Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

Au!

Vorige week kwam nog naar buiten dat Madonna en haar vriendje Jesus Luz uit elkaar zouden zijn, maar gisteren werden de twee toch weer samen gesignaleerd in een club in Rio de Janeiro! De zangeres was daar echter niet alleen met Jesus, maar met een handvol van zijn vrienden, die zo op het eerste gezicht nog een stuk jonger lijken dan het model zelf.

Het stel danste er op los. Tenminste, de heren dan, want Madonna keek naar verluid het grootste deel van de avond vermoeid toe. Tja, op je 51e ben je met een kop chocomelk op de bank wellicht beter op je plek…

(bron)

Bol.com (nu mail van een andere medewerkster – zou het licht echt gloren?)

Geachte mevrouw Doomen,
Wederom bedankt voor uw e-mail.
Uit uw e-mail begrijp ik dat wanneer u een aanvraag doet voor een zakelijk verkoopaccount, de melding krijgt dat het e e-mailadres ‘info@dewinkelvanjeanne.nl’ al bestaat.
Zojuist ben ik gaan spitten in het systeem en ben bovengenoemd e-mailadres inderdaad tegengekomen. Excuses dat dit niet eerder is gelukt.
Dit e-mailadres is bekend onder accountnummer XXXXX413. In mijn gegevens zie ik dat u voor dit koopaccount op 2 februari en wachtwoord heeft opgevraagd.
Om een zakelijk verkoopaccount aan te vragen kunt u inloggen met het e-mailadres info@dewinkelvanjeanne.nl en bijbehorend wachtwoord.
Wanneer er op deze manier een verkoopaccount wordt aangevraagd moet het lukken. Voor uw winkel wordt een, voor de computer, onbekend rekeningnummer gebruikt. Dat levert dan ook geen problemen op.
Mocht het nog niet lukken, wilt u dan een e-mail sturen want dan ga ik u meteen bellen, wellicht dat dat beter werkt dan e-mailen.
Heel veel succes en ik ga ervan uit dat wij de ’techniek verslagen’ hebben.

Dit mailtje komt vanochtend om 8.20 uur binnen. Toen was ik met R. aan de telefoon om te bespreken wat we met Diddle zouden doen.
Pas om 14.00 uur kan ik proberen wat deze aardige vrouw suggereert. Het werkt niet. Wanneer ik wil inloggen wordt mijn wachtwoord niet herkend en op ‘stuur een nieuw wachtwoord’ krijg ik geen reactie.
Dit meld ik aan de aardige vrouw. Die mij *meteen* zou bellen. Waarna ik geen stap meer zonder de telefoon doe.
Maar blijkbaar gold het ‘meteen’ alleen als ik het meteen om tien voor half negen had uitgeprobeerd.
Want er volgt geen reactie. Noch per telefoon. Noch per mail.
En langzaam zakt de euforie omdat ein-de-lijk iemand van de helpdesk niet op automatische piloot reageert maar mijn probleem bestudeert, het begrijpt en wil meedenken.

Winterspelen

Over een kleine week begint ‘Vancouver’. Op Fanlog staat een artikel waarbij iemand schrijft over herinneringen aan de Spelen.
Zodat ik herinneringen krijg aan Nagano. De spelen van Marianne Timmer.

Die Spelen waren door dát tijdsverschil in de ochtend. Althans de schaatswedstrijden. Zodat ik vroeg naar het AMC reed om daar met Lodewijk de wedstrijden te kijken. Tot een zeikerd van een verpleger dat verbood want anders zouden de andere patiënten dat ook willen. Wat gelul was, want de kankerafdeling was die weken helemaal niet vol en Lodewijk had een kamer alleen en ik ben niet iemand die alsmaar over de gangen zwiert en aandacht eist.

Een week na de Spelen was Lodewijk thuis. Om dood te gaan.
Een vrouw van de thuiszorg (nieuwe vrouw, nooit eerder gezien), babbelde over hoe leuk de Spelen waren geweest. Ja, zei hij. “En nu moeten we weer vier jaar wachten.” Dat was de dag dat de huisarts al besteld was om ’s avonds euthanasie te plegen.
Ik moet daar nog vaak aan denken. Aan de absurditeit van die tekst. Niet bedoeld om stoer te doen en evenmin om de dood te ontkennen.

