Over mezelf en andere dieren
Ik zoek Gräfin Maritza, kan haar niet vinden, duw Woman of the Year in de ghetto blaster en ah… peace.
Mijn innerste ik is in evenwicht met wie ik was toen ik in mijn eentje in New York in een matinée de handjes stuk klapte voor Lauren Bacall.
(listen to that!)
Laatst las ik ergens dat als je neigt tot depri het juist averechts werkt om jezelf op te peppen tot positief denken.
Mn als het gaat om zaken als “ik ben wél leuk” “ik ben de moeite waard om te leren kennen” “tuurlijk verdien ik een mooie baan”.
Als je van je eigen al positief bent versterk je dat met dergelijke mantra’s.
Somberder mensen worden zich juist extra bewust dat het *niet* zo is.
(Rara in welke categorie val ik)
Vandaag deed ik Fanlog – maar mijn onderwerp dat was aangekondigd ging niet door.
Daarna deed ik Winkel en toen ging er iets mis dat nog moet worden opgelost (door iemand anders).
Toen was het Grey’s Anatomy en daarin zat een hoop ‘dood’ en verdriet en onbeantwoorde en ook wel beantwoorde liefde.
Het was hartstikke mooi maar het maakte ook teveel los en ik kon werkelijk niet bedenken wat ik voor mezelf moest koken (waarbij hielp dat ik alleen aardappelen in huis had gehaald, en eieren).
Zodat ik een restant huzarensalade uit zo’n bak naar binnen lepelde en nu ben ik misselijk.
Weken zit ik er achteraan: wie worden de nieuwe presentatoren van het Radio 1 Journaal in de ochtend.
Ik bedenk mogelijkheden en leg die voor aan NOS-sers die het kunnen weten.
Ik mail andere NOS-sers die niet per se inner circle zijn maar die mogelijk wel iets hebben gehoord.
Ik krijg het niet voor mekaar en moet vanmiddag nav het NOS-persbericht tegelijk met alle andere media een stukje over de nieuwe presentatoren op Fanlog zetten.
BAAAALEN!
Ik wou nog iets weten/hebben.
De oekaze die adjunct-hoofdredacteur Tim Overdiek aan de redacteuren zond over twitter.
Weer rondje ‘heb jij ‘m, zou je ‘m mij willen doormailen’ gedaan.
Niks. Tot een uur na dat ‘presentatoren’-persbericht.
In mijn inbox rolt de oekaze.
Twintig minuten later staat mijn stuk op Fanlog en een halve minuut daarna kondig ik dat aan op twitter zodat ik nu de bezoekersaantallen op Fanlog via-twitter enorm zie stijgen.
Ik ben opgetogen, ik gloei, ik denk YES, ik róep zelfs YES.
Eens journalist, altijd journalist.
Zelfs nu ik een betrekkelijk succesvolle webwinkelierster aan het worden ben.
Een lief meisje met een bijna-Vlaams accent aan de telefoon.
Of ik tevreden ben met Nespresso. Met het apparaat. Met de koffie. Met de service.
Nou en óf ben ik tevreden!
En tis dat ze zo lief is en zo’n mooi accent heeft maar eigenlijk is het natuurlijk een zeur-gesprek dat na ‘ja hoor, ik ben overal tevreden over’ had kunnen worden beëindigd.
Maar is er nou echt helemaal *niets* dat Nespresso nog méér voor me kan betekenen.
George Clooney! ik denk het maar zeg het niet.
Wel zeg ik iets als “en die reclames met George Clooney zijn ook erg leuk” – hopend dat zij nu zal beginnen te zwijmelen zodat ik gezellig méé kan doen. Maar ze beaamt alleen dat het erg leuke reclames zijn en misschien is zij die ene vrouw op 200 die George Clooney niet ongelooflijk smakelijk vindt (zul je net zien).
Dan belooft ze me als dank voor het gesprek een gratis reinigingsset voor m’n Le Cube.
Die wordt meegezonden met mijn volgende bestelling.
Nou ja, das natuurlijk óók leuk.
Er is een wonder geschied.
Het lijkt (ik ben nog voorzichtig, maar toch) dat ik goed zit met de kinderboeken.
Binnen een uur vijf bestellingen waarvan drie kinderboeken.
Eén bestelling voor 75 Euro! Alles bij elkaar al voor 100 Euro kinderboeken verkocht.
Plus die twee andere bestellingen nav deze nieuwsbrief.
Zou het écht een keer goed gaan?
Dat zou fantastisch zijn.
Ik deed Fanlog, ik deed dieren voeren (iedereen is alive en lijkt well).
Ik rukte wat onkruid uit (=goed voor rusteloze ziel).
Ergens het komende uur (de godin en het weer dienende) komen de nieuwe Kadotips in de Winkel.
Zodra mijn webmistress zover is.
Tot dan hang ik rond.
Hoewel: ik kan natuurlijk ook het kastje in de badkamer inruimen.
