Binnen Fanlog werk ik samen met anderen.
Wanneer iedereen zich ‘gewoon’ aan afspraken houdt, loopt dat prima.
En mogelijk ligt het aan mij maar tenzij ‘overmacht’ zie ik eigenlijk niet in waarom mensen zich niet gewoon aan afspraken zouden houden.

Voor Fanlog moet ik nu een persbericht schrijven. Wat me zwaar valt en dus veel tijd kost. Tijd die niet wordt omgezet in een flitsend resultaat.
“Ik doe mee!” roept iemand die vanuit een eerdere baan ervaring heeft met het schrijven van persberichten. En dan twee dagen later (“ik heb het druk, ik doe *niet* mee”). Kán een gevalletje overmacht zijn.
En wie die illusie wil behouden kan beter niet des persoons privé weblog lezen.

Méér Fanlog.
Laten we elkaar “in het eggie ontmoeten!” jubelt 1 Fanlogger. Is goed voor de teambuilding.
Waarop het zweet me uitbreekt. Aangezien ik panisch ben voor in het eggie ontmoeten van wie dan ook. Wat ik elke Fanlogger zodra dit onderwerp ter sprake kwam in privé-mail uitgebreid heb uitgelegd.
Met als gevolg dat een enkele schreef: ik snap je resp. kan me er iets bij voorstellen. En een andere: ik herken het niet maar respecteer het. Dat geldt ook voor de vrolijke Frans die er nu over begint.

Ik denk: wat als de anderen reageren met “goed plan, prik een datum!” Het vliegt me aan. Ik kan het nl écht niet.
Dit wordt een steeds minder leuke dag.

De Nationale tuinvogeltelling laat ik dit jaar aan me voorbijgaan: 24 wilde eenden, ongeveer 20 allerlei soorten krijsende meeuwen, een heleboel kauwtjes en turkse tortels en mezen maar ook waterhoentjes, 1 fazantenhaan – de tellinginventariseerders denken dat ik gek ben geworden. En anders is dit beeld in elk geval niet representatief. Moge het snel weer gaan dooien en mogen alle eenden en meeuwen etc huns weegs gaan.

Wat ik wel deed: ik zocht nog wat boeken uit. Een paar voor bol.com, een paar voor mijn Winkel, een stel voor ‘weg te doen’.
Ik bedacht een nieuw plan voor mijn bedrijf (zoals wij ondernemende vrouwen zieltogende shopjes moeten noemen want wie zichzelf niet serieus neemt bv door bedrijfje te zeggen wordt nimmer groot en sterk).
Ik besprak het plan met R. die het een goed plan vindt.

Niet: de Best Western in Kingman bellen om te reserveren (vind ik telkens weer doodeng en ik weet dat het telkens weer meevalt maar daarmee is het nog niet gedaan).
Wel: de was (althans, die zit nu in de droger wat nog mijlenver is verwijderd van opgevouwen en in de kast).

Even: gelezen in boek Douwe Draaisma over geheugen.
Wel: de kippen de hele dag in de schuur laten zitten en nu maar hopen dat ze toch spontaan op stok gaan.
Niet: gelukkig geweest. Maar het zou ook wel heel raar zijn als dat even makkelijk te regelen viel als het stoppen van de was in de machine (wat ik ook al weken voor me uitschuif).

“Laat het niet waar zijn” denk ik gisteravond wanneer de vlokjes langzaam vallen.
Het blijkt waar, en niet zo’n beetje. Een dik pak van zeker 10-15 cm zodat de pijpen van mijn pyjamabroek helemaal nat zijn wanneer ik terugkom van het knagers voeren. Om 8.20 uur. Vlak voordat de kauwtjes landen.

De kippen binnengelaten in de schuur.
Arme kipjes. Twee dagen konden ze rondtrekken door de tuin, jagen op wormpjes, smakken aan verse scheuten groen. Nu is de wereld weer bedekt en wit en verblindend (letterlijk, als je kip bent).

Nu de was doen. En nadenken.
Waarbij ik mijn ziel zal sparen maar mijn Winkel niet.

Er staan nu 40 boeken van mij op bol.com.
Eén is verkocht, over een ander wilde iemand informatie: of ik in de buurt van Amsterdam woonde en of hij het dan kon komen ophalen.
De andere 38 wachten in alle rust op hun koper.

Ik moest iets schrijven voor Fanlog. Een enthousiast stuk. En een persbericht.
Daarop heb ik uren zitten zwoegen met als resultaat: uren gezwoegd.
Maar geen enthousiast stuk en al helemaal geen persbericht.

Ik heb gelezen. In een boek dat me tegenvalt. En dat ik nu maar snel moet uitlezen anders wordt het ook nog een ’te doen’.
Ik heb dieren gevoerd.
Ik heb niet de was gedaan (wat ik toch echt van plan was).

Dadelijk ga ik Law & Order kijken en The Closer (en dan naar bed).
Eerst dat boek even uitlezen.

Zo was het weer een dag waarop ik, de balans opmakend, ‘best veel’ heb gedaan, ‘vrijwel niks’ heb bereikt en niet gelukkig ben geworden.
En hoe was jóuw dag?

Ik heb op de twitterveiling drie mooie Betty Boop-magneten ter beschikking gesteld voor Haïti.
Zelf heb ik niets overgemaakt.
Om een combinatie van al die redenen die je tegenwoordig niet mag hebben zonder voor extreem cynisch te worden uitgemaakt.

Iha geef ik wel aan goede doelen (en niet alleen structureel aan de dieren).
Ik gaf ook twee jaar aan een Congolese vrouw (via een Nederlandse non) die zo een opleiding kon volgen. En geloof me: dat was meer dan een tientje per jaar.
Van de vrouw kreeg ik geen brieven en geen foto’s. En mogelijk kocht de non er kaarsen of leuk ondergoed van maar soms vertrouw je een goed doel en denk je: vooruit dan maar – wat ik toen (paar jaar geleden) deed.

