Lang, lang geleden (mijn man leefde nog) gingen we op vakantie en pasten er mensen op ons huis.
Toen we terug waren zette ik de computer aan en alles bleek anders ingedeeld.
Ik belde die mensen op. Zij gaf de telefoon door aan hém en ik vertelde wat me verwarde en hij herhaalde ritmisch “ik begrijp niet wat je bedoelt”.
Wat het knap lastig maakte want leg maar eens aan mensen uit wat er raar op een scherm staat als die de hakken al ferm in het zand hebben geplant omdat ze niet willen begrijpen wat je bedoelt.

Nu heb ik met iemand een inhoudelijke ruzie.
Zodat ik met inhoudelijke argumenten kan zeggen wat ik bedoel.
Waarop die ander inhoudelijk kan terug reageren.
Maar ook deze ander kiest voor “ik begrijp niet wat je bedoelt” en “ik neem je kwalijk dat je mij iets kwalijk neemt”.
Dat, zegt men wel eufemistisch, ‘schiet niet op’.

In elk geval:
I need a hug.
Meer dan 1 hug.
Ik wil dat mensen die me nauwelijks kennen zeggen ‘die Jeanne lijkt me lief, die zal ik koesteren’.
En geloof me: als jij koestert, koester ik terug.
‘Beautiful people’ (Melanie).

“But congratulations to Hillary Clinton, our new secretary of state, who was sworn in holding the Clinton family Bible. And it’s a special edition, because Bill had removed four Commandments.” –David Letterman

“Hillary Clinton’s replacement in the Senate, Kirsten Gillibrand, showed up to their joint press conference sporting a Hillary hairstyle and a nearly identical pantsuit, which explains why Bill Clinton was heard screaming, ‘Good Lord, there’s two of them!'” –Conan O’Brien

“Caroline Kennedy withdrew her bid to fill New York’s vacant Senate seat. You heard about this? According to some reports, she dropped out because of marital problems. How bad is your marriage when it keeps you from replacing Hillary?” –Jay Leno

A cow with a name produces more milk than one without, scientists at Newcastle University have found.

Drs Catherine Douglas and Peter Rowlinson have shown that by giving a cow a name and treating her as an individual, farmers can increase their annual milk yield by almost 500 pints.

The study, published online today in the academic journal Anthrozoos, found that on farms where each cow was called by her name the overall milk yield was higher than on farms where the cattle were herded as a group.

“Just as people respond better to the personal touch, cows also feel happier and more relaxed if they are given a bit more one-to-one attention,” explains Dr Douglas, who works in the School of Agriculture, Food and Rural Development at Newcastle University.

“What our study shows is what many good, caring farmers have long since believed.

“By placing more importance on the individual, such as calling a cow by her name or interacting with the animal more as it grows up, we can not only improve the animal’s welfare and her perception of humans, but also increase milk production.”

Dairy farmer Dennis Gibb, who co-owns Eachwick Red House Farm outside Newcastle, Northern England, with his brother Richard, says he believes treating every cow as an individual is “vitally important”.

“They aren’t just our livelihood – they’re part of the family,” says Dennis. “We love our cows here at Eachwick and every one of them has a name. Collectively we refer to them as ‘our ladies’ but we know every one of them and each one has her own personality.”

(bron)

Dus oefen ik met een foto van 1 van mijn leesbrillen op een boek

De eerste weinig inlevende niet goed lezende rap oordelende …. (term verwijderd) zette al een afkattend commentje onder het stukje hieronder.
Dat commentje is verwijderd aangezien ik al schreef dat ik daarop geen prijs stelde en dan kun je wel denken “ik doe het lekker tóch” maar ja – tis wel *mijn* log, hè?

Nu ga ik slapen – wánt morgen weer vroeg op en denk jij nou: dan kan ik lekker tot diep in de nacht venijnig betweterig van alles commenten?
Ja, dat kán.
Aangezien ik de commentjes pas morgenochtend tegen zes uur zie.
Daarna sloop ik ze eruit en ga jij op de spammerslijst.

Dus: eet je hart uit als je me wil berispen, betweteren, beter wil weten dán etc.
Je hebt tot morgenochtend zes uur.
Daarna kom je er hier niet meer in.

Ciao.

