een uur later weet ik om welke foto het zou gaan (‘zou’ want ik vind hem zelf niet terug).
Ik krijg een rekening voor 300 Euro. Ik persoonlijk, omdat Fanlog een domein van mij is.
En btw: de man was opgevallen dat er nog véél meer foto’s stonden dus ik moest goed oppassen.

Zodat ik nu al anderhalf uur bezig ben met het weghalen van foto’s.
En sterretjes begin te zien. Terwijl het letterlijk niet opschiet.

Gisteren pakketten verstuurd naar I., E. en H., vandaag nog geen betaling.
Ook zonder voorafbetaling verstuurd aan T. (wel betaald).
(PM dus)

[I. heeft nu wel betaald – mét excuses, haha, nog twee te gaan]

Soms bied ik hier iets aan, iets leuks, iets unieks (1 in Nederland) of iets ook in de Winkel maar dan hier véél goedkoper (geen verzendkosten bv).

Waarom doe ik dat?
1) omdat ik een erg leuk iemand ben
2) omdat ik zo indirect de aandacht hoop te vestigen op de Winkel
3) in de illusie dat wie een logaanbieding koopt (maar ook: wie ze alleen maar ziet staan) denkt dat ze (m/v) toch eens moet gaan shoppen bij die Winkel en dan liefst niet alleen dénken maar ook dóen.

Wat is het effect
ad 1) word ik aardig(er) gevonden? Nee
ad 2) vestig ik zo aandacht op de Winkel? Zou best kunnen
ad 3) maakt het dat mensen bij me gaan kopen? Nee

Een zakelijk en logisch denkend persoon zou concluderen: kappen.
Een rare softie die er zelf lol aan beleeft bepaalde artikelen extra te belichten en er dan mensen een plezier mee te doen zegt: ik ga door. Tenzij er 3x achtereen niemand ergens ‘hebbes’ op zegt omdat de lol er dan écht af is.

Gisteren vroeg ik mee te denken over het aanbieden van boeken.
Ik stelde er zelfs een beloning tegenover.
Resultaat? Niks.

Nu vraag ik: welke logaanbiedingen zien jullie het liefst.
Wat voor artikelen en: voor welke prijs.
Ik vermoed: magneetjes e.d. voor max 3-4 Euro (*incl.* verzendkosten natuurlijk).
Is dat echt zo?
Of is er iemand out there die voor een bijzonder boek (*incl* verzendkosten – uiteraard) wel 7-8 Euro zou over hebben? Misschien zelfs meer?

Ik vraag het maar.
En wanneer er niemand een poging doet creatief te antwoorden ben ik ook ff uitgepraat.