De auto is naar de garage gebracht en daar is hij nu nog.
Omdat de monteur binnen een half uur niets kon vinden.
Of ik hem kon achterlaten, vroeg hij toen.
Aangezien er niets anders op zat, kon ik dat.

Dus bracht hij me naar huis. En vroeg ik, wanneer ik mijn auto weer terug kreeg.
Omdat ik in mijn dorp zónder auto nogal onthand ben.
De monteur *hoopt* morgen.
Hij zal bellen.

Ik had nog net de tegenwoordigheid van geest om twee kroppen andijvie voor de knagers mee te nemen (liet de grote stronk boerenkool liggen).
En zit nu onthand te wezen en te balen.
Oh Lord, won’t you… etc.

Die hond is trouwens het leukste aan de garage.

Ik moet een pakje wegbrengen naar De Rijp en wil meteen wat boodschappen doen.
Piep! snerpt de auto wanneer ik wegrijd en knipper-knipper doet het olielampje.
Of beter: het oliekannetje = oliedruklampje.

Ik rijd naar het benzinestation in De Rijp. Die stelt vast dat ik genoeg olie heb.
Aardige man start de auto: geen piep en geen lampje.
Ik dank hem en rijd weg: piep en lampje.

Ik geef het pakje af en ben te nerveus om boodschappen te doen.
Ik rijd naar huis en bel mijn garage.
De man die ik aan de lijn krijg slaat niet aan op mijn herhaald vertellen dat ik dit eerder heb gehad en dat zij het toen hebben gerepareerd (maw: kijk nou even in je computer!).
Hij zegt dat als het de oliedruk is, mijn motor gaat ontploffen als ik er mee doorrijd.

Ik maak een afspraak voor dadelijk om 1 uur.
Ik bel R. of die zich kan herinneren wat het destijds was.
Nee.

Ik krijg een briljant idee en voer in de zoekfunctie op dit log ‘olielampje’ in.
Verdomd: hier en hier.

Ik blader door de foto’s van de dierenbegraafplaats in Las Vegas die ik voor het gemak heb onderverdeeld in: mensen, honden, katten, div, onduidelijk.

Deze steen deelde ik in bij ‘katten’, maar nu ga ik opeens twijfelen.
Is ‘Water Baby’ een kat die van water hield? Of heb je dieren die een ‘water baby’ zijn en er op een ruwe tekening kunnen uitzien als een kat?

En welk Nederlands dier is dan een water baby?

Nog 4 dagen en 5 nachten en dan is het zover.
Dan is het ‘so this is what sixty looks like’ wat bij mij toch écht niet is zoals bij Jane Fonda en Cher.

Een avond *uit* zit er niet in – bij gebrek aan leuk *uit*.
Lekker eten is intussen wel geregeld (met dank aan L. die hapjes zal maken en me die discreet vrijdagmiddag zal aanreiken – dat is toch wel heel prettig, een paar mensen in je omgeving die weten dat ze je blijer maken met discreet aanreiken dan met het uitnodigen voor een feestelijk maal).

Nog zes nachtjes slapen en dan is het weer voorbij.

Behalve een (“oh Lord, won’t you buy me a”) Mercedes Benz wil ik op mijn verjaardag maar 1 ding: een keertje lekker eten.
Gewoon thuis.

Dus wanneer iemand op twitter ervan melding maakt dat ze via Just Eat sushi heeft laten bezorgen denk ik: dat wil ik ook.
Niet sushi (dat ik nog nooit at en dat me niet in het bijzonder trekt) maar wie weet wat de andere mogelijkheden zijn.

Ik tik mijn postcode in en ontdek dat er slechts 1 optie is: een Italiaan in Alkmaar.
Ook dat zou niet mijn eerste keus zijn maar toch maar even op geklikt. Waarna ik recensies lees waar de honden -bij wijze van spreken- geen brood van zouden lusten.
Het is een wonder dat dit bedrijf nog niet door de Keuringsdienst van Waren is gesloten maar na de uitzending van Argos van vandaag begrijp ik dat die niet erg op dit soort wantoestanden aanslaat.