Laat ik dat maar doen.
Of er in elk geval mee beginnen.
Created by The Oatmeal
Ik zit een beetje krap.
Niet heel erg krap. Ik bedoel: ik koop er geen ons rosbief of fles slobberwijn minder om.
Maar het saldo van mijn girorekening is niet-zo-hoog.
Zodat ik ‘o shit’ denk wanneer de flappentap van de Rabo wanneer ik 200 Euro wil opnemen zegt: Gelduitgifte is niet mogelijk, Er wordt niets van uw saldo gehaald.
Snel naar huis. Wat deze week nog niet meevalt omdat de directe weg door de polder is afgesloten (er wordt gewerkt) zodat ik om moet rijden langs de Beemster.
PC aan (die daar de tijd voor neemt), inloggen op de Postbank/ING-site.
Saldo: € 262.
Dat is niet veel maar dat is voldoende om € 200 op te nemen.
Conclusie: hikje van de flaptap van de Rabobank.
Had ik het net dus toch maar even bij de ándere bank naast de Plusmarkt geprobeerd.
Wat ik niet durfde omdat ik bang was dat bij 2x nee mijn pas zou worden opgevreten.
Niet erg realistisch misschien. Maar dat dacht ik.
De bijeenkomst van Maxime Verhagen en 100 uitverkoren twitteraars was vorige week.
Ik was 1 van die uitverkoren twitteraars maar ik ging niet.
Ik heb de tweeup niet met beeldjes en tekstjes toen die zich afspeelde gevolgd.
Dit is een foto. Een van de véle foto’s.
Want Maxime is werkelijk suf-gekiekt die dag.
Ik had daar dus ook kunnen staan.
Met een arm van Maxime om m’n schouder en een brede grijns.
Meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen vindt dat haar uiterlijk er best mee door kan. Nog eens een kwart bestempelt zichzelf als ‘een lekker ding’.
Dit blijkt uit de antwoorden van ruim 600 deelnemers aan de Grazia beauty-enquête. De meesten hebben er ook best wat voor over om er goed uit te zien.
Bron is De Telegraaf en misschien zie ik dat fout maar volgens mij staan 600 lezeressen van Grazia niet model voor *de* Nederlandse vrouw.
Toen ik meisje was, was ik een mooi meisje maar daarvan was ik me niet bewust.
Toen ik jonge vrouw was, was ik een best-mooie vrouw en er was een tijd dat ik me daarvan bewust was (begin 20) maar al snel niet meer.
Nu ben ik een oudere vrouw en mijn zelfbeeld is diffuus.
Ik voel me nog 40 en ‘best mooi’ en in de spiegel kijken doe ik zo min mogelijk.
Wanneer ik het wel doe ben ik onaangenaam verrast.
Ik heb een illusie dat het wel meevalt met mij.
Hoewel ik rimpels zie in mijn bovenarmen en dijen en andere gruwelijke plekken – en vergeet niet de hangende oogleden.
Net zap ik naar Het Gesprek. Een vrouw met een rode kleurspoeling die doet vermoeden dat ze verzuimd heeft op tijd te soppen presenteert. Ze ziet eruit als een akelige heks. Wat nogal afleidt van of ze de juiste vragen stelt.
Het is Elsbeth Etty en ze is net zo oud als ik.
Verwarrend.
Toen ik op mijn 30e (ongeveer) voor het eerst in Arizona was, reisde ik alleen.
Ik ging toen nog naar dierentuinen en bezocht een woestijndierentuin bij Phoenix waar ik in de shop de Arizona Sun Products ontdekte. SPF 4 en 8 en Moisturizer en shampoo. (Er is meer, maar dat is wat ik pleeg te gebruiken).
En vooral: de Lip Kist. Prima spul.
Hiervan bied ik nu een aantal exemplaren aan voor de aankoopprijs van € 2,50 *incl.* verzendkosten.
Waarom? Omdat ik de laatste weken keihard heb gewerkt en net de laatste Amerikaanse kinderboeken in de Winkel heb gezet die echt móeten voordat later deze week de Nieuwsbrief kan worden verzonden.
Ik heb dus iets af. Joehoe en jippie.
Wil je zo’n Arizona Sun Lipkist? Zet het in een commentje.
En ik weet ook wel dat het nu afkoelt buiten maar het wordt binnenkort vast weer mooi weer (en anders kun je ook nog naar een warm land op vakantie).
Ik had een droom waarin veel gebeurde.
Ook een hoop raadselachtigs en frustrerends.
Maar hij liep goed af. Omdat ik erin was geslaagd anderen mijn werkzaamheden in de maag te splitsen.
Een saai artikel dat ik moest schrijven. Een moeilijk college dat ik moest geven.
Zodat ik aan het eind van de droom op al mijn ’te doen’-velletjes keek om vast te stellen dat ik álles elders had gedelegeerd.
Echt ‘delegeren’ was het niet. Het was meer manipuleren.
