Een paar maanden geleden ben ik met Eebje bij de dierenarts.
Ze heeft blaasontsteking en krijgt pilletjes. Ik vraag om een heleboel extra als reserve voor het geval ik ze niet direct bij haar binnen krijg.
Prima, zegt de assistente, en: als ik overhoud kan ik die altijd terugbrengen en krijg ik geld terug.

Vandaag haal ik het mandje op waarin ik Bugs vrijdag afleverde.
Ik neem de pilletjes mee, overhandig ze en zeg: “Deze had ik extra en ze zijn over en ik hoef er natuurlijk geen geld voor terug.”
Waarna ik € 86,70 pin voor het dode konijn.

Later in de auto denk ik: waarom doe ik dat nou.
Het was nb dezelfde assistente. Ik had gewoon kunnen zeggen: “jij zei toen…” etc.

Vorige week had ik iets nog raarders met geld.
Bij de Plusmarkt moest ik dertig Euro en wat dubbeltjes betalen.
Ik gaf veertig Euro aan biljetten en keek of ik een Euro extra had. Had ik niet, wel een munt van twee Euro. Dus gaf ik die. En kreeg terug van 1 Euro.
“Jamaar…” sputterde ik héél voorzichtig toen ik de muntjes in mijn hand zag.
“U gaf er toch wat bij?!” zei de caissière. Op een toon van ‘wat een dom oud wijf’.
“Ja,” zei ik, zag de zich ergerende rij achter me, dacht: ik kan nooit bewijzen dat het een grotere munt was, liet het maar zo en droop af.
Waarna ik zeker twee uur (mogelijk langer) mezelf ontzettend heb zitten vervloeken.

Ik probeer dus mezelf bij de schouders uit het moeras van ellende en self-pity te sleuren maar ik beken: het lukt me niet alleen.

Dus doe ik een mailberoep op anderen.
Resultaat: geen.

En denk ik: dan moet het alleen.
Maar dat lukt niet.

Ik pieker over hoe ik dat deed begin twintig.
Hoe ik bij ‘en nu is het genoeg’ mezelf weer op de pootjes zette.
Ik haal het me niet meer voor de geest.
(nee: nu *niet* de ambulance sturen, ik kom er wel uit – heb alleen nog geen idee hóe)

Zondag is ‘vrij’.
Wat begint met uitslapen tot wel acht uur.

Daarna klooi ik wat aan.
Mail enzo. Surf enzo.
Dieren voeren.
Vandaag: me in de stress gooien omdat konijn Snuf (net weduwe) zich tot bijna 12 uur niet liet zien. Ze zat onder de grond. Ik dacht: die is dood. Maar ze leeft nog.

Verder voerde ik een paar boeken in die er nog lagen.
En daarna ging ik Betty Boop fotograferen wat mooi kon tijdens het schaatsen waar ik niet echt gefascineerd naar keek.
Ik zette ook vast wat Betty Boop in de Winkel.
Ik handelde een mini-bestelling (7 Euro voor smileys) af. Ik beantwoordde een mail van een andere klant.

Toen voerde ik opnieuw de dieren.
Tussendoor trouwens ook al een aantal keren.
Ergens vandaag had ik een vluchtige fantasie van armen om me heen en geborgenheid.
Zinloos dus weg ermee.

Nu is het avond.
Ik kijk in de vara-gids of er iets leuks is.
Om half negen is er een nieuwe Ghost Whisperer.

Ik heb twee Olympus-camera’s en ze bevallen me goed. De C-765 Ultra Zoom is te groot en te zwaar (322 gram) voor achteloos in de broekzak maar maakt prachtige foto’s zelfs bij stand 1280×960 die ik meestal gebruik.
De M-780 maakt zelfs in superstand matige foto’s maar is ideaal klein en licht (142 gram) dus erg geschikt voor meenemen in winkels en dan stiekem mensen kieken.

Nu hoor ik gisteren in Radioonline over een nieuwe Olympus-camera.
Die heeft een beauty-knop. Om de wallen weg te werken en de hamsterwangen wat strakker te trekken.
Ik zoek ‘m op. Dit is ‘m, de Mju-9000 (er is ook een 7000) en dit staat er over de schoonheidsknop:
“The Mju 9000 offers a new Beauty mode which brightens human skin by one tone and provides a softer, smoother texture to create a more attractive, impressive appearance. It can be applied in either image capture mode or playback mode. When Beauty mode is used
in picture playback, it makes the reproduced faces more vivid by featuring the eyes more prominently and enhancing the light entering the pupils as if an eye catch-light was used. Beauty mode is based on the face detection function and does not alter the brightness of the background.”