Sinds het Radio 1 Journaal op 25/8 overging op kwek-kwek-duopresentatie met twee absolute lichtgewichtjes (= understatement) luister ik met ‘niet zoveel plezier’ (wat is de overtreffendste trap van understatement?).

Toch sta ik nog steeds om half zes op en luister en schrijf op Fanlog.
Soms denk ik: no more.
En dan gebeurt er iets en denk ik: toch nog maar even *more*.

De afgelopen week ben ik weer in no-more-modus.
Ik erger me gek aan Michiel Breedveld die nog geen twee zinnen zonder verhaspelen uit z’n bek krijgt, die alles keft en bijt en blaft. Ik erger me niet ‘gek’ maar wel heel érg aan Catrien Straatman met d’r “zeg maar” (NL-equivalent van ‘like, you know’) en “strakjes” (ipv ‘straks’) en haar ongelooflijk stupide interviewtjes zodra die gaan over iets juridisch.

Vanavond kijk ik House.
Aansluitend begint The Mentalist.
Beeld: zo’n road op de grens van Nevada en Californië zoals ik die ken en bemin.
Ik wil kijken! Maar ik moet naar boven en snel naar bed want: morgen om zes uur is daar weer het Radio 1 Journaal.

Ik baal, ik denk: waar doe ik het voor.
En (zie kop boven dit stukje): ik heb *niets* aan ‘nou, dan doe je het toch gewoon niet‘?
Aangezien Radio 1 Journaal mijn radioliefde wás en Fanlog nog steeds mijn kindje *is*.
Maar ik aarzel en twijfel en weifel en denk.
Want R1J-nieuwe stijl is nu 5 maanden (waarvan ik er 1 op vakantie was) en het aantal uitzendingen dat ik me écht amuseerde was misschien iets meer dan op 1 hand te tellen maar erg veel méér was het niet.

… dan vlieg ik naar Amerika.

En die vliegdag is zelden relaxed maar als het goed is, is het eind van de middag al ‘goed’.
Aangenomen dat ik een mooie auto heb en dat ik in mijn zeer mwah motel (maar ik weet daar geen beter) wél mijn favoriete kamer heb gekregen.
Waarna ik met behulp van de NeverLost (=TomTom) bij de supermarkt wijn en water en cola en frambozen en chips en ander lekkers heb gehaald en dan me installeer op m’n kingsize bed voor de tv met groot scherm en ongeveer 100 kanalen.
Zonder handleiding helaas (bij de kanalen) aangezien het een mwah-motel is maar met wat zappen enzo kom ik terecht waar ik wezen wil waarna het een kwestie is van proberen wakker te blijven om te voorkomen dat ik anders om 2-3 uur in hun nacht alweer wakker wórd.

Daarna begint het paradijs.
Als het begint.
En als het goed is duurt het paradijs.

Tot ik weer terug kom – dan is het voorbij.
Zodat het meest kloterige is als het paradijs er daar *niet* is. Omdat het paradijs er hier helemaal *nooit* is.
Dat zou natuurlijk anders moeten zijn.

Sinds ik in mijn Winkel bij bestellingen vanaf 45 Euro geen verzendkosten reken zie ik inderdaad mensen het winkelwagentje vullen tot nét over die grens. Mooi zo.

Soms blijft iemand er net onder.
Ze bestelt bv voor 40 Euro (of voor 37) terwijl de verzendkosten € 6.95 zullen zijn.
Dan mail ik of ze zich heeft gerealiseerd dat ze tóch op of boven of bijna 45 Euro moet betalen en of ze niet liever voor dat geld nog iets leuks erbij uitzoekt.

1x negeerde iemand die mail (de trut) en betaalde 40 Euro – nou, zelf weten dan.
Meestal reageren mensen heel aardig. Dat ik zo attent ben enzo (wat ik natuurlijk ook ben).
En ik denk: goodwill! Die klant komt vast wel (nou ja: hopelijk) terug.
Soms ook zoeken ze inderdaad iets moois uit en zeggen iets als ‘doe dat er dan ook nog maar bij’.
Op zo’n achteloos toontje. Alsof het een voetbalplaatje is ofzo.

Dan denk ik dat ik eigenlijk gekke Zjennie ben want waarom zo’n klant niet gewoon zélf de verzendkosten laten betalen?

