Ik wil een aantal dingen regelen.
Mbt mezelf, mbt anderen.
Die mbt mezelf – dat kan.
Die mbt anderen, das minder makkelijk.

Omdat er mensen zijn die
– snel nijdig zijn en die
– ze herinneren aan gedane beloftes ervaren als zeuren waarna ze de hakken planten in het zand en die
– het moeilijk hebben zodat ik ze niet wil belasten maar hoe krijg ik iets gedaan als ik het niet vráág.

Er zijn mensen met in dergelijke gevallen een gouden ’touch’.
Die altijd de juiste toon weten te treffen. Zodat het goed ipv fout valt als iets wordt gevraagd.

Ik ben niet zo iemand.
Ik kan uren piekeren over het ‘how to’ en dan denk ik dat ik het weet en dan valt het nóg fout.

“So they’re going to attack the moon, and they’re going to be looking for water. And I thought, well, that’s pretty much sounds like our government – bomb first, look for evidence later. That’s the way we do business.” – David Letterman

Ik maakte er een hoop en voor ik ze allemáál vergeet wil ik noteren wat ik me nu nog herinner.

1) 1 boek per week lezen (= minstens een half uur liefst meer tijd per dag niks hóeven en dat hiervoor reserveren)
2) goed eten
3) meer bewegen (‘meer’ = sowieso bewegen, want ik beweeg nu helemaal *niet*)

Wat ik er tot nu toe van bak:
1) ik loop af en toe een kwartier dwalend door de tuin, dat is niet ‘boek lezen’ maar dat is wel ‘niks hoeven’
2) ik eet als avondmaaltijd als het meezit een paar eetlepels garbanzos uit een blikje of anders een handje pistachenootjes
3) haha

Kan ik iemand blij maken met het oktobernummer van Rolling Stone en de Double Issue 1069/1070 van Entertainment Weekly (Stars on the Set!)?

Op de radio is een spotje waarin aan een vrouw wordt gevraagd: “Hoe is het?”
Die vrouw vindt dat geen fijne vraag en dús is ze depressief.
Dat vind ik altijd een wat rare conclusie. Mijn reactie is meestal: daar heb je geen fuck mee te maken. Want: dat is me nogal een persoonlijke vraag en wij kennen elkaar niet meer dan als vage kennissen dus waar bemoei je je mee.

Ook ik krijg die vraag. Meer dan me lief is.
Via mail, via hier, via twitter.
Waarop ik niet of vaag pleeg te reageren (*fuck* enzo).

Om van het belangstellende (in mijn ogen:) gezeur af te zijn: de vakantie was ‘best leuk’ of ‘wel leuk’ of een variant erop.
Hij was niet fantastisch leuk, niet bijzonder leuk, niet geweldig leuk.
Ik ben niet he-le-maal tot rust gekomen, ik heb geen vermoeide tank opgeladen, ik kan er niet ‘weer tegen’.

De reden? Geen idee.
Ik zeg wel: ik had mijn ziel mee en die was weerbarstig. Dat vinden mensen een mooi, diep antwoord.
Terwijl het niks verklaart.
Want mijn ziel gaat altijd mee en wanneer ik naar Schiphol rijd staat die altijd stijf van de stress om wat er de maanden ervoor aan vooraf ging en om de reis zelf. Waarna hij/zij toch vaak een dag later en soms al op de dag zelf alle lasten van de schouders werpt, fysiek en kwa gedachten volledig ontspant en zich onderdompelt in verrukkelijk leven.

Niet dit keer.
Wat geen ramp is.
Want het was ‘best leuk’. En R. zegt dat ik er goed uitzie. Wat denk ik waar is. En wat ik niet doe als het een ramp was.
Maar zo was het dus.