Lijkt me leuk. Niet voor de buren waarnaar ik gluur maar wel leuk voor mezelf.
Ik weet het: ijdelheid. Maar valt in het niet bij de chirurg en de botox.
(ik weet nog niet hoe groot en zwaar hij is en hoe duur)

[lees deze recensie: hij weegt 185 gram, is maar ietsje groter dan mijn kleintje, kost € 299 en is nog niet te krijgen.

Ik denk wel eens: wanneer bereik ik mijn grens.
Héb ik een grens.
Een punt waar het ’tot hier en nu stort ik in’ is.
Genoeg ruzie, genoeg afzeiken, genoeg dode/zieke dieren, te weinig liefde, te weinig waardering, te weinig handel (beetje banaal, maar een goedlopend bedrijf is óók leuk).
Met als conclusie: tot hier en niet verder.
En dan.

Toen ik begin twintig(er) was en echt woonde op die kamer aan de Weesperzijde verklaarde ik mezelf soms ‘ingestort’. Kroop in bed en trok de telefoon eruit. Geen zin meer.
Na een dag of drie, vier: nu moet het maar weer afgelopen zijn.
En dan deed ik weer mee.

Nu ben ik bang dat als ik toegeef, ik me er niet meer uit trek.
Ik modder dus aan.

Vandaag, toen R, en ik met volle karren voor katten, knagers en kippen (en andere vogels) door Ranzijn liepen dacht ik: wanneer het wat beter weer is moeten we wat goudvissen erbij kopen.
Erbij, bij de twee die we deze winter hebben doorgeholpen.
Met een net over de vijver tegen erin vallende bladeren.
Met een pomp om water uit de sloot bij te pompen tegen droogvallen.

Vanmiddag zie ik opeens een reiger naast de vijver staan.
Ik ren naar beneden, sta wild te gebaren voor het raam van de woonkamer (geen sjoege), gooi hárd de schuurdeur open.
Reiger (wat heeft zo’n beest een groot hóofd! en wat een nare lange snavel!) negeert me. Of beter: hij ziet me wel maar denkt ‘ze kan me wat’. En wanneer ik op hem afloop gaat hij even verderop in de tuin achter een struik staan.

Weer later: daar staat-ie wéér.
Nu reageert reiger iets alerter en vliegt na een lichte aarzeling weg.

Sindsdien ben ik een paar keer gaan kijken.
Mijn lieve, grote, plompe, de winter goed doorgekomen goudvissen – ze zijn niet meer.
Ik vind het hartstikke zielig want ik was (raar misschien, maar toch) aan ze gehecht.

RTL4 kondigde het aan (dus is het waar): deze week keert Rik van de Westelaken terug bij het NOS-Journaal.

Dus kijk ik elke dag en volgens mij heb ik bijna alle uitzendingen gezien maar pas nu: daar is-ie!
Leuk hoor. Vertrouwd.
En hij wenst nog een Mooie Dag ook.

Wel ziet hij er moe uit, vind ik.
Maar dat zal wel bijtrekken.

[z’n haar zit in ieder geval erg goed]

Woede – woede – woede raast door mijn ziel.

Ik kan het niet, aangedaan onrecht (door mij als zodanig gepercipieerd) van me laten afglijden omwille van lieve vrede en omdat ‘we’ nu eenmaal verder moeten en ach wat doet het ertoe.

Ik heb een (soort van) incasseringskussen en de klapjes daarop verdraag ik als wat een vrouw in het leven nu eenmaal overkomt.
Ik heb een zone erna met oprechte woede en ‘wat krijgen we nou en hoe haal je het in je stomme hoofd’ wat ik soms wat subtieler formuleer en dan is er nog gesprek mogelijk.

En ja, tuurlijk gebeurt het daarna nog tig keer dat ik tóch ‘ok, zand erover zeg’ maar dat zand is dan een dun laagje en gebeurt er nog eens iets dat mijn ziel pijnlijk raakt en (o shit!) nóg eens: dan is het over en uit.

Dat zuigt. Want eigenlijk houd ik niet van ruzie.
Maar ik houd nog minder van dat blijmoedige getrappel op mijn ziel door mensen die vinden dat ik daar maar tegen moet kunnen.