Vrouwen zijn meer bezig met het fantaseren over eten dan met het denken aan seks.
Dit blijkt uit een recent Brits onderzoek.
Bijna 60 % van de vrouwen denkt minstens 10 keer per dag aan seks, echter 70 % geeft toe nog vaker aan eten te denken. Twee derde van de vrouwen is niet tevreden over haar gewicht. Meer dan de helft denkt daarom meer dan 10 keer per dag aan haar figuur.

Gezonder eten
Het ideale tijdstip voor het beginnen met een dieet blijkt dinsdag om 11 uur te zijn. Twee derde van de vrouwen begint dan met gezonder eten.

Zonde
Het onderzoek kwam ook met een top 5 van snacks waarmee vrouwen het liefste zondigen: borrelhapjes, frietjes, desserts, alcohol en chocola.

(bron)

Ik moet een aantal mensen (vooral vrouwen) mailen.
Niet zomaar mailen, maar bijpraat-mailen.
En een babbel-babbel-wat-me-net-overkwam-mailtje schud ik uit mijn mouw maar een bijpraat-mail vergt tijd en toegewijde aandacht.
Zodat die er niet van komt. Zodat ik me steeds schuldiger ga voelen.
En dan nóg schuldiger wanneer wie recht heeft op zo’n mail me mailt of ik wellicht ernstig ziek ben (oid).

Zodat ik me vrijwel elke dag voorneem: vandaag komt het ervan. Niet overdag, maar vanavond.
En dan is het avond en dan komt het er toch niet van.
En voel ik me nóg schuldiger.

Vanavond is opera. En pizza. Met R.
Dat vertel ik nooit vantevoren want al is Grootschermer een dorp, je bent natuurlijk hartstikke gek om op het net te zetten: vandaag tussen half vijf en twaalf is mijn huis onbeschermd.

Ik stap (dus) om kwart over vier in mijn auto want ik moet ook nog een groot pakket afgeven op het postkantoor.
Mijn auto start niet. Ook niet na poging twee en drie.
En dan denk ik: stel dat ik blijf proberen en pompen, en stel dat hij dan pruttel-pruttel opstart – hoe rustig zit ik dan straks in de opera? En wat als hij het vanavond om half twaalf in Amsterdam niet meer doet?

Ik zie onder ogen dat het geen pizza wordt en geen R. en geen opera.
Ik bel R. die eerst een half uur in gesprek is.
Hij zal iemand zoeken om me te vervangen.

Ik heb mijn spijkerbroek en opera-truitje en colbertje (merk: Moppy) uitgetrokken en zit weer in sweats aan de PC.
En maak me zorgen over mijn VW Polo (11 jaar, nog geen 100.000 km gereden) die nu in een paar maanden al 3x ernstige kuren heeft.

Ik weet nooit goed hoe het zover komt maar opeens leef ik in volstrekte chaos.
Ik ruim misschien nog wel een doos met boeken op maar eerlijk gezegd staat die in een hoek met een deksel erop helemaal niet in de weg.

Wat wel in de weg staat/n:
* de troep op de tafel in de woonkamer die ik hoogstens af en toe ietsje afroom maar waar steeds meer bij komt dus dat schiet niet op
* mijn werkkamervloer waar stapels met in totaal honderden boeken liggen
* de magazijnkamervloer waar stapels met tientallen boeken stáán en veel lege dozen en de afgedankte printer en nog zoveel meer dat de werkster niet eens meer voor de vorm daar nog ooit een stofzuiger doorheen haalt
* mijn bureau! ook weer bomvol

Dan krijg ik bericht over de Giveaway of the Day:
Smart To-Do is easy to use but powerful tool that will help you manage your daily tasks more effectively.
Improve the way you manage your everyday tasks. This application will make it easy and fun for you to keep track of your tasks and goals by going much further than the usual to-do lists go.

Easy and fun – als dat toch eens waar zou kunnen wezen.
Nu eerst boodschappen doen en pakjes afgeven op het postkantoor.
Dan is het twaalf uur en is de dag alweer half voorbij.

