Jarenlang hebben mijn PC en ik problemen met elkaar gehad omdat hij het laadje (laatje?) van de brander niet open wou doen zonder dat ik met een paperclip in z’n gaatje zat te pielen.
Toen, opeens, deed hij het weer.

Tot nu – maar nu wil hij niet meer dicht.
Zomaar. Opeens.
Vanochtend nog een cd-tje gebrand.
Waarna hij open blijft staan.

Voorzichtig eraan geduwd. Gepield met paperclip.
PC uit en weer aan gezet.
Niets helpt.

Ik ben, denk ik, een makkelijke werkgeefster voor een werkster.
Ik ga niet met het vingertje over de bovenkant van de schilderijen om te controleren of die wel zijn afgestoft. Ik doe zelfs niet moeilijk wanneer er vrijwel *niets* wordt afgestoft.
Als het huis optisch schoon lijkt vind ik dat schoon zat.

Zo kan het gebeuren dat ik opeens ontdek dat zich op een bepaalde plek al jaren vuil gruwelijk heeft opgehoopt. Dan zeg ik -vandaag- tegen mijn werkster dat ik stom toevallig (dat is ook zo) iets van zijn plaats heb getild en daaronder een hoop vuil zag en zou ze zo goed zijn om – in dit geval – een keukenla eens te soppen.
Waarbij ik ter illustratie van waar ik vuil zag 1 bakje uit die la optil: het witte plastic bakje rechts.

Vanavond zoek ik iets in die la, kan het niet vinden, dingen zitten wat klem en ik denk: bij het terugzetten na het soppen heeft ze de bakjes misschien wat gewrongen tegen elkaar gezet.
Dus til ik op.
En zie dat onder het witte bakje de la betrekkelijk schoon is.
Maar ontdek ik door het verschuiven van de ándere bakjes een hoeveelheid prut waar zelfs deze slons helemaal beroerd van wordt.

En helaas is deze slons inderdaad een ‘makkelijke’ werkgeefster die heel af en toe probeert duidelijk te zijn dat ze écht hecht aan het schoonmaken van iets speciaals.
Maar de keren dat dat tot schoongemaakt resultaat leidt zijn te verwaarlozen.
Wat niet wegneemt (en dat is nu het probleem) dat ik om zo’n Jantientje-van-Leiden als vandaag wél goed woest word.

Deze maand wil ik

meer bewegen (44%, 44 Votes)
vaker een (goed) boek lezen (41%, 41 Votes)
(deel van) mijn huis opruimen (38%, 38 Votes)
tevreden zijn met mezelf (en m’n leven) (23%, 23 Votes)
dat de aandelen weer gaan stijgen en er duidelijkheid over Fortis komt (21%, 21 Votes)
zodat ik weer rustig kan slapen (19%, 19 Votes)
een kilo afvallen (minstens) (14%, 14 Votes)
meer genieten van de natuur (11%, 11 Votes)
mijn Passie volgen in de Liefde (10%, 10 Votes)
vriendjes worden met iemand die ik bewonder (6%, 6 Votes)
mijn Passie volgen in mijn Werk (3%, 3 Votes)
een serieuze gooi doen naar dat ene (onbereikbare?) LD (1%, 1 Votes)
iets anders dat ik onder het stukje van Jeanne zet (1%, 1 Votes)
Total Voters: 100

O got.
Die nieuwskwis van de NCRV.
De simpelste vragen worden gemist, lezen de deelnemers wel eens een krant, luisteren ze wel eens naar de radio.
Waarom doen die mensen dat zichzelf toch aan?

Luisteraars klagen dat het blèh is.
Nee hoor, zegt de NCRV. Het kán niet blèh zijn, want er geven zich erg veel mensen op om mee te doen.

Zoek de gaten in die redenering.

Wouke van Scherrenburg met d’r ‘o-ver-tol-li-ge li-kwi-di-tei-ten’.

Dit geeft toch te denken over de doelgroep van het Radio 1 Journaal.
Dat misschien wel streeft naar hippe jonge luisteraars maar dat (zullen de cijfers wel uitwijzen) voornamelijk wordt beluisterd door kak-types met poen.

Klant wil weten of iets ‘echt mooi’ is.
Ja, zeg ik. Omdat ik dat vind.
Maar wie ben ik.
Misschien vindt mijn overbuurman het helemaal niks.

Andere klant mailt met veel uitroeptekens.
Grappig – alsof ik anders mail niet serieus zou nemen.
Alsof ik die klap op m’n kont (pets!pets! Uitroeptekens!!) nodig heb.
Ze heeft besteld en tien minuten later nog steeds geen bevestiging! Terwijl ze de boekenlegger van € 2,50 wel voor 5 december nodig heeft. !!!
Ze blijkt niet de punt achter haar voorletter te hebben ingevuld bij haar mail-adres maar een komma. Eh… sorry.