Tien jaar eerder zaten we op de bank in mijn 1-kamerappartement aan de Wilhelminastraat. Yvonne van Gennip won in Calgary. Dat was ’s avonds laat.
Herinneringen. Oh well enzo.

Goed nieuws

De Britse professor, auteur en televisiepresentator Naill Ferguson verlaat zijn vrouw na zestien jaar omdat hij verliefd is geworden op Ayaan Hirsi Ali.
Het is niet de eerste keer dat de 45-jarige Ferguson, vader van drie kinderen, een buitenechtelijke relatie heeft, schrijven Britse media. Hij zou zijn vrouw in vijf jaar tijd al acht keer hebben bedrogen. Ditmaal komt er wel een scheiding van.

(bron)

Diddle en de dierenarts

Donderdag heeft Diddle opeens dunne poep. Dus verminder ik zijn groente drastisch. Met de bedoeling dat Diddle meer hooi en brokjes zal eten. Helaas. Een enkel flintertje hooi eet de kleine man, brokjes weigert hij.
Dus bel ik vanochtend om half tien (dan gaat ze open) de dierenkliniek. De assistente zal overleggen en terugbellen. Dat doet ze een uur later. Ik mag komen.
Na een uur in de wachtkamer ontwaakt Diddle uit zijn lethargie en gaat knagen op zijn handdoek. Dus vraag ik om hooi. Waarvan het konijntje gretig eet.
Hè, hè – denk ik. We zijn weer beter.

mediDierenarts Jessica (die noch mij noch het konijn kent) weegt Diddle en stelt vast dat hij niet dikker is geworden. Dus moet hij vijf dagen 2x p.d. pijnstiller, 3 à 4 x p.d. iets voor maag- en darmen, 6x p.d. dwangvoeren. En nog een week 2x p.d. wondzalven.

Om half 1 mogen we naar huis. Diddle eet verder aan zijn hooi, ik sta fyziek (..) stijf van de stress. Schouders en bovenrug voelen alsof ik er enorme lasten op tors en ze kilometers ver voortzeul.
Thuis Diddle nog even gezalfd (was nog niet gebeurd). Nu een schema maken. En na een uur bodemloze en hopelijk ook droomloze slaap aan de slag met 2e x dwangvoeren op deze dag.
En Diddle? Die eet hooi.

September

Ik hoor wel eens over andere vrouwen die laarzen gaan kopen wanneer ze zich niet-zo-fijn voelen.
Mijn ervaring met vrijwel alle schoenen (en zeker met laarzen) is dat ze in het begin hartstikke veel pijn doen, dus waarom jezelf lichamelijk pijnigen tenzij je de Paus bent en hoopt op een zaligverklaring.

Gisteren dacht ik als zelf-troost: laat ik mijn september-reis vast boeken.
Niet per se het vliegtuig (dat kan altijd nog) maar in elk geval het motel in Yuma. Omdat het belangrijk voor me is om goed te beginnen. En ik er dus niet aan moet denken te horen te krijgen dat mijn kamer bezet is wanneer ik die wil bewonen.

Dus mail ik eigenaar Melissa. Met eerst een paar how are you– en the weather in Holland-zinnetjes.
Omdat we wel eens mail-babbelen. Uitgaand vanuit haar. En dan vind ik het zo onbeleefd om te mailen: zeg, Melissa, kan ik van 8-17 september kamer 227 huren?

Melissa mailt terug dat de kamer available is en stuurt me de rekening en is dit ok? De data dus.
Ik controleer de data. En ik zie dat mijn tarief dat vele jaren een vriendentarief was opeens is opgehoogd tot het supertarief. Bijna 20% hoger.
Laf als ik ben, zeg ik er niets van. Wel denk ik: wat raar dat ze niet even anderhalve zin terugbabbelt.
Al was het maar het obligate ‘wat leuk dat je nu alweer voor september reserveert en veel plezier in april’.

