Gister ons verkiezingscongres gehad. Esther komt op twee en ik heb aan het congres een geweldige bemoediging overgehouden over hoezeer we een partij zijn die anders denkt en doet dan andere partijen.
Vandaag gaan we voluit van start met de campagne, we gaan voor zetelwinst.

(bron)

We mailen met ons allen wat af en zo’n bericht beginnen we met ‘hoi’ of  ‘hallo’ of  ‘dag’ of  ‘beste’ oid.

We sluiten die berichten ook áf.
Bij mensen met wie ik vertrouwd ben doe ik dat door een simpel: J.
De categorie nét daarboven krijgt een “groet, Jeanne”.
Dáár weer boven wordt het lastig omdat ik al het andere eigenlijk volstrekte ballast-flauwekul vind.

Ivm werk zet ik uiteraard moeiteloos een ‘vriendelijke groet’ neer.
En bij echt leuke mensen kan het een heel enkele keer een ‘hartelijke groet’ worden.

Nooit worden het *groetjes*.
En dát het dat niet worden is niet een gatver naar wie wel zo afsluit.
Het is dat ik dat verkleinwoord niet uit m’n typmachien krijg.

Weetjewat – ik maak er een nieuwe poll van.
Wie wát als afscheid aan een mailcontact schrijft.

En als jou – ja, jóu! – nog een ander afscheid te binnen schiet – zet het hieronder.
Vind ik leuk.
(en een toelichting op 1 van de al genoemde ook)

” When the plane you are on is late, the plane you want to transfer to is on time. ”

-~ The Airplane Law ~-

Hi my dear

Hope you are doing just fine over there.My name is Rose. I just want to let you know that l came across your profile from here www.relatie.eigenstart.nl and after going through it l found you interesting,hope you don’t mind.If you are interested in knowing more about me and for me to send you my picture,just feel free to contact me at my private mail address at (Remember the distance or color does not matter but love matters alot in life) Hope to hear from you soon,have a nice day and stay
blessed.
Rose,

………………………………………………………………………………….

Hoi lieve

Hoop dat je aan het doen zijn gewoon goed over there.My naam is Rose. Ik wil u laten weten dat l kwam in uw profiel vanaf hier www.relatie.eigenstart.nl en na het doornemen van het l gevonden u interessant, hoop dat je niet mind.If u geïnteresseerd bent in meer weten over mij en voor mij om stuur je mijn foto, maar voel je vrij om contact met me op mijn prive mail adres (Vergeet niet de afstand of de kleur doet er niet toe, maar hou van een heleboel zaken in het leven) Hoop spoedig van u te horen, een mooie dag verder en blijf
gezegend.
Rose,

Dat ik vandaag zou vliegen is al geheel uit mijn bewustzijn.
Ik ruim op. Ik voer wat boeken in. Ik schrijf wat stukjes op De Klooiende Koude Kalkoen.

Ik schrijf twee klanten af als wanbetalers.
Ik lever een andere klant voor € 2,70 sieraden.
Waarna de bestellingenlijst leeg is en ik dus hier iets zou moeten schrijven als: de Winkel kan weer wat klanten toelaten. Zoals Schiphol dat een hele hal afsloot omdat de passagiers en wannabe-passagiers elkaar bijna vertrapten en dat nu weer keurige rijen heeft zonder zooitjes ongeregeld.

Ik zou ook nog een bijzonder aanbod kunnen doen voor Winkelklanten die me via dit Weblog weten te vinden.
Voorlopig kabbel ik even.
UNOX-soep uit zo’n zakje (voor 1 persoon).
DIDD aan. Misschien daarna die film met Katherine Heigl en misschien ook niet want met alle reclames duurt die tot 11 uur en dat haal ik toch niet.

De laatste week dacht ik dat ik *nu* ongeveer ter hoogte van Houston zou hangen.
Zodat ik opruimde en boeken las en me instelde op weggaan.
Daar kwam de laatste dagen de klad in (in alle drie) maar vandaag was opeens de vraag: wat nú.
Want nóg drie weken boeken lezen en opruimen is wel leuk maar voelt ook betrekkelijk nutteloos.
Terwijl iets echts aanpakken weer leidt tot het panisch in de nek hijgen van het ‘je moet dadelijk op vakantie’-gevoel.

