Vandaag deel 4 van de twitterserie met Jeroen Wollaars die er spijt van heeft dat toen hij een keer een item voor het NOS-Journaal maakte over twitter hij daarbij heeft vermeld ‘verslag: Jeroen Wollaars’ ipv @wol (zoals wij op twitter onszelf typeren, met dat @).
Ook leuk: oud-NOS-correspondent Jacques Schmitz (nu nog alleen ingezet bij hoge nood) die NOS-sers op twitter volgt ‘uit NOStalgie’.
Presentator Bert van Slooten besteedt zijn vakantie -die is nú- om te bedenken of hij wel met twitter zal dóórgaan – die is nl nog niet echt gegrepen.
Verder: redacteur cultuur Ron Holman. En als-niet twitteraar verslaggever Marc-Robin Visscher.
Fanlog
Ik had het laatst over zorgen om Fanlog.
En spitste dat toen toe op mijn vakantie.
Dat was ‘verhullend’ omdat het daar wel en niet over ging.
Hansje, met wie ik Fanlog vier jaar geleden begon, had te kennen gegeven dat de periode Tour de France (geen avonduitzendingen Radio 1 Journaal) haar zéér goed was bevallen. Ze dacht na over met Fanlog stoppen.
Wat zou betekenen dat tijdens mijn vakantie er geen Fanlog zou zijn (op een paar stukjes in de ochtend -mogelijk- na). Dat zou ze uiterlijk zondag laten weten.
Zodat ik nu al drie dagen bloednerveus door het leven stapte.
Vandaag hield ik het niet meer en mailde: verlos me uit mijn lijden – wat wordt het.
Het wordt stoppen.
En nee, het over mijn vakantie tillen zodat ik het daarna weer zelf 100% schouders eronder kan oppikken daar heeft ze geen zin in.
Oh well enzo en oh nog zo wat.
Saskia
Ik haal de Volkskrant uit de brievenbus, leg die ergens naast mijn bureau want: geen tijd voor ivm
– eerst fanloggen
– dan R. ophalen die met caaf Carla naar de dierenarts zal gaan
– intussen zal ik de plaatjes verwerken in deel 4 van de twitterserie (morgen op fanlog)
Maar mijn oog valt op de foto rechtsboven. Wat een mooie vrouw!
Ik haal Intermezzo uit de krant: ‘Saskia Poldervaart, feministe’.
Wat grappig, denk ik – die ken ik. Van Dolle Mina.
Ik blader naar het artikel en lees: ze gaat dood.
Herinneringen in mijn hoofd. Leuke, vrolijke meid was Saskia. Ze woonde ietsje van mij vandaan. Ik op de Weesperzijde, zij in de Oosterparkbuurt. Ik herinner me nu weer dat ik een keer bij haar op bezoek was. Omdat zij Pauline Bart te logeren had (schreef ik hier eerder over).
Hoogblond – Saskia. Met een grote, gulle lach. Grote wat onregelmatige tanden. Een lange paardestaart.
Hartstikke aardig.
Ik laat Intermezzo liggen om al die andere dingen te doen en lees het artikel pas nu.
Zo weinig herkenning.
Wat niet gek is natuurlijk. We kenden elkaar veertig jaar geleden. En ook toen waren we niet meer dan bevriende kennissen in het actiewezen.
Volgens het artikel weet ze sinds februari dat ze een hersentumor heeft en gaat ze over een maand dood.
Wat ze helemaal ok vindt omdat het leven mooi was.
Ik bestudeer de foto’s.
Wat een prachtige vrouw. Mooi gekleed op de foto’s. Mooi opgemaakt. Mooi gefotografeerd.
Planning
Vandaag heb ik hard gewerkt aan afhandelen van een paar klanten van de Winkel, fanloggen ochtenduitzending Radio1 Journaal en toen het schrijven van deel vier van de twitterserie voor Fanlog.
Over welke R1J-mensen twitteren en waarom en hóe.
Met elk deel wordt het lastiger een nieuwe aanpak te bedenken.
Echt nieuw lukt ook niet (meer). Maar het moet niet zo zijn dat je als lezer al bij de eerste zin denkt: daar gaan we weer met onderwerp 1 en dan 2 en dan bruggetje naar 3 en etc.
Pas eind van de middag was ik daarmee klaar en toen moest ik er nog illustraties bij zoeken.
Fotootjes van de mensen, en voorbeelden van hun tweets.