Nu maar hopen dat oh Lord wel doorkomt met de Mercedes GLK350.
(btw Lord, een grote sedan mag óók, een cabriolet bv – alleen aan dat Mercedes hecht ik wel een beetje)

Youp in NRC Handelsblad:
Dus die door twee vrouwen aangeklaagde dierenvriend Dion Graus, kopstootkoning Hernandez, bijlzwaaier en barmanbeuker Hero Brinkman plus onze bejaardenstalker, hondenpoephater en vrouwtjesbetaster Erik Lucassen zitten met zijn vieren te praten in de fractiekamer van de PVV. Waar het over gaat? Over Marokkanen natuurlijk. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met die criminele moslims. Het woord Gouda valt, het begrip scootertuig wordt gebezigd en Hero vertelt gierend van het lachen een racistisch getint mopje. Moet kunnen.

Lees verder.

Eén op de vijf mensen krijgt Alzheimer.
Soms denk ik dat ik het bijna heb. Wanneer ik me dingen niet herinner.
Een tijdje later heb ik daar minder last van en denk ik dat het reuze meevalt.
Maar wat ik altijd denk is dat je maar nooit weet wat je krijgt en wannéér. Wat dus mijn reden is om nu al die vakanties te willen want waarom mijn spaargeld bewaren tot ik misschien wel opeens dood(ziek) ben.

De laatste tijd dacht ik dat het wel meeviel.
Behalve dat mijn Engels de afgelopen reis ietsje minder vlot was dan anders (vaker naar woorden zoeken resp. er niet op komen).

Nu ben ik aan het twijfelen.
Ik wil nl iets schrijven op Mijn begraafplaatsen. Over de begraafplaats in Buckeye.
Ik weet heel zeker dat ik daarover al een beginnetje heb geschreven. Toen ik in Amerika was of net terug.
Ik herinner me de opzet nog. Maar ik kan het niet vinden.
Toen dacht ik: misschien schreef ik het hier.
Ook hier kan ik het niet vinden.

Ik denk dus nog steeds dat het ergens staat.
Maar omdat ik het niet kan vinden kan ik er niet met een vervolgstukje op aanhaken. Zodat ik het opnieuw (?) moet schrijven.
Waarna mensen denken: dat schrééf je al, oen! Misschien zeggen ze het ook.
Maar mogelijk willen ze me ontzien omdat ze denken: het arme mens wordt oud.

O got.

Ongeveer tien jaar geleden kocht ik via een veilingsite een letterbak.
Ik dacht: die heb ik altijd al willen hebben.

Eerst hing-ie op een prominente plaats, toen halverwege de trap. Deze week moest ik ‘m leegruimen omdat anders de mannen van Beter Bed ‘m misschien zouden leegvegen.
Nu kan-ie weer gevuld en vraag ik me af waarom ik ooit dacht dat ik een letterbak wilde.

Ik kijk op marktplaats wat die dingen tegenwoordig waard zijn.
Deze lijkt erg op de mijne.
Daar wordt 20 Euro voor gevraagd. Op 2/11 is 5 Euro geboden. En dezelfde dag 10 Euro.
Op een andere is 1/11 5 Euro geboden.

Verkopen kán dus wel, maar dat wordt dan iemand die aan de deur wil komen (opsturen kost immers ook weer geld) en dan voor 5 Euro gaat zeuren dat-ie toch niet zo groot/mooi is als-ie op basis van mijn foto’s had gedacht en o ja kan hij er niet gratis ook de letterbakfiguurtjes bij krijgen of anders voor 2 Euro alle 48.

Maw: slecht idee.

Drieëneenhalve week ben ik terug uit Amerika.
Toen ik terugkwam was ik gelukkig. Ik had een geweldige vakantie gehad. Ik had veel mee gemaakt. Ik verheugde me erop er over te vertellen. Op mijn begraafplaatsen-site. Hier. Met foto’s.

Nu ben ik moe en ongerust en niet-zo-gelukkig.
Mijn konijn is ziek. Goeie kans dat het beter wordt. Maar het neemt me totaal in beslag.

Mijn Winkel – oh well. Mijn klacht bij Delta – oh ander well.

Na een maand amper eten omdat mijn hoofd er gewoon niet naar stond (dwz wel ontbijt en avondeten maar overdag véél te druk met interessante andere dingen) ben ik nu in propmodus geraakt. Na twee weken op de weegschaal zag ik al het gruwelijk resultaat. Twee kilo erbij gevreten. Een kilo per week!
Nu volsta ik met alle kleren die ingesnoerder zitten, bolle rondingen, toenemende afkeer van het eigen fysiek.

Over twee weken ben ik jarig. Zestig.