Vanavond is er voor mij geen tv. Geen Grey’s Anatomy. Geen House.
Dus check ik of er betalingen zijn zodat ik die pakjes vast nu kan pakken en dat niet hoef te doen tijdens morgenochtend het Radio 1 Journaal en de (deels overlappende) werkster.
Maar Postbank meldt voor de zoveelste keer dezer dagen: “Er zijn tijdelijk geen gegevens beschikbaar. Onze excuses voor het ongemak.”

Tis dat overstappen naar de Rabobank nog meer ongemak zou zijn.
Wat een kutbank is Postbank geworden.

Positief eindigend:
1 van degenen die ik een week geleden ‘ik ben jarig! Hellup!’ toemailde, mailt me weer terug. Het is degene die ik het meest toe-smeekte (en die ik het leukst vind, hoogst heb, van wie ik het ‘t ergst zou vinden als die uit mijn leven verdween).
De ander negeert me.
Jammer dan.

(zeg ik nuffig – komt dat een beetje over zo?)

Pieter Broertjes zit bij Matthijs van Nieuwkerk.
Hij vertelt dat er VK-lezers weglopen en dat hij niet begrijpt waarom.
Ik wel! roep ik tegen de tv.
Die missen mij! Had je me maar niet moeten (laten) dumpen!

Waarna hij vertelt over een mooi nieuw plan.
Soort NRC.Next. Maar dan anders.
Nl gericht op de nóg jongere lezers.
25-35.
Maximaal 35.

Ok, sorry, snap ’t al 🙁

“Ik besef me” hoorde ik deze week een presentator van het Radio 1 Journaal zeggen.
En nog een keer “ik besef me”. En ik dacht: o got (met een T).
En: dat zou Rob Trip nooit gezegd hebben.

Nu lees ik in de Vara-gids van volgende week een interview met Paul de Leeuw.
Geschreven door Youp van ’t Hek.
En het is een kleinigheid misschien.
Maar ook bij een woord in dit stukje denk ik: au.
En daarna: zou die gids geen eindredacteur hebben?

Eerst gebeurt er he-le-maal niks – op zo’n twintig gebouncete exemplaren van de Nieuwsbrief na.
Dan komt er 1 bestelling – één.
En koopt een klant meteen de halve categorie pinguïns leeg: 13 (dertien) exemplaren.
En zet erbij dat ze nog even wil nadenken en dat er misschien nog wel een stel bij komen.

Zodat ik *niet* zeker anderhalve week in klooimodus kan (wat ik had gehoopt) maar rap zal moeten beginnen aan alwéér nieuwe Kadotips.
Btw: bij die muizen staan nog erg leuke kinderboekjes.
Voor wie dat niet al had gezien of begrepen.

Musicalsterren Jamai Loman en Ron Link zijn definitief uit elkaar. Dat heeft hun manager maandag bevestigd.
In een verklaring zegt het tweetal: ,,Wij vinden het beiden heel erg jammer dat we er samen niet uit zijn gekomen. Na gesprekken waarin we onze relatie hebben willen redden, hebben we uiteindelijk besloten er een punt achter te zetten, voordat het onze vriendschap zou kunnen beschadigen”, aldus de musicalsterren.
Loman en Link waren samen sinds koninginnedag 2007. Het stel kocht onlangs een huis in Den Haag.

(bron)

Britney Spears is ook nog steeds niet gelukkig lees ik elders.
Terwijl Boy George een escort met handboeien aan de verwarming heeft geketend en hem heeft afgerost.

En dan zit ik te klagen over die gruwel van een Michiel Breedveld.

It can be challenging to manage your powerful emotions now that the Moon is back in your sign.

Aha, dat verklaart het 1 en ander.

Ik dacht opeens: het schijnt slecht weer te zijn.
Stel dat Michiel Breedveld de studio niet heeft kunnen bereiken.
Stel dat Marcel Oosten gewoon in z’n eentje presenteert.
Helaas.
“Dánk!” hoor ik hem al om vijf over zes roepen tegen collega Roel Pauw.
En het erge is: hij riep het niet.
Maar zodra ik Michiel Breedveld hoor keffen denk ik het er al bij.
Het komt nooit meer goed tussen mij en die jongen.
Zodat de vraag is of het ooit nog goed komt tussen mij en het R1J.

Vanavond schoen zetten met briefje erin: lieve sint, ik hoef maar 1 ding.
Laat de NOS de schellen van de oren vallen en laten ze Michiel Breedveld terugesturen naar de Haagse redactie waar hij minder kwaad kan dan achter de presentatiemicrofoon.

In de poll hiernaast die ik 1 dezer dagen ga verversen staat als iets dat nastrevenswaard is: vriendjes worden met iemand die ik bewonder.
‘Vriendjes worden’ vind ik een interessant idee (‘concept’).
Ik weet nog dat ik als kind met mijn ouders op vakantie was in Epe.
Twee, drie weken in een huisje.
Ik lette goed op en dan zag ik een meisje van mijn leeftijd en stapte op haar af en zei ‘hoe heet jij, ik heet Jeanneke, zullen we vriendinnen worden’.
Zomaar.
En dan zei zij ja. En dat waren we dan voor twee weken (of drie) en soms schreven we elkaar daarna nog een paar brieven.

Nu is ‘vriendjes worden’ anders.
Het voelt zwaar.
Zodat ik niet ‘zullen wij vriendjes worden’ durf te zeggen of mailen.
En ik wanneer iemand anders het richting *mij* doet ik reageer alsof ik ben genood om samen te leven.
Ik weet niet hoe snel ik moet rennen richting doet er niet toe naar wát maar vér weg van waar degene is die naar *mijn* vriendschap werft.

Is het deze (leef)tijd? Is vriendschap nu zwaarder.
Of is het weer eens ‘ik’?

Na een dag hard werken wil ik maar 1 ding: een paar uur onderuit zakken voor de tv.
Maar op die tv is ‘geen bal’ en zelfs niet een film met Doris Day wat me eraan doet denken dat er helemaal nóóit meer een film is met Doris Day en dat dat best leuke films waren.

Dus zap ik en zap ik en eerst hang ik een tijdje in TMF.
Ik zie o.a. Robbie Williams met ‘Angels’ en denk weer eens hoe raar het is dat iemand die pas een paar jaar geleden zo’n grote, betoverende ster was nu helemaal *niks* meer is – behalve een stel oude videoclips en een paar plaatjes.

Dan zap ik in Het Gesprek waar actrice Linda van Dyck wordt ondervraagd door een blonde vrouw met slecht geknipt haar en schoenen maat 48 (als het niet meer is).
Ze, Linda, vertelt koket over dat ze ooit mannen die haar begeerden zei dat ze met haar vriendinnen moesten neuken. Wat die mannen dan deden omdat zij dat wou en die vriendinnen wouen het uiteraard want elke man die zij, Linda, wou werd ook bejaagd door haar vriendinnen. Dat was zó erg, zei La Linda, dat ze dan loog op welke man ze was zodat ze de man waarop ze wél was voor zichzelf had.

Ach, en dan was er ook nog die man die om haar zelfmoord had gepleegd. O ja? doet de blondine met de grote voeten. Hoezo dan? Ach – die man hield meer van haar dan zij, Linda van hem.
En toen was er een feest en had hij een vel papier op zijn buik over die zelfmoord (bizar).
En toen deed hij het ook, maar hij heeft het overleefd.
En zij kon er niets aan doen want ze huppelde door het leven en had helemaal niet door dat al(!) die mannen dolverliefd op haar waren.

Intussen is ze 20 jaar getrouwd met de vader van haar zoon. Ze is chaotisch! doet ze vrolijk en wuift met alle handen alle richtingen op en ook met het hoofd.
Wat er bijzonder is aan haar man? Dat hij alles tegen haar kan zeggen. Wat dan?
Dat ze haar haar weer eens moet verven.

Leuk, zo’n zender voor de Betere Conversaties met Interessante Mensen.

De hele dag (nou ja – eind ochtend en de ganse middag) zit ik pinguïns in te voeren.
Het vlot niet erg. Niet dat ik niet mijn best doe.
Maar het gaat traag. Ik ga traag. Internet gaat traag.

Dan (nu) heb ik geen zin meer.
En bedenk ik opeens: ik heb ook nog en TY Beanie Baby die lijkt op een pinguïn maar die het niet is.
Ik vind ‘m. Het is een Puffin. Hij is ‘retired’ in 1999.

Puffin = papegaaiduiker.
Zou er iemand papegaaiduikers sparen.
Zoekend op deze Beanie Baby kom ik uit op heel verschillende prijzen.
Soms wel 10 Euro, soms veel minder.

Hij heeft z’n tag nog – das goed.
Maar niet met een plasticje er omheen – das minder.
En: ietsepietsje nauwelijks te zien maar toch – wat gekreukt.

Stel dat jij, lieve loglezer(es) mijn Winkel en mijn probleem had.
Wat zou je doen?
Zou je Puffin bij de pinguïns zetten als ‘lijkt op een pinguïn maar *is* natuurlijk een papegaaiduiker’?
Wat zou je ervoor vragen?
En Puffin reist ’t liefst in een doosje maar kán door de brievenbus alleen kreukt z’n tag dan natuurlijk nog veel meer.