De deurbel gaat, ik verwacht geen bestellingen en ook geen kadootje en inderdaad: een collecte.

Of  ik iets “over” heb voor de Hersenstichting.
‘Over hebben’. Als in: ik bulk in het geld, heb óver en wil ik een beetje daarvan aan de Hersenstichting geven. Of in: wil ik een offer brengen voor dit goeie doel.
Natuurlijk heb ik iets ‘over’ (als ik niet iets ‘over’ had zou ik niet in een klein dorp wonen).

Bovendien: de Hersenstichting.
Dat is toch het goeie doel waarvan Rob Trip ambassadeur is?
Wanneer de vrouw alweer weg is fantaseer ik over hoe dit contact ook had kunnen verlopen.
“De Hersenstichting! Rob Trip! Mist u hem ook zo als presentator van het Radio 1 Journaal.”
En zij dan helemaal uit de zure plooi: “Rob Trip! Bent u ook zo’n fan? Zat u vroeger ook zo knus in uw donkere kamertje naar hem te luisteren terwijl hij Katie Melua voor ons draaide?”
Enzovoorts en zo niet verder.

Op een lijst gaat het over het te lijf gaan van je externe chaos (de stapeltjes).
Er komt veel ‘ik ook’ voorbij en een paar oplossingen.
Je hebt de ‘elke dag een taak en die ook afmaken’-mensen en de ‘als het me echt tot de lippen komt doe ik het heus wel’-mensen.

Iemand heeft in een boek (dus: verantwoord) gelezen dat als er van alles moet je datgene moet gaan doen wat je kunt opbrengen, anders wordt het toch niks.
Dit is wat ik zelf ook doe.
Zodat ik nu al dagen bezig ben met het leegruimen van planken in het magazijn, die boeken researchen en wat ik niet geweldig vind in een doos doen voor weg-geven.
Het schiet aardig op, met die planken (waarop dan weer dozen met in de Winkel ingevoerde boeken kunnen staan of dikke boeken op een rij).

Maar zo ziet mijn kamervloer er nu uit.

En dit is mijn bureau (een stukje ervan).

Het gaat niet goed met mij en de buitenwereld.
Ik heb 1 niet meer bij te leggen conflict (het zij zo) en sinds gisteren ook nog een nieuw conflict.

Iemand trapt nl opgewekt op mijn ziel (ze weet dat ze het doet maar het kan haar niet schelen omdat ze denkt dat ze gelijk heeft en haar punt wil scoren).
Mijn natuurlijke neiging is: wat denk je wel, wie denk je wel etc.
Maar dit keer (ik ken haar niet zo goed, dat is een verklaring) smoor ik mijn agressie in: het aanbieden van een kado.

Terwijl ik het doe denk ik al: krankzinnig.
Maar er nog een keer overheen mailen met ‘bij nader inzien…’ = raar.
Dus probeer ik dit idiote gedrag van mezelf te accepteren.

Dan is er op twitter nog iemand die de vloer met me aanveegt door te zeggen dat ik altijd kat op 60-minners. Wat onzin is maar ik zie die reactie pas bijna een uur nadat-ie geplaatst is en dan is er geen adrem sterk terugkomen meer bij.

Het leven zuigt dus.
En de buitenwereld – ik wou dat die niet bestond.

Een voordeel van ‘geen tv die ik wil zien’ is dat ik muziek speel die op m’n PC staat.
Ik proef aan de net gedownloade 3 cd’s (z’n werk) Rod Stewart en ‘You wear it well’ draai ik wel 4x en dan ‘Handbags and gladrags’ om over te gaan op Dusty (her Majesty!) Springfield van wie ik de zoveelste ‘best of’ (en weer een andere) gisteren binnenhaalde.

Haar versie van 24 Hours from Tulsa!
Mooi, mooi, mooi!
Ik probeer me voor te stellen met wie ik in dat kleine, onooglijke motel iets moois zou beleven.
George Clooney? Robert Redford? Robert Downey jr? Bon Jovi? Maar die vliegen daar toch allemaal in een privé-jet overheen?
En stel dat 1 ervan daar was gestrand en mij zag parkeren met m’n SUV.

“And that is… when I saw her….” etc.
Komopzeg!

Verder gezapt naar Gary and the Pacemakers (wegens zo absurd jong dat het alleen maar jeugdsentiment is) en nu Gene Pitney.
‘Only love can break a heart’ – ach ja.