Zo vertrouw ik soms ook gewone mensen. Denk ik dat ze aardig zijn omdat ze aardig doen. Zelfs wanneer ze daar zeer letterlijk een “kan ik geld van je lenen”-prijskaartje aan hangen.
Dan sluit ik mijn ogen en hélp ik.
Om me pas later te realiseren dat ik weer eens Krankzinnige Hendrika ben geweest.
Want: gul overgemaakt, niks geregeld mbt terugbetaling en opeens ook geen aardige mailtjes meer omdat de ontvanger van het geld het opeens zo drúk heeft.

Ik heb nu 28 boeken bij bol.com staan (maar nog niets verkocht).
Ik begin in te zien wat er leuk aan kan zijn. Als je boeken toch gratis en voor niets hebt gekregen is elke Euro die je winst maakt puur dát: winst.
Zo heb ik een aantal studieboeken (economie) te koop gezet voor wel 10-20 Euro p.s. Gekregen via via. En onverkoopbaar via mijn Winkel (past niet in het aanbod).
Waar ik nog niet achter ben is hoe andere verkopers boeken voor 1-2 Euro kunnen aanbieden waar de verzendkosten € 2,20 zijn.
Dan lijd je toch verlies?

Ik voerde de dieren. Ik sliep. Ik vergat te lezen.
Ik worstel met mijn ziel en probeer dat niet te doen omdat het nergens toe leidt.
Straks tv kijken en dan vroeg naar bed.

Het lijkt me leuk om gelukkig te zijn.

Geld uitlenen zonder een helder, door beide partijen ondertekend plan over een terugbetaling.

Vb:
* 2003 leen ik iemand die ik niet zo goed ken maar die me aardig lijkt duizend Euro uit.
Twee jaar later is het geld nog niet terug maar haar privé-situatie is wel behoorlijk verbeterd: loser van een man ingeruild voor een exemplaar met poen.
Ik weet niet hoe ik mijn geld moet terugvragen. Ik maak een draai. Voor alles dat ze ooit voor me deed geef ik haar geld. Zo maakte ze foto’s van tweedehands t-shirts die ik in Amerika voor 2-3 Euro kocht. Beroerde foto’s die ik nooit heb gebruikt (de t-shirts liggen nog steeds in een doos) maar ik betaal haar per foto € 2. Om te helpen de lening af te lossen.

In 2005 heb ik geworsteld met de tekst van een ‘betaal me terug’-mail. Vele versies probeerde ik. Die ik aan anderen liet lezen. Was het niet te onaardig? Kon het zo?
Toen verstuurde ik. En zij reageerde: ik mocht best mijn geld terugvragen maar de manier waaróp!
Einde soort-van-vriendschap.

Er waren tijden dat ik dozen boeken doorwerkte met een snelle blik: iets voor mijn Winkel of past het niet in mijn aanbod.
In het laatste geval ging het in een doos die na een tijdje werd opgehaald.
Eerst voor bookcrossing, toen voor ‘een markt met een goed doel’ waarvan ik pas later ontdekte dat de ophaalster er zelf de mooiste uitpikte om die met succes via bol.com te verkopen.

Naast mij staat nu een stapel van 20-30 boeken.
Wat ik via bol.com kan verkopen, verkoop ik via bol.com.
Wat ik *niet* via bol.com kan verkopen (omdat zij dat boek niet zélf aanbieden) zet ik direct in de Winkel als het iets waard is en niet al te erg tegen mijn principes indruist. Of het gaat in de ‘wegdoen’-doos.

Nu dus niet mooie boeken bij elkaar zoeken om leuk aan te bieden via Kadotips – gewoon invoeren.
Verstand relatief op nul.

En wat zou het leuk zijn als er af en toe iemand iets bestelde en ook nog betaalde.

Vandaag is dus de allereerste dag dat ik weer een beetje werk.
Dit zet ik ook op twitter.
Waarop iemand reageert met ‘alweer wat opgeknapt’? en ik antwoord met dat ik dat zelf nog niet weet aangezien ik mijn grenzen aan het verkennen ben.
En iemand anders met weer helemaal beter?

Daarvan krijg ik het dus spaans benauwd.
Dat: óf ik ben bijna dood óf ik ben weer helemaal de Dame.

Ik heb vanochtend een berg verzet. Daar ben ik trots op. Aangezien ik 2 weken lang nog geen molshoopje opzij kon schoffelen.
Nu ga ik naar bed.
Proberend niet wakker te liggen van de vraag of andere mensen dan wél van het ene moment op het andere van *ziek* naar *helemaal beter* gaan.
En of het misschien mijn eigen fout is. Omdat ik wel zichtbaar maak wat ik aan werk doe maar nalaat te zeuren en te klagen en te jammeren over pijntjes en kwaaltjes en van vermoeidheid dichtvallende ogen en een misselijk maagje en nog zowat.

Sohosted (nb: een érg fijne, helemaal niet dure en zeer behulpzame provider die ik iedereen kan aanbevelen) deelt mede dat het binnen 7 dagen € 88,06 van mijn rekening gaat afschrijven. Voor Fanlog.
De teller op die site betaal ik ook = € 114,95.

Het enige dat de mede-Fanloggers hoeven doen behalve overal roepen dat ze meedoen met Fanlog is… meedoen met Fanlog.
En dan niet door als het ze uitkomt af en toe een stukkie te kwakken op een goed geoliede machine maar door verantwoordelijkheid te nemen voor hun stukken op Fanlog.

Wat wil een man nog meer.
Denk ik regelmatig.