HP/De Tijd

Ik had me ingesteld op een kluitje-in-het-riet- of hoorndol-makende mail van bol.com.
Maar meneer bol.com verrast me door niets te laten horen.
Dit itt HP/De Tijd dat hoewel ze me 19/1 meedeelden dat ik van ze af was vandaag toch weer € 10,60 afschreef.
Terwijl ik ze voor alle zekerheid op 21/1 ook nog een officieel formuleer heb gezonden dat ik de machtiging introk.

Wat te doen.
Gewoon bedrag laten terugstorten? Dat kan.
Ze nog een keer de kopie van het officiële formulier sturen? Beetje overkill.
Een mailtje dus maar. Met een kopie van hun mail en de mededeling dat ik de machting op 21/1 heb ingetrokken en: svp niet meer doen.

Daarna het bedrag teruggestort.
Wat ongelooflijk zonde van mijn tijd.

Bol.com

Ik begon via bol.com tweedehands te verkopen als niet-mijn-Winkel omdat ik het wat genant vond.
Toen de handel bleek te lopen (relatief! maar beter dan de wel-mijn-Winkel) en ik zag dat andere echte winkels wél als zichzelf verkochten, wou ik ook een zakelijk account.
Die vroeg ik aan. Waarna ik een weet niets hoor. En bol.com maar eens mail.

Ze hebben geen verzoek ontvangen, antwoordt een mevrouw.
Ach, wat jammer, reageer ik en: dit zijn de gegevens, kan het ook per mail.
Een vol etmaal later: nee, het kan niet per mail. Het moet via de site.
Dús doe ik het via de site om te ontdekken dat er al een zakelijk account van De Winkel van Jeanne is (met mijn eigen mail-adres).
Probleem.

Want: volgens bol.com is er geen aanvraag zodat die niet kan worden verwerkt.
Maar: ik kan ook geen nieuw account met De Winkel van Jeanne aanvragen omdat die volgens het computerhart van bol.com wel degelijk bestaat.

Wat nu? mail ik weer.
Naar het antwoord ben ik reuze benieuwd maar de kans dat het me niet verder zal helpen schat ik in op 90%.

Te koop

Ik ga twee boeken posten (ja ja – klanten sloegen hun slagje!).
Glibberend begeef ik me naar de brievenbus. Want ‘strooizout op in Noordholland, provinciewegen worden niet meer gestrooid’ neemt Grootschermer zéér letterlijk. Alleen door te treden op de sneeuwranden kan ik de glijbaan die de hoofdweg is vermijden.

Ik fotografeer de huizen die tussen mijn eigen huis en de brievenbus te koop staan voor zover ze een bordje hebben.
Zo komen Zuideinde 10 (geen bordje) en Zuideinde 19 (mijn buurhuis aan de andere kant) niet in aanmerking. En heel veel andere huizen-te-koop-in-Grootschermer evenmin, want ze liggen niet op mijn route.

Dit is nummer 13. Daar woonde een oude mevrouw die naar een verzorgingstehuis moest.

nummer 13

Ongeveer 10-15 meter verder is schuin er tegenover het Scheepjeserf. Daar staat nummer 4 te koop. Ik weet niet wie daar woonden en waarom ze zijn vertrokken.

nummer 4

Er is ook een huis verkocht. Op het Noordeinde (dat is -heel verrassend- het verlengde van het Zuideinde).

verkocht

Wat me verder opviel, was dat de gemeenteraadsverkiezingen nog niet erg leven. In (het gehucht) Noordeinde hangen op een bord al weken grote posters van o.a. de VVD. In Grootschermer hangt helemaal niets.

bord

Fanlog Award

“Wat leuk dat jij zoiets organiseert” mailt een ex-fanlogger me.
Het gaat over de eerste Fanlog Award. Niet alleen heb ik die georganiseerd. Ik heb ook een persbericht verstuurd. En alsof dat nog niet genoeg was heb ik alle ex-fanloggers én een paar aardige commenters van wie ik de adressen kon achterhalen gemaild om ze hier op te wijzen.

“Het was mijn zwanenzang” mail ik terug.
Want: ik ben moe.

Waarna ik ook op twitter en op hyves nog even aandacht voor de Award vraag. En nu ook hier.
Joris van de Kerkhof kreeg ‘m. Voor een serie over de 12-jarige Vincent die vecht tegen zijn obesitas.
Hoorde je die serie of ben je gewoon fan van Joris van de Kerkhof: je zóu op Fanlog iets aardigs kunnen schrijven.
Je kunt daar de serie ook beluisteren. En mijn juryrapport lezen.

