De Nederlandse vrouw neemt het niet zo nauw met intimiteiten buitenshuis. Seks met een collega heeft 33 procent wel eens gehad, 90 procent vindt een aanraking van een bekende prima, 30 procent heeft er geen moeite mee zich door anderen dan haar eigen man op de mond te laten zoenen en ruim de helft van alle vrouwen vindt het leuk te worden nagefloten.

Op de vraag of een tik op de billen als ongewenst wordt ervaren, antwoordt 30 procent dat dit afhangt van de uitdeler. En zo is een op de zeven vrouwen bereid met de baas naar bed te gaan in ruil voor promotie, met de kanttekening dat hij er wel leuk moet uitzien.
(bron)

“Dag Jeanne met Arthur van Rajapack.
Rajapack heeft dit jaar uitgeroepen tot het jaar van de kostenbesparing.”

Ik schiet de lach. Wat leuk en origineel gevonden!
Nu treft Arthur me toch al in een goeie bui want Guus zag ik niet meer sinds die toen R. kwam om tien uur het huis ontvluchtte. Ik riep uit het raam, vanaf de schuurdeur en in de tuin.
Om vier uur: nog steeds geen Guus (R. was om twee uur al weg) en ik ben in gedachten al affiches aan het maken wanneer meneer van boven komt. Lekker warm lijfje, lag gewoon ergens te maffen. En wou best rosbief. Toen belde dus Arthur.

Die mag me een aanbod doen. 10% korting op plastic zakjes die ik wel bij ze bestel.
Heb ik nog genoeg van, maar misschien de blisterverpakkingen?
Zou ik moeten nakijken en dat kan deze week niet want ik heb het heel druk.
“Dat is alleen maar heel goed!” lacht Arthur en “nou en of” doe ik (wijselijk verzwijgend dat druk is met 1) Jozef halen 2) caaf Carla naar de dierenarts voor een prik 3) op Tashi passen 4) konijn Potter weer ophalen bij R.).

Wat heel erg is: hard toeterend, raampjes open, vrolijke muziek tetterend uit de autoradio dwárs door een begrafenisstoet rijden.
Niet doen. Is schandelijk.

Wat net zo erg is: in een dorp rustig rijdend vanaf de Plusmarkt langs de kerk rijden waar dorpelingen zich verzamelen. Meesten gekleed in het zwart. En dan nog een paar groeten ook (geen groet terug, alleen strakke blikken).
Schande. Omdat er een begrafenis aan kwam. Waar ik niets van wist.
Ik wist niet eens dat er een dorpeling dood was.
Wat de allergrootste schande is vermoed ik.

Het voordeel van ’s nachts wakker liggen omdat de ene nare droom de andere opvolgt en slapen steeds minder aantrekkelijk wordt: je hoort nog eens wat.
Zo kan ik bevestigen dat sinds vannacht 4 uur de Polderbaan weer in gebruik is.
En: was daar verderop in de polder niet de scholekster?

Vanochtend mag ik met L. en Tashi een rondje Middenweg lopen.
En ja hoor: de scholekster.
Verderop: baltsende kieviten.
Veel ganzen ook (maar die staan juist *niet* voor lente denk ik, die vreten zich vol om élders een gezinnetje te stichten).

We zien de kiekendief. Maar ik ben niet goed genoeg in kiekendief om te weten of het die is die hier overwintert of die in onze rietkragen broedt.
Aan het eind van de Middenweg nóg een roofvogel. Geen idee welke. Straks eens kijken of er iets aan de wazige foto valt te zien.

Ik wou dat de grutto terug was. En dat de tuin weer groen was.
Ik wil de complete lente and I want it nów.

Die radeloze mensen vertelden stuk voor stuk dat ze ten einde raad waren omdat ze officieel nog niks wisten en dat ze uiteraard vurig hoopten dat hun geliefden het overleefd hadden. Jammer, dacht ik, omdat dat soort beelden mij altijd veel te cliché zijn.
Ik wacht al jaren op het moment dat een in de aankomsthal wachtende mevrouw heel nuchter vertelt dat ze hoopt dat haar man het niet overleefd heeft omdat haar huwelijk met hem toch al jaren een hel is.
Of dat ze een koel betoog houdt over de vrouw met wie haar echtgenoot op reis is. Zogenaamd zijn secretaresse, maar ondertussen! Lijkt me prachtig als ze vertelt dat ze hoopt dat dat dertig jaar jongere tyfuswijf haar beide benen moet missen zodat haar man haar de rest van zijn leven mag duwen!
Maar dat soort beelden zien we nooit.

Een week geleden werd Eebje ziek en ik *wist* het: die gaat dood.
Wat ze de volgende ochtend om 5.40 uur ook deed.