Ik neig tot: nog wat dozen boeken uitzoeken. Wat zal ik houden en tzt of nu in de Winkel zetten.
En wat leg ik klaar voor A. die vandaag weer langs kwam om op te halen voor ‘de rommelmarkt’ en voor zélf op bol.com zetten.

Erg aantrekkelijk als vooruitzicht is het niet.
Maar de keukenkastjes soppen oid is erger.

Beste vriend,

Hoe gaat het vandaag en uw gezin? Ik hoop dat fijn, ik ben Dr Anthony Lawson, uit Haledon, North West London, hier in Engeland. Ik werk voor NatWest Bank Corporation Londen. Ik schrijf u vanuit mijn kantoor, dat zal voor een enorme voordeel voor ons beiden. In mijn departement, wordt de assistent-manager (Greater London Regional Office, ontdekte ik een verlaten bedrag van 12,5 miljoen dollar VS Dollars (twaalf miljoen vijfhonderdduizend Us dollars) in een account die behoort tot een van de onze buitenlandse klanten, Late Mr Thompson Morrison , een Amerikaanse burger die helaas verloor zijn leven in de vliegtuigcrash van Alaska Airlines-vlucht 261, die crashte op 31 januari 2000, met inbegrip van zijn vrouw en enige dochter.

De keuze van contact met u wordt opgewekt uit de geografische aard van waar je woont, met name te wijten aan de gevoelige aard van de transactie en de vertrouwelijkheid hierin. Nu onze bank is wachten op een van de familieleden aan come-up voor de claim, maar niemand heeft dat gedaan. Ik heb persoonlijk het ongelijk zijn gesteld in het lokaliseren van de verwanten voor 2 jaar nu, zoek ik uw toestemming om u als volgende van verwanten / Zal Begunstigde aan de overledene, zodat de opbrengst van deze rekening ter waarde van 12,5 miljoen dollar kan worden betaald voor jou. Dit zal worden uitbetaald of gedeeld in deze percentages 60% naar me toe en 40% aan jou.

Ooit huurde ik een kluisje bij de ABN aan de Amsterdamse Vijzelstraat.
Een paar weken geleden kreeg ik een brief dat de kluisjes worden opgeheven en dat ik het mijne moest legen.
Vandaag is het zover (kan ik meteen wat spullen van R. ophalen zodat hij die dinsdag niet hoeft mee te sjouwen).

Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat er in dat kluisje zit. Mijn doctoraalbul vermoed ik. En wat dagboeken.
Het blijken vooral dagboeken. Véél dagboeken. En oude brieven. Geschreven toen ik rond de twintig was.
Wat ik vertel aan de vriendelijke jongeman die me na het legen van de kluis begeleidt naar de lift.

“Twintig! Dát is lang geleden!” roept die spontaan uit.
Dat kan er ook nog wel bij.

Ik aarzel er al jaren over. Ik denk steeds vaker: ik ga het doen.
Na zondag en de mails van Inge dacht ik: ik *moet* het doen.
En: hoeveel vlees eet ik nou helemaal. Ietsje op brood – maar meestal kaas.
In de avond áls ik al kook eerder vis (uit de diepvries) dan vlees (uit het koelvak).

In Amerika eet ik veel stoommaaltijden.
‘Lean and Easy’ (oid) en dan garnalen of een andere vis.
Eieren alleen van free roaming (buiten!) kippen wat daar echt een kapitaal kost: 40 cent per ei.
Hier at ik tot voor kort Graseieren (nr 1) maar die heeft de Plusmarkt niet meer zodat het nu Bio-eieren zijn (code 0) en géén (enig alternatief) scharrel.
Bio zal het dus zijn.
Vriendelijk kipvlees heeft de Plusmarkt niet. Vriendelijk rund wel maar ik weet het langzamerhand niet meer hóe vriendelijk dat dan is.

Gisteren liep ik door de Plusmarkt denkend: dit is de first day of my life als vegetariër.
Met als raar neveneffect dat vlees dat me anders totaal niet interesseert opeens extra aanlokkelijk lijkt.
Ander vlees (filet americain) dat ik al in huis heb krijg ik niet meer door mijn strot.

Vraag: hoe dóe je dat, vegetariër worden?
Gewoon het knopje om lukt me niet. Ik vrees dat als ik mezelf daartoe *dwing* ik over een paar weken een pond dun gesneden ham oid koop en dat in vijf minuten naar binnen prop: ah!! vleeeeees!
Hoe doen anderen dat?