En ja! ik doe het weer! Ik vraag *hier* om *daar* te reageren.
Aangezien dat leuk is voor Fanlog. Voor Joris van de Kerkhof. En voor mij op Fanlog.
Goh, wat zou het fijn zijn als ik dáár nog wat eer voor m’n werk kreeg.
Kun je erna ev weer hier op me fitten over hoe helemaal niet kúnnen je het vindt dat ik dat zelfs maar durf te vragen.
(zeurkousen als jullie soms zijn)

Knopen

Een maand geleden dacht ik al: ik geef toch wel verdomd veel aan verdomd veel goede doelen.
Zeker gerelateerd aan mijn inkomen.

Ik wil terugschroeven. Te beginnen met de doelen die geld zát krijgen van anderen.
Zoals de Stichting AAP. Waarop ik een wat andere, minder positieve kijk kreeg door een artikel van Rop Zoutberg.

Aan AAP geef ik 7 Euro per maand ter onderhoud van een onduidelijk dier. Het begon, geloof ik, met een hamster, en toen werd het een eekhoorn en geen idee wat ik nu sponsor (maar eerlijk gezegd geloof ik er geen bal van dat ik 1 dier met 7 Euro per maand in leven houd, het geld gaat natuurlijk gewoon in de grote AAP-pot).
Deze week wordt behalve die 7 Euro ook nog € 15,88 afgeschreven. Voor wát? “Namens de dieren bedankt” staat er. Maar zo’n raar bedrag – dat kan toch niet m’n jaardonatie zijn?

Ik wil uitzoeken wát ik allemaal aan AAP overmaak. En verdwaal voor de zoveelste keer op de ING-site. Ik wéét dat het kan: rekeningnummer invoeren en periode en dan een overzicht krijgen. Maar wat ik ook aanklik en welke vraag ik ook aan het mechanische mannetje stel – ik kom er niet uit.

Dus denk ik: weet je wat, ik zeg gewoon bij AAP alles op dat ik ze ooit beloofde.
Helaas is AAP goed voorzien mbt ‘doe een gift’ en ‘noem ons in uw testament’ maar: stóp het maandelijks overmaken naar een onduidelijk dier, daarover is niets te vinden.

Ik zal ze dus maar een mail sturen.
Als knoop 1 van de knopen die deze week worden doorgehakt.
En mocht iemand handige tips hebben mbt hoe van al die doelen áf te komen én hoe de ING-site te doorgronden: graag.

Over dat geknal

Ik ga dus weg bij Fanlog.
Eerst zei ik: per maandag. En wie doorgaat heeft mijn zegen.

Toen draaide de Fanlogger van gisterochtend die hele ochtend in de soep (= hij schreef niks en mailde ook niet aan de collega’s of iemand anders misschien iets kon overnemen). O got, dacht ik: daar gaat m’n kindje. Want zo had ik het ‘overdragen aan mijn opvolgers’ ook weer niet bedoeld.

Er is intern gereorganiseerd. Mensen zijn vertrokken. Sommigen zijn daarbij geholpen. Er is 1 nieuw iemand bijgekomen.
En ik zal overbruggen tot er meer mensen zijn bijgekomen.
Tot dan weer vier dagen per week voor dag en dauw op.
En dan hopelijk nooit meer behalve om een vlucht naar Amerika te halen.

Afronden

Ik zou voor Fanlog nog de interviews nalopen die we in de loop der jaren hebben geplaatst.
Om te kijken of ze goed zijn gerubriceerd. En zo niet: dat verbeteren.

Ik wil er zeker van zijn dat ik niets over het hoofd zie dus scan ik heel Fanlog, van de meest recente maand tot de eerste.
Leuke, goede artikelen hebben we geschreven. Leuke, goede artikelen heb ik zelf geschreven.

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. De kruik gaat zo lang te water tot die barst. Achter de wolken schijnt de zon. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.
En nog zowat.

Plusmarkt

plus1Het is koud, er ligt sneeuw, het is glad.
Daar kan de Plusmarkt in De Rijp natuurlijk niks aan doen.