Maar het voelde goed.
In de wakkere werkelijkheid staat vandaag deel twee in mijn ‘Waarom journalisten van het Radio 1 Journaal twitteren’-serie op Fanlog. Hier zo
Met Gio Lippens, Peter ter Velde, Dorald Megens, John Sarbach, Ron Linker en Govert van Brakel.
Daarbij hoort: promotie. Aangezien het na al het gedane werk natuurlijk wel leuk is als mensen het ook lezen.
Dus stuur ik een mailtje weg naar een collega-log: kun je er iets mee?
Dus plaats ik een berichtje in de Radio 1 Journaal hyve en ook maar -brutaal- in die van Langs de Lijn.
Nu alle mensen die een bijdrage leverden mailen dat ze nú op Fanlog staan en ‘nogmaals bedankt voor je bijdrage’.
Dan even spammen op twitter (waar ik de hele dag verder probeer weg te blijven om zo 1 twitterloze weekdag te hebben).
En nu dus hier.
Ik geloof (maar weet niet zeker) dat ze in het Duits ‘Hosen’-rollen heten.
Mezzosopranen (vrouwen dus) die jonge jongens portretteren.
Ze worden verliefd op volwassen vrouwen. En soms (niet altijd) worden die er zelf ook verliefd op.
In Nozze di Figaro is Cherubino in z’n eentje verliefd op de Contessa.
In Der Rosenkavalier is Die Marschallin ook hartstikke verliefd op haar Quinquin.
(het loopt slecht af: hij wordt verliefd op een meisje van 16)
Ik weet er niks van, van die rollen. Hoe ze bedoeld zijn.
Ik vermoed dat de componisten ze bedachten vanwege de stemmen.
En ik vermoed ook dat in de seventies de regisseurs wat gingen spelen met de seksen/sex.
Omdat twee vrouwen in love ook wel weer hartstikke sexy is (or so they say).
Ik herinner me een productie van de Nederlandse Opera.
In het eerste bedrijf ligt de vrouw met haar jongetje/meisje in bed. Dan wordt er op het knulletje een beroep gedaan om op te treden als Rosenkavalier: hij moet een roos brengen aan een jong meisje om haar zo voor een (oudere) man ten huwelijk te vragen.
Vele uren later (dit is een lange opera) valt hij met de kleine in bed want ja: eenmaal het oog laten vallen op een 16-jarig wicht is de vrouw van wel 40 (oid) natuurlijk subiet uit zijn gedachten geraakt.
Ik heb de opera intussen meerdere keren gezien. Ik heb altijd meegevoeld met Die Marschallin. Ook toen ik zelf nog 20 was. Ze is mijn avatar bij twitter.
Dit stukje komt uit een film.
Octavian (Quinquin) gaat weg vanwege die roos. En zij, de Marschallin, weet al dat dit helemaal fout gaat aflopen voor hun beiden.
Mijn badkamerkast is al een paar jaar niet opgeruimd, dacht ik een paar weken geleden. En: daar moet ik toch een keertje iets aan doen.
Vanmiddag wou ik een stukje Tour de France kijken.
Niet dat zo’n tijdrit vreselijk spannend is (hoewel er natuurlijk altijd iemand gruwelijk ten val kan komen). Maar: ik wou er weer in komen.
Zodat ik eerst een doosje mee nam naar beneden met alles dat eerst op de rand rond het bad had gestaan en daar door de werkster vanaf is geveegd aangezien ze anders weigerde die rand schoon te maken.
Ik gooide wat oude zeepjes en hotelflesjes met lotion weg.
Toen de bovenste plank van de kast.
Met erg handig muggenspul tegen erg enge muggen (de no-see-ums) en Advil en Tylenol en Naproxen.
Uiterste verkoopdatums liepen uiteen. De geneesmiddelen waren niet ouder dan een jaar of acht.
Het muggenspul bleek uit 1996.
Toen ik nog in Utah kampeerde met Lodewijk.
Ik heb erg veel van dat muggenspul. Verschillende soorten en merken.
En wat ik me goed herinner: niets hielp.
Wat is het toch met het geluid van BBQ dat ik het ervaar als een rub-it-in van: jij hebt geen man en geen gezelligheid en jij zit zielig te zijn?
De buren doen het er natuurlijk niet om.
Maar altijd komt het zo over.
Rik van de Westelaken wordt eind augustus presentator van de avonduitzending van het Radio1Journaal. Hij vervangt Lucella Carasso die dan zwangerschapsverlof krijgt.Wanneer Govert van Brakel in november met pensioen gaat neemt hij ook zijn diensten over.
Na vier maanden wordt bekeken of Rik van de Westelaken bij R1J blijft of dat hij terugkeert naar het televisie-NOS-Journaal.
Dat is het officiële, droge bericht zoals het ook op Fanlog staat.
Hier kan ik er een onzakelijk YES!!!! aan toevoegen.