Het zijn de dagen van de aanbellende tieners die me een gelukkig nieuwjaar wensen en die vooral het bezorgen van hun krantje/blaadje financieel beloond willen zien.
De bezorger van De Polder Express kreeg 1 Euro en keek zéér misprijzend.
De bezorger van een zondagblad deed het kaartje bij het blad en zag af van bedelen.
Vandaag kwam de bezorgster van de Volkskrant.
Die het hartstikkke goed doet na een reeks van lapzwanzerige jongetjes.
Zodat ik had bedacht dat ik haar 10 Euro ging geven.
Maar wanneer ik na “ik ga even geld halen!” het laatje opentrek ligt daar geen biljet van 10 Euro. Wel 1 van 5 en 1 van 20.
Ik pak dat van 20 en reik het uit.
“Dankuwel” zegt het meisje en vertrekt geen spier (wat ik raar vind want laten we eerlijk wezen, dat bedrag krijgt ze niet bij elke deur). “Je hebt het verdiend!” zeg ik en “ga zo door”.
Waarna ik me volstrekt belachelijk voel.
De waterhoentjes die een paar dagen geleden nog een meter of vier verder op het dak zaten, zitten nu direct achter mijn werkkamer.