Wat de bedrijfsleider wél zou kunnen bedenken is dat klanten (die dankzij hun centrale ligging voor een aantal polderdorpen geen andere kant op kunnen) een parkeerterrein waar ijzel en sneeuw op z’n minst zo goed en zo kwaad als het kan zijn weggewerkt, zéér op prijs zouden stellen.
Misschien bedenkt de bedrijfsleider dat ook wel. Maar denkt hij vooral: de klanten kunnen geen andere kant op, die komen dus toch wel.

plus2

plus3

Zijn dan tenminste de twee P-plekken voor invaliden wat schoongemaakt? Om te voorkomen dat een toch al slecht ter been persoon voorzichtig uit het wagentje stappend meteen een doodsmak maakt? Neen.
Ook die invaliden kunnen immers geen andere kant op.

plus4

Piekeren

Piekeraars hebben meer last van buik- en rugpijn en last van stijve nekspieren en hoofdpijn dan mensen die ontspannen in het leven staan. De klachten treden op doordat het lichaam tijdens het getob vrijwel constant onder spanning staat. Piekeraars kunnen door de spanning uiteindelijk ook hart- en vaatziekten ontwikkelen.
Dat zegt psycholoog Bart Verkuil die morgen aan de Universiteit Leiden op dit onderwerp promoveert.

Volgens de 29-jarige Leidenaar wordt er vooral getobd over de relatie, de financiële situatie, het werk en het uiterlijk. Over dingen die gebeurd zijn of nog plaats gaan vinden.

Vooral dat laatste vind ik een aardige ontdekking. Omdat mij niet snel méér te binnen schiet waarover het goed piekeren is.
Ik bedoel: ik denk ook wel eens “ik had de was al moeten opvouwen en in de kast leggen” en “ik zou de woonkamer moeten opruimen” maar daarover echt *piekeren* – neu.

O wacht, nu mis ik toch iets. Dieren, piekeren over dieren. M’n eigen dieren, verwaarloosde dieren, dieren in de bioindustrie, de vogeltjes op Malta die worden afgeknald, de ganzen, de olifanten, de dieren ih circus.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe raarder ik het vind dat dieren er niet bij staan als piekerding. Maak ik me in elk geval véél drukker over dan over mijn uiterlijk. Wat iets kan zeggen over dat mijn ziel is verdroogd: van .. ja, van wát eigenlijk. Tot dierenvrouwtje. Dat in elk geval.

Het bericht staat trouwens in De Telegraaf.

Knallen

Nog 1x knallen. Met een mini-knal na op zaterdag.
De knal is de ochtenduitzending van het Radio 1 Journaal morgenochtend. Waarover ik voor Fanlog schrijf.

Net zat ik -ook voor Fanlog- wat oude berichten te ordenen.
Leuke dingen schreven we. Leuke dingen schreef ik.
Nog 1x knallen dus: morgenochtend.
Verdomd jammer dat ik nou net zit te stressen over dat arme konijn. Dat wil de knal wel eens matigen, de geest in de fles houden.

Tuurlijk doe ik m’n best. Ervoor gáán enzo.
Zoals ik dat altijd doe.
Ivm de schouders.

Voor wie ‘m nog steeds niet vat: ik stop met Fanlog.
Per maandag.

Schouders!

Om 21.10 uur naar bed en tot 1 uur vannacht onafgebroken gepiekerd – hoe krijgt een vrouw het voor mekaar.
In gedachten beslissingen genomen, knopen doorgehakt, gevoeld hoe dat vóelde (goed) en toen een onbeperkt aantal “I quit”-mailtjes gecomponeerd aangezien mijn ziel de ziezo-datisinelkgevalvastingedachtengeregeld-schakelaar weer eens niet kon vinden.

De wekker voor ‘kwart voor 7 Radio 1 Journaal’ ergens deze nacht uitgedrukt. Om vijf voor half acht uit mezelf zo’n beetje wakker geworden en opgestaan.
Ontbeten, dieren gevoerd (binnen en buiten) en geen fut om waar dan ook op Fanlog over te schrijven.

Straks komt R. en gaan we Diddle aan Bella Donna voorstellen.
En ik heb via bol.com mijn tweede boek verkocht.
Schouders dus.