Waarbij ik ze recht wil doen. Omdat ik dat altijd wil met geïnterviewden (mijn hele professionele leven al) maar ook, zei ik eind middag tegen R. toen ik die aan de telefoon had: met het oog op de toekomst.
Want stel dat ik over drie maanden een nieuwe serie bedenk, dan wil ik natuurlijk wel dat ze meedoen.
Pas weer dáárna bedacht ik hoe grappig tevens onzinnig die gedachte was.
Omdat er een zeer goede (of: kwade) kans is dat Fanlog dan allang niet meer bestaat.
Wegens gebrek aan enthousiaste menskracht.
Omdat ik als 1 zeer enthousiast en zeer zwaar belast mens wel een loden last van een kar kan trekken maar *niet* wanneer ik op vakantie ben.
Oh well etc.
Wonder
Wonderen zijn de wereld niet uit en er is er zojuist 1 geschied.
Bob en An (of, zoals Inge ze noemt, “de tuttebollen”) wouen vanochtend het hok weer niet uit.
En 1x hoorde ik er 1 vreselijk paniekeren en zag haar van het terrasje terughollen naar het hok.
Dat was om een uur of tien.
Net ging ik naar beneden met de bedoeling ze graan voor te houden om ze te lokken uit dat hok.
Maar ze zaten achter het huis. Net als Femke. Ze aten plantjes. Net als Femke.
En ze deden of ze alleen met zichzelf en eten bezig waren. Net als Femke.
Vlak voordat ze weer in de jungle verdwenen maakte ik wat foto’s maar die houden niet over.
Dit vind ik zelf de leukste.
Leuk verhaal op Fanlog
Op Fanlog staat weer een ontzettend leuke aflevering in de twitter-serie.
Lees bv waarom presentator Marcel Oosten helemaal niets van twitter wil weten en waarom Australië-correspondent Wabe Roskam Manila uit de Filipijnen blokkeert.
Hier zou dat kunnen (als je het leuk vindt).
Coach
Hoe zat het ook weer? Psychiater en psycholoog zijn beschermde beroepen maar ’therapeut’ niet?
Ik weet het niet helemaal zeker maar wat volgens mij echt iedereen zich mag noemen is ‘coach’.
Opruimcoach, afvalcoach, droomcoach, schouderserondercoach, ontdekjezelfcoach en nog meer coaches dan ik in een halve minuut bij mekaar kan bedenken.
Moeten ze zelf weten, zul je denken.
Elke gek kan immers ook een webwinkel beginnen.
Klopt.
Maar wat nou zo raar is (vind ik): er is emplooi voor al die zelf benoemde ‘ik weet het beter dan jij en voor duur geld zal ik je dat vertellen’-coaches.
Mensen zien zo’n bordje gespijkerd aan de deur (of vaker nog: aan internet) en ze denken: hè ja, laat ik dat eens doen. Me toevertrouwen aan iemand die niet eens een opleiding heeft die ze hiertoe kwalificeert of hooguit een cursus bij de LOI.
(misschien ook eens overwegen als het toch niets wordt met de Amerikaanse kinderboeken)
Bob en An
Morgen tussen 12 en 1 komen Bob en An – twee dames die vriendin moeten worden met Femke.
Ze wonen nu in Bennebroek waar ze door de andere kipjes gepest worden.
Hun huidige eigenares, die ze komt brengen, noemt ze ’tuttebollen’.
Eten
Ontbijt is de enige maaltijd waar ik aan hecht.
Ontbijt is zachtgekookt eitje (als het kan van de eigen kip), sap (sinas/grapefruit), thee.
Ook zeer licht geroosterd sneetje maisbrood maar meer dan een enkel hapje neem ik daar niet van – ik scheur het in kleine stukjes om uit het slaapkamerraam te gooien voor Femke.
Sap persten L. en ik vroeger op de ochtend zelf en dat hield ik nog een tijd vol in mijn eentje maar de laatste jaren pers ik eens in de 5-7 dagen een kan.
Dat wou ik vandaag ook doen. Alleen blijkt de persdop er niet te zijn
Ik kijk waar ik die mogelijk in een vlaag van verstandsverbijstering kan hebben neergelegd: niets.
Ik zoek waar mijn werkster die idem: ook niets.
Ik bereid een maaltijd (hoewel ik toen dacht: laat dat dan ook maar zitten).
Sla uit een zakje, pijnboompitten, stukjes kaas, beetje ui, eitje.
