Ik was een Dolle Mina.
Niet 1 van het eerste uur maar wel van het 2e uur.
Vanavond is er een documentaire in Andere Tijden met als onderwerp: het waren mánnen die Dolle Mina bedachten en groot maakten.
De mannen in Dolle Mina waren voor-mijn-tijd maar ik wist er wel van en kreeg ‘scholing’ van de vrouw van zo’n man: Nicoline Ladan. Engels en Marx lezen enzo. En daarover discussiëren.
Ik google haar maar kom niet verder dan een boek uit 1973. Hoe kán dat nou?
Ik herken Marjan Sax en Selma Leydesdorff en Annemarie Philippens die ik altijd als een absolute nitwit heb ervaren.
Het verhaal eindigt met: er was ruzie en Dolle Mina vond ‘feminist’ een vies woord.
Zo herinner ik het me niet.
Ik herinner me ook erg veel andere, leuke vrouwen waar geen man aan vast zat die in het begin in Dolle Mina zaten.
Misschien is mijn herinnering vertekend. Misschien klopt de terugblik-in-nog-geen-half uur van Andere Tijden.
Paar weken geleden hoorde ik in OVT over Dolle Mina Petra de Vries (die mij heeft geworven voor de strijd). Zeven minuten.
Ook toen had ik het idee dat de geschiedschrijving wat erg krap werd samengevat.
Nog vreemder: wat een ouwe vrouwen, zeg! die vrouwen van Dolle Mina.