“Voorkom een depressie tijdens de recessie – lease een Mini.”
Ik hoor die reclame nu al weken maar ik snáp ‘m niet.
Niet alleen omdat ik me niet kan voorstellen dat ik mijn eigen depressies zou voorkomen door een Mini te leasen. Maar vooral door die spotjes die ze eraan vooraf hebben geplakt.

Het kind dat door zijn moeder alle slagers van de stad wordt langs gestuurd voor een plakje worst. Die moet hij dan bewaren waarna hij altijd worst moet eten op brood.
En dat andere spotje van de moeder die wanneer haar dochtertje 3 wordt de pop die de dreumes met sinterklaas kreeg nóg een keer inpakt. Wat het kind niet zou merken.

Eerst dacht ik: ze proberen op die manier aandacht te vragen voor zielige arme mensen.
Maar dat is niet logisch. Omdat er geen conclusie aan hangt.
Tenzij die conclusie echt is: als je geen geld hebt om je kind goed te eten te geven of een nieuwe pop te schenken op haar verjaardag moet je een Mini leasen.
Maar dat lijkt me dus zo raar.

Er zijn drie vrouwen die ik al een tijd had moeten/willen mailen.
‘Moeten’ omdat ik in een contact te lang niets liet horen (ik was aan de beurt, er kwamen ook herhaalde ‘hoegaathet’-vragen).
‘Willen’ omdat ik die contacten wil behouden.

Intussen heb ik bedacht dat ik 1 ervan afschrijf.
Klinkt wat achteloos, het is anders.
De relatie was al wat doodbloedend van twee kanten – vandaar.

Resteren 1 en 2 of A en B.
X (kan ook nog) is een vriendin-van-heel-vroeger en we kennen elkaar in het hier en nu onvoldoende om makkelijk bij te praten: dat betekent dus écht ervoor-zitten en proberen alles dat mijn leven nu compliceert en wellicht ook vreugde geeft uitleggen.

Y is een virtuele vriendin en telkens wanneer ik tegen haar ook maar iets van aarzeling over Fanlog laat blijken zegt ze: stop ermee! stop ermee! stop ermee!
Zodat als ik haar nu zou mailen ik een moeizaam verhaal moet houden over ‘Fanlog zit me dwars máár…. dit betekent het voor me en ik wil het *niet* opheffen’.

Ook dat is niet een gezellig bijpraatmailtje.

Zodat ik ook vandaag niet bijpraat en contact bijhoud.
Zodat mijn schuldgevoel steeds erger wordt.
En mijn virtuele vriendschappen nog meer slinken.

Het New Museum of Contemporary Art in New York zoekt vrouwen die per dag zeker zes uur willen slapen in het museum. Het gaat om een kunstproject van de Chinese kunstenaar Chu Yun.

De vrouwen moeten tussen de 18 en 40 jaar zijn en krijgen 10 dollar per (slaap)uur. Dat is 7,80 euro.

De directeur van het museum laat weten dat de kunstenaar de vrouwen zelf zal selecteren voor zijn installatie.

(Bron)

Op mijn kamer is het nu echt niet meer te harden (hierna vlucht ik weer weg) zodat ik beneden verder lees in Emma Brunt.

Soms moet ik erg om haar lachen.
Maar naarmate ik verder kom begin ik meer te begrijpen van de (jonge) recensente die in de Volkskrant schreef dat ze liever gelooft (gelooft) in het ’tut jezelf lekker op en alles komt goed’ van Joyce Roodnat.

Want Emma Brunt confronteert niet alleen met ‘ik kan geen man meer krijgen’. Ze confronteert ook met eenzaamheid en paniek. Met het vege teken van niet goed voor jezelf als lichaam zorgen (niet koken). Met het andere vege teken van troep in huis.

Wat ik wel raar vond was de foto op de omslag: ze hééft het wel over vellen die opeens over je ogen hangen maar die zie ik daarop niet. Haar ogen zien er mooi helder uit. Zou een beetje make-up echt wonderen doen? Of is dit phtoshop?

Het is ‘je ogen laten doen’ weet ik intussen. Slurpslurp vet wegzuigen uit de vellen er boven en strak trekken van de wallen eronder.
Een operatie die ze geestig beschrijft, maar toch.
Ze heeft ‘m toch maar laten doen.