Iets van Calvé er overheen.
Was best lekker.
En nu morgen dus geen sap. Balen.
Oudjes? weg ermee! (en dan hebben we het over begin 50)
Aart Zeeman presenteert woensdagavond voor de laatste keer Netwerk. Hij werkte twintig jaar bij het tv-programma en voorloper Hier en Nu. De 52-jarige tv-presentator wordt opgevolgd door Ghislaine Plag, die Netwerk sinds eind vorig jaar al eenmaal per week presenteert. Zeeman besluit later deze maand of hij als verslaggever voor het programma blijft werken.
”Aart heeft in 1996 aan de wieg gestaan van deze actualiteitenrubriek en heeft al die jaren veel voor ons programma betekend”, aldus Netwerk-hoofdredacteur Peter van der Maat. In 2009 won Aart Zeeman De Tegel 2008. Hij kreeg deze prijs, samen met redacteur Michiel Hendrikx, voor een reportage over vrouwen die door middel van embryoselectie willen voorkomen dat zij een erfelijke vorm van kanker doorgeven aan hun dochter. ”Dat we nu met hem stoppen zegt niets over zijn kwaliteiten en prestaties, maar vloeit voort uit de vernieuwingsoperatie die de Ncrv op dit moment doorvoert.”
Na Cees Grimbergen dus ook Aart Zeeman.
Nu maar hopen dat de ambitieuze schoudertjes van Ghislaine Plag dit allemaal gaan wáármaken.
Eten
In het Radio 1 Journaal is deze week een serie van Joris van de Kerkhof.
Over Vincent van 12 die te dik is.
Het is Mooie Radio (zoals eigenlijk alles van Joris van de Kerkhof).
Dus luister ik aandachtig en schrijf ik er elke dag een stukje over op Fanlog.
Vanochtend ging het over eten.
Wat Vincent die moet afvallen nu eet.
Dat zijn moeder een sla maakt. Met kaas en pijnboompitjes en kalkoenreepjes en komkommer en croutons.
Zodat ik vandaag denk: zal ik ook?
Ik koop sla en komkommer en (afgeprijsd, dat treft) een zakje eikenbladsla en een zakje rucolamix. Eieren natuurlijk. Pijnboompitten. Kaas (div soorten).
En calvé slasaus (twee soorten) omdat ik mezelf ken: als ik meer moet voorbereiden dan een zakje openmaken en er pitten en kaas bij gooien verdwijnt het gezonde spul over een paar dagen in de groene bak.
(ik ben nu erg benieuwd)
Niet leuk (genoeg)
Twitter is volgen en gevolgd wórden.
Van wie je volgt lees je de teksten, degenen die jou volgen lezen de jóuwe.
Ergens vorige week kwam Lara Rense in mijn leven.
Als nieuwe presentator van Radio 1 Journaal.
Ik ging haar volgen omdat ik veel NOS-sers volg.
Zij volgde mij niet.
Tot gisteren. Toen volgde zij mij ook.
En ik probeer (wat niks te maken heeft met Lara Rense maar een soort algemene strategie is) om niet al te erg te leuteren. Omdat ik dat bij anderen ook stinkvervelend vind.
Gaat iemand douchen, boterham smeren etc: gááp.
Ik ben niet superbot dus zeg tegen een paar vroege twittervogels ‘goeiemorgen’ maar verder beperk ik me tot twitteren over Radio 1 Journaal en soms nog een beetje over ánder Radio 1 en heel soms nog iets anders.
Totaal op een dag 10, hooguit 15 tweets.
Ergens vandaag is Lara Rense mij weer gaan unfollowen.
Heb ik toch te vaak ‘hallo X’ gezegd? Boeit haar dat hele Radio 1 Journaal niet zolang ze er nog niet werkt?
Is er een andere reden dat ik haar irriteer?
Het aantal tweets kan het niet zijn, denk ik.
Wat dan wel?
Geen idee.
Telefoon
De telefoon gaat.
Met een jongeman ‘van NRC Handelsblad’.
Of het gelegen komt. Waar gaat het over (vraag ik).
Hij belt me *niet* over een abonnement (zegt hij).
O jee, denk ik.
Hij wil iets weten. Commentaar ergens op. Misschien wel op wat ik ervan vind dat de NOS de talentjes Michiel Breedveld en Catrien Straatman heeft teruggeworpen in de verslaggeverspoll.