Sindsdien gebeurt er het 1 en ander en doe ik het 1 en ander en ben ik vooral bezig met ‘bestaan’ en het me aantrekken als klanten naar doen. Dat doe ik altijd maar nu nog meer.

Ik zit op een lijst van vrouwen waarop we elkaars wel en wee bespreken.
Ik doe ‘zo’n beetje’ mee. Eigenlijk, bedenk ik na deze week, doe ik meer mee op twitter.
Nou, niet ‘méé’-mee. Maar toen Eebje dood was meldde ik het daar meteen en daar kreeg ik aardige reacties (en ook heel veel niet-reacties, ik wil het niet mooier maken dan het is). Maar op die lijst meldde ik het niet eens.

Een paar dagen geleden reageerde ik wel zelf op iemand.
Bozig. Waarna de hele lijst over me heen viel (behalve diegenen die het mogelijk met me eens waren maar die -verstandig- dachten: als je met zo’n tekst onder de bagger wordt gestort kun je beter je mond houden).

Ik ben niet goed in groepen.
*In* die groepen zitten er ook teveel trutten (v/m) van klasse waarmee ik helemaal niks te maken wil hebben maar die áls ik eens iets zeg altijd over me heen vallen.

Conclusie: ik ga de groep/lijst maar weer eens verlaten.
Als waar je verkeert geen warm nest blijkt – wat is dan the point van er verkeren?

Ik bied een boek aan voor 8 Euro (na vlijtige research, de concurrenten die ik kon vinden zitten boven de tien) en weeg het en kom -vlg. TNT-tarieven- op € 3.50.
Een Belgische klant bestelt het boek, ik weeg het nogmaals, leg uit dat het 585 gram weegt en dus valt in pakket naar België tussen 500 en 2000 gram = € 7.40 en breng voor verzendkosten € 7.75 in rekening.
Ja! deze geldwolf wil ook haar bubbeltjesenvelop voor 1x ietsje gecompenseerd zien.

Vandaag een mail.
“Beste,
Ik moet afzien van deze verkoop aangezien de verzendkosten elders lager liggen (vanuit Nederland, maar zelfs ook vanuit Engeland) en de samengestelde kost in het geheel ook lager is.”
Waar ik dus niets van snap want hoe kan iemand lager gaan dan die € 7.75 (behalve met een paar dubbeltjes door geen envelop te rekenen).

Nóg een mail van een klant.
“Goedemiddag,
Dit was een testbestelling, dus deze bestelling klopt niet!
Ik heb nog 2 vragen:
Is het niet mogelijk meerdere kikkers van hetzelfde soort te bestellen? Want dit lukt me nu niet.
Ik ga ervan uit dat de bezorgkosten per zending zijn? Dus stel: ik bestel in totaal 20 kikkertjes, dan ben ik toch € 13,25 (20 x € 0,60 + € 1,25) kwijt?
Alvast bedankt voor de informatie.”

Ik schrijf iets terug over: lees eens de leveringsvoorwaarden. En zie eigenlijk nu pas wat een idiote mail dit is: 20x 1 kikkertje dat meer weegt dan 20 gram dus op de post gaat voor € 1,25 per stuk en dan voor 20 exemplaren óók € 1.25 verzendkosten?

Hiernaast staat een poll.
Als ik rijk was zou ik… ophouden met werken. Dat is 1 optie.
Maar ik heb niets tegen werken.
Alleen zou ik willen dat ik kon kiezen wie ik me verwaardigde te bedienen als klant.

Ook bel ik het CBR.
Althans, dat probeer ik.

De hele ochtend krijg ik een ingesprektoon – zo 1 alsof de telefoon eraf ligt.
Dan, om kwart voor twaalf: “er zijn nog 5 of meer wachtenden voor u, wij adviseren u later terug te bellen”.
Ha! denk ik, lekker niet. Ik ga gewoon wachten.
Dat doe ik dus drie kwartier en dan zijn “al onze medewerkers nog steeds in gesprek” en word ik wat ranzig van dat “heeft u nog een ogenblik geduld alstublieft”.
Drie kwartier vind ik genoeg – ik leg neer.

Om half twee weer die “vijf of meer” en ik hang meteen op. Om twee uur nog een keer en nu besluit ik het er maar weer eens op te wagen.
Na twintig minuten verbreek ik wat moet doorgaan voor een ‘verbinding’.
Omdat ik denk: dadelijk héb ik iemand te pakken en wedden dat die zegt dat die het ook niet weet en dat ik maar rustig moet afwachten?
En dan kan ik wel dramatisch doen, maar dat doen al die andere bellers die de lijn bezet houden natuurlijk óók. Want als die geen drama voelden, zouden ze ook niet bellen.