Over 25 minuten rijd ik weg om El. op te halen.
Ik heb opgeruimd. Ik heb bedacht dat ik me niet in iets ga hijsen dat anders is dan wat ik gewoon draag.
Ik heb een licht wanhopige blik geworpen op de troep beneden (en ik heb de vieze pootjes van het aanrecht geveegd). Misschien ga ik écht opruimen. Misschien ga ik boeken uitzoeken. Misschien ga ik VK lezen (hoewel ik vind dat dat niet kan als iemand elders in huis een klus voor me doet, dan mag ik het niet leuk hebben).
Ik heb ook nog iets raars gedaan – maar dat was eerder deze week.
Een kaartje laten drukken van die foto die ik deze week vanuit mijn werkkamer nam (de polder).
Die ga ik als kerstkaart sturen aan een paar mensen in Amerika die ik aardig vind. Van de hotels.
(ik zei toch dat het raar is)

Vroeg op voor een knap waardeloos Radio 1 Journaal.
Catrien Straatman mocht alle interviews op 1 na doen (lekker oefenen op mij en die vier andere gekken die op zaterdagochtend vroeg naar Radio 1 luisteren).

Ik heb een lijstje gemaakt van wat allemaal moet.
Iha ‘moet’ zoals mails beantwoorden van mensen die ik schandelijk verwaarloos (1 mailde gisteren al bezorgd of ik soms ernstig ziek was omdat ik al maanden niets liet horen).

Verder: werkkamer opruimen althans in zoverre dat El. die hier straks aan mijn PC komt prutsen erbij kan.
*Niet* beneden ook gaan opruimen uit schaamte voor de troep waarin ik leef omdat dat juist zo mooi kan terwijl zij boven bezig is met de PC.

Eerst maar eens de knagers voeren (kippen hebben al gegeten). En de kattenbakken schoon maken.
En de eigen wc.

Ik wou dat ik een rielekste vrouw was die rielekst omging met zichzelf en haar leven.

Vandaag opeens overvalt het me: ik wil langer naar Amerika.
Maar eigenlijk sluimerde het al langer en probeerde ik maandag voorzichtig op R. uit ‘zal ik in het weekend terugkomen’ maar “niet doen” zei hij. Mogelijk omdat hij dacht dat ik het voorstelde omdat dat voor hem met ophalen makkelijker zou zijn.

Vandaag is daar dus die overval: ik wil.
Want hier, Nederland, ik vind er niet veel aan. Ik voel zoveel pressie. Ik voel verwachtingen. Waaraan anderen niet voldoen tegenover mij, waaraan ik niet voldoe tegenover anderen.
=niet leuk.

Eerst een mail aan R.
“Ich setz dem Fall…” wat verwijst naar de operette Der Bettelstudent en R. (die ik een uur later bel omdat hij nóg niet reageerde) corrigeert ff de naamval. Jaja. Hij wel (spreekt Duits).

Mail-mail-mail met Melissa van de Yuma Cabana en: I’m all set.
Nu nog de vlucht regelen. En Kingman. En Boulder City.
En: Der Bettelstudent in de ghettoblaster.

“Ach, ich hab’ sie ja nur
Auf die Schulter geküsst
Hier hab’ ich den Schlag gespürt
Mit dem Fächer ins Gesicht. –
Alle Himmelmillionendonnerwetter, heiliges Kanonenrohr.
Mir ist manches schon passiert,
Aber so etwas noch nicht!”

= goeie herinnering terug aan R. en ik.

Jong mutsje mag meedoen op de Klimaatconferentie in Polen.
Waarom is het nodig dat er jongeren zijn, vraagt de VPRO-presentator.
Omdat zij “focussen op jongerenonderwerpen”.
Wat dat zijn?
Dat de aarde in stand blijft omdat zij immers jong zijn en er nog lang mee voort moeten.

Juist ja.
Mij als oudere kan het inderdaad geen bal schelen of de aarde in stand blijft.
Na mij de zondvloed. Dus over (pakweg) 25 jaar: wég ermee, met die aarde. Laat de polen smelten, laat het water overstromen, laten de diertjes 1 voor 1 worden uitgeroeid.
O ja, en al die arme mensen kunnen ook verhongeren voor mijn part.

Goed dat er jongeren zijn die wél in de toekomst zijn geïnteresseerd.

En ergens zitten vast mensen huilend van het lachen foto’s die ze stiekem van *mij* maakten online te zetten.

5.30 uur opgestaan.
Me voorgenomen om weer eens uitvoerig over de ochtenduitzending van het Radio 1 Journaal te Fanloggen en mijn weerzin tegen de duopresentator te overwinnen.
Of in elk geval die weerzin te onderbouwen in een stuk.
Gedaan. En ook nog een apart stukje over Marcel Oosten en mieren. En over Joris van de Kerkhof die een wonderbaarlijk mooi Filiaal maakte.

Toen was het half elf.
En gelukkig had er maar 1 klant betaald (en diens boek kan morgen verzonden).
Jammer/lastig was dat om negen uur een andere klant vragen ging mailen. Over van welke boekenleggers ik er zes had. Ik wist er wel een paar, haal die tevoorschijn, tel ze, ja: zes (of meer).
Geef de nummers door.
Die vindt ze blijkbaar drie keer niks want “hoeveel heb ik er van de page huggers”. Wélke, mail ik terug. Want ik verkoop vele honderden boekenleggers en ik moet een indicatie hebben van het type dat ze zoekt voor ik alle dozen ga doorzoeken.
Niets meer gehoord.

Dan (half elf dus) begin ik aan het zondagartikel voor Fanlog. Deel 1 van de serie ‘wat vinden de Radio 1 Journaal-mensen de hoogtepunten van 2008’.
Om twee uur heb ik een eerste versie af. Zonder foto’s. Die moet ik nog zoeken en dat wordt een hele klus want waar vind ik een rechtenvrije Obama en Pavarotti en Herman Kuiphof en Norbert Schmelzer en Peter van Uhm.
-korte powernap-

Nu is het (dus) alweer half vier.
Over een uur begint weer het Radio 1 Journaal.
Intussen hebben nog twee klanten betaald. 1 pakje maakte ik al klaar. Het andere moet nog.
“Een fijne sinterklaas!” wenst iemand me hartelijk. “Jij ook!” mail ik terug.

De Evangelische Omroep is een van de landelijke zendgemachtigden en heeft als doel het verspreiden van het Goede Nieuws van Gods Koninkrijk via de diverse platforms van de Publieke Omroep.

Voor Netwerk zijn wij op zoek naar een:
REDACTEUR TV

De ideale kandidaat
Je hebt ruime werkervaring bij een nieuwsprogramma op TV of eventueel radio. Ook beschik je over een gedegen kennis van politieke, sociale en godsdienstige ontwikkelingen en verhoudingen.
Je bent een gedreven persoonlijkheid die het een uitdaging vindt om als EO een journalistieke bijdrage te leveren aan het maatschappelijk debat. Je hebt het vermogen om snel en doelgericht informatie te selecteren.
Je bent een overtuigd christen, meelevend met de kerk of gemeente waartoe je behoort en staat van harte achter de doelstelling van de EO.

Precies 28 dagen geleden zette R. een warm nieuw konijnenhuisje in elkaar, ter vervanging van het lekke prieeltje waarin Snuf en Bugs altijd knus zitten zijn.

Tien minuten geleden: het wonder is geschied.

R. en ik waren weer naar de opera.
Het was Die Fledermaus die geldt als een erg goede operette die vooral door operagezelschappen wordt uitgevoerd. Ik weet eigenlijk niet waarom. Misschien is hij erg moeilijk om te zingen.

Het is het bekende gedoe van iedereen die het met iedereen doet en elkaar bedriegen en je eigen vrouw niet herkennen alleen omdat ze een soort vlinder op haar ogen heeft.
Mooie muziek. Die mooi werd gespeeld door het orkest en mooi gezongen door de zangers.
Alleen: hij was te léuk. Leuk bedoeld.
We hoorden een paar mensen om ons heen érg hard lachen.
Zelf vonden wij het steeds flauwer worden en zeiden we tegen elkaar: jammer dat er voor het derde bedrijf niet ook nog een pauze was (om in weg te gaan) want van dat bedrijf wéét je dat het superflauw wordt.

Het toneel was erg dicht de zaal in gebracht. Zodat wij opeens op rij twee zaten ipv rij vijf. In het midden. We konden de zangers dus goed zien. Mn dat ze veel ouder waren dan ze eerst leken.
Teruglopend naar de parkeergarage hadden we het over de tenor die (erg goed, vond ik) Gabriel von Eisenstein zong.
In een van de eerste shots zagen we hem in de verte terwijl hij zich verkleedde. Tot op de boxer short. Lekker ding, dacht ik. Van dichtbij dacht ik: hij lijkt wel in de vijftig. Maar dat zal toch wel niet?
Ik google. Hij is 55.

O ja, hém zagen we ook. Het was even zoeken maar daar zat-ie dus toch. Beetje wazige foto maar je kunt zien dat ’t ‘m is en dat is als bewijs voldoende.

Er zijn ratten, hoor ik in De Praktijk, die bermbommen kunnen opsporen.
Daarop kun je ze trainen. Dan moeten ze ‘het veld’ in met een harnasje aan. Niet om ze te beschermen maar om een draad aan vast te doen (geloof ik) want ze zijn zo licht dat ze de bom niet kunnen laten ontploffen.

‘Helden’ heten de ratten en: we kunnen ze adopteren. Voor 5 Euro per maand. En dat lijkt niets maar ik heb voor 7 Euro ook al iets onduidelijks bij Stichting Aap geadopteerd en voor 6 Euro een hok bij de Knaagdierenopvang en alles bij elkaar is het al bijna 100 Euro aan goede doelen per maand dus ik laat deze rat aan me voorbij gaan.

Met pijn in het hart want niet alleen zou ik een certificaat krijgen met een mooie foto. Maar: ik kan mijn rat ook brieven schrijven! En dan schrijft ze terug!
Alleen: ze verstaat alleen Engels. Maar dat is in mijn geval niet zo’n probleem.

Bij de adoptie kan ik kiezen uit een volleerde rat of een rat die nog moet beginnen aan haar opleiding.
Niet doen, Jeanne, niet doen! Eén goed lopende november winkelmaand maakt nog geen succesvol bedrijf.
(en dus ook niet dadelijk gaan zoeken naar wie website en éven kijken…)

In het Radio 1 Journaal: miv morgen mogen we vrij door de douane brengen goederen twv € 430 (= nu € 175).

We zijn heel slim, vertelt een douanepersoon, we weten errug goed wie we moeten controleren. Rare vluchten pikken er eruit.

Slim. Ja. Razendslim. Zo werd ik er bij mijn laatste terugreis uitgehaald omdat de klungel me vroeg waar ik vandaan kwam (“Cincinnati”) en hij niet wist dat dat in Amerika lag. Wat een collega hem vertelde terwijl hij met me naar de kofferdoorzoekruimte liep. Zodat ik daar opgewekt de koffer opende en zei: kijk, dat heb ik gekocht (2 pockets) én een doos kleenex en dit zijn mijn t-shirts en die had ik al en…

En “jaja, het is goed” zei de lieverd. En ik hád een onderste laag met pure diamanten of coke of wat dan ook kunnen hebben. Maar toen hij ‘vriendelijke middelbare vrouw reizend uit Amerika’ had gecombineerd met twee pockets en een doos tissues taalde hij niet eens meer naar de dubbele bodem die mijn koffer wel degelijk heeft…..

“Red je het een beetje” vraagt R. en dit keer heeft hij het niet over mijn ziel.
Hij heeft het over mijn Winkel die dezer dagen aan het eigen succes lijkt ten onder te gaan.

Bestelling volgt op bestelling. Wat hartstikke fijn is maar dat betekent een hoop pakjes pakken.
En mn die voor sinterklaas komen als totaalbedrag vaak uit boven de 45 Euro (= gratis verzenden, dat lokkertje wérkt) maar ze bestaan ook uit een hoop prullaria. Prullaria van (relatief) hoge kwaliteit natuurlijk. Maar prullaria uit tig verschillende dozen die allemaal bij elkaar moeten worden gezocht.

Het goede nieuws: dit is mijn meest succesvolle maand ooit kwa omzet.
Het andere nieuws: ik sjok met de tong uit de bek met een waanzin-waas voor de ogen doodmoe in het rond, bestellingen samenstellend, zorgzaam inpakkend en nu even niet moeilijk doen over ‘ik ga alleen op maandag en donderdag naar het postkantoor’.

Alleen
“Hallo,
Ik vroeg me af of het ook mogelijk was om dingen op te komen halen ?
Zoniet is het mogelijk dan om als ik maandag bestel dinsdag in huis ? Alvast bedankt” (geen naam)
dat gaat toch echt niet gebeuren.

Na de verjaardag-from-hell kijk ik niet erg opgewekt uit naar kerstmis.
Maar misschien valt het, juist omdat ik op het ergste ben voorbereid, reuze mee.

Bij de TROS is een mevrouw die weet wat iedereen fout doet met de feestdagen.
En ze vertelt dat je als aangetrouwde familie nooit echte familie wordt maar ‘van de koude kant’ bent.
Daarom heeft ze tegen een vrouw die een nier wou afstaan aan haar schoondochter gezegd, dat dat huwelijk misschien mis zou lopen en “dan loopt die schoondochter ermee weg”.
Met de nier dus.
Wat een creep.

Heeft ze een wijs advies voor kerstmis? Nou en of ze dat heeft.
Je moet je verzoenen met je ouders. Dat is ook goed voor je kinderen.
“En” zegt Mieke van der Wey (ook al ‘wijs’): “Iedereen heeft familie.”

Binnenkort zet ik spirituele boeken in de Winkel.
Ik kreeg ze van iemand kado en ik heb er totaal geen verstand van maar misschien zijn ze heel mooi.
Spannend vind ik het altijd wel, boeken waar ik niets van snap en dan op het net erover lezen en proberen ze te beschrijven.

Zelf kocht ik in Amerika ‘Yoga for busy people’.
Voor ‘misschien de handel, misschien ook mezelf’.
Dat laatste omdat het me wel wat leek: weinig moeite doen met een schitterend resultaat.
Net zoals ik wel 5 kilo wil afvallen maar zonder minder te eten en al helemaal niet door meer te bewegen.

Vorig weekend las ik in het boekje.
Ik denk dat het érg goed is. Op het net lees ik er ook alleen maar positieve dingen over.
Alleen: ik ben te rusteloos.
Zit stil en lees het en doe ding 1: center your attention.
Ik breng het niet op.

Dus staat het nu toch in de Winkel. En is het de Winkeltip.
Meer spiritualiteit volgt de komende weken.