Maar hij mág me iets aanbieden.
(opluchting)
Omdat ik ooit abonnée was mág hij me nu 5 weken het NRC aanbieden voor 2 Euro per week.
Het NRC. Hij zegt het wel tien keer achter elkaar.
Het antwoord is nee. Omdat ik niet nóg meer papier in huis hoef dat ik toch niet lees.
En het zou flauw zijn om te zeggen dat het dat het NRC was waardoor ik afknapte.
Maar hélpen deed het niet.
Stomme call centers.
Twitterveiling
Jessica de Kok (op twitter: KaatMossel) is getrouwd met Rutger die in Afghanistan dient met Air Task Force, 11e lichting (ATF11).
Elk in Afghanistan gelegerd onderdeel van Defensie verbindt zijn verblijf aan een goed doel.
Dat van ATF11 is Schoolsupport4Afghanistan.
Jessica wil ook wat doen. Eerst denkt ze aan een sponsorloop. Ze heeft het daarover op twitter en iemand zegt: waarom niet een twitterveiling?
Drie dagen later *is* er een twitterveiling.
Twitteraars bieden diensten aan (ik ontwerp je website, ik leer je LinkedIn, ik verzorg je AdWords, ik maak een mooie foto shoot) of -beetje suf, maar sommigen van ons hébben geen diensten-: een artikel.
Ik bied een exemplaar van mijn Hollende Kleurling, 15e druk, aan.
Met handtekening en opdracht. (indien gewenst)
Belangrijk: je hoeft geen twitteraar zijn om mee te doen met dit sympathieke initiatief.
Hier kun je zelf iets in de veiling gooien.
Leesvoer
Verjaardag
Vandaag was Fanlog jarig: Fanlog werd vier jaar.
Dat is een hoop ochtenden om half zes opstaan.
Dat is een hoop mensen motiveren. Dat is een hoop contacten met mensen van de NOS leggen en onderhouden.
Dat is mn het laatste jaar ook een hoop me afvragen waar doe ik het voor en wil ik dit nog wel.
Maar ik haal met Fanlog 4 jaar en zet een taart op Fanlog en een berichtje hier en een berichtje op twitter.
Drie(!) mensen feliciteren me op Fanlog (via hier, vermoed ik) en nog acht op twitter.
Daarbij is 1 ex-NOS-correspondent. Geen énkele huidige NOS-ser comment of tweet ‘nou, van harte’.
Erger: geen enkele mede-Fanlogger stelt zich op als trots dat we dit toch maar hebben geflikt.
Degene die het had kúnnen doen zegt: mijn publiek wil dat niet lezen dus vermeld ik het niet.
En toen ik -onmacht! greep naar laat dát dan iets opleveren, plies!- oud-Fanloggers mailde dat we 4 waren geworden reageerde ook daarop helemaal niemand.
Zodat ik deze vreugdevolle dag afsluit met ‘ik kan wel janken’.
Omdat mijn feestje wel heel erg weinig bezoekers trok.
Egel enz
Egel zie ik intussen bijna elke dag en wanneer ik haar/hem niet zie, zie ik wel aan de twee ’s ochtends leeggeslurpte eitjes (eko!) dat egel is langs geweest.
Gisteravond zag ik egel om half elf en vanochtend om kwart over zeven en toen vanavond weer om half acht. Foto.
Ik had egel niet zo vroeg verwacht en legde de eitjes neer maar egel vond mij hartstikke eng en dook in de bosjes.
Vlak voor donker: egel en eitje. En toen ook vleermuizen. Best laag.
Het is dat ik het in het hier en nu niet direct voor me zie maar het lijkt me geweldig: leven alleen met dieren. Zoals vroeger in de woestijn. Ok – helemáál alleen was ik natuurlijk niet.
Maar het voelde vaak zo.
En dat voelde geweldig.
Asjemenou
JeanneDoo is a persona
You have built a personal brand around your identity. There is a good chance that you work in social media or marketing but you might even be famous in real life. Being a persona is not just about having a ton of followers, to make it to the top right corner you need to engage with your audience. Make no mistake about it though, when you talk people listen.
Jarig
Fanlog is jarig.
We zijn vandaag vier jaar.
Dat vieren we met virtuele taart.
En met dat ik me vrouwmoedig in m’n eentje heb heengeslagen door een uitzending die door Catrien Straatman werd gepresenteerd in háár eentje.
Voor de taart moet je hier zijn.