Wanneer ik een nieuwsbrief voor de Winkel verstuur (ongeveer eens per twee maanden, het is dus niet alsof ik mensen elke week met zinloze aanbiedingen bestook) staat onderaan: als je je wil afmelden, klik hier.
En dan wordt mensen gevraagd of ze een reden willen geven.

Een enkeling zegt: ik koop nooit meer online oid.
De meeste mensen vullen dat niet in en laten het bij de automatische ‘ik wil me afmelden voor de nieuwsbrief’.
Waarna ik hun adres van de verzendlijst haal en terugmail dat ik dat heb gedaan en iets vriendelijks als ‘bedankt voor je belangstelling tot nu toe’.

Soms vragen mensen me ook via dat ergerlijke Notify dat in veel mailprogramma’s zit te bevestigen dat ik het zéér belangrijke brief dat ze m’n nieuwsbrief niet meer willen ontvangen heb gelezen.
Ik (niet flauw) klik daar dan op.
Nu weer zo’n berichtje. Hele nieuwsbrief terug gestuurd met erboven: “Gaarne afmelden!”

En ik wil iets érg vals terugmailen.
Geen idee waarom. Het is het toontje. Maar hoeveel toontje kun je nou leggen in twee woorden met een uitroepteken. Maar ik proéf dus ’toontje’ en word woest.
Ik doe het niet.
Maar laat ook de beleefde ‘bla-bla’ achterwege.

De ex-abonnée schaadt het niet (die ként de vaste vriendelijke riedel niet eens) maar zo heb ik toch mijn eigen mini-lekker-púh-moment.
Waarin een grote vrouw érg klein kan zijn.

‘Zondag is rustdag’ mailt R. me vandaag maar wanneer ik terugmail dat ik mezelf niet echt een plezier doe door het bij elkaar zoeken en inpakken van een giga-Coca-Cola-bestelling uit te stellen tot morgen geeft hij me gelijk.

Dus zoek ik die bestelling bij elkaar (na enige verwarring en een hoop zweten kan ik alles vinden) en pak zorgvuldig in, in een giga-doos.
Deels tijdens Rob Trip die samen met Ronald Plasterk hartstikke leuk en aantrekkelijk zat te zijn (beiden) maar ik zat dus niet ademloos bij het beeld te zwijmelen aangezien ik die bestelling aan het verzorgen was.

Daarna hád ik iets leuks, iets ontspannends, iets ‘voor mezelf’ kunnen doen.
Boek lezen misschien (wat ik écht leuk vind! alleen: hier komt het er niet van).
Dus ga ik een bananendoos onduidelijke boeken bekijken.
Er zitten merkwaardige boeken in met enige waarde. Er zitten andere boeken in met óók enige waarde die ik weggeef aan A. die er dan weer via bol.com zelf aan verdient en het restant te gelde maakt voor een goed doel.

Ook kom ik boeken tegen waarvan ik denk: misschien vindt X dit wel leuk. Of Y.
Zodat ik die als ware ik Santa Klara als kado aanbied.

* Op Fanlog staat een leuk interview met verslaggever Mattijs van de Wiel die bij Obama’s inauguratie was (en nee, ik vraag na-tuur-lijk niet om reacties, want dan ben ik weer zielig en sneu)

* Op Facebook vroeg een BN-er om vriendje te worden met *mij* (niet omgekeerd) en nee, dat was niet Maxime Verhagen maar een andere leukerd

* In VK las ik een erg goed, erg mooi, erg ontroerend artikel over weduwe-worden waarom ik nu zit te snikken.
1 citaat (het slot was het ergste, dat citeer ik maar niet):
“Je rouwt om wie je lief was, maar ook om wie je zelf was. Dochter van, geliefde van, vrouw van, al je toekomstillusies nog intact.”

Ik ben trouwens ook al heel lang (sinds mijn 20e) geen ‘dochter van’ meer.
En ‘moeder van’ ben ik alleen van dieren die regelmatig dood gaan en dan worden vervangen.

… zat ik wat te twitteren over ‘wat zal ik gaan doen’ en suggereerde iemand ‘heel erg retro: plaatjes draaien’.
Zodat ik nu de cd van Applause draai, musical met Lauren Bacall.

Wat me terugvoert naar alleen zijn in New York (vakantie) omstreeks 1980.
En naar deze musical en mijn handen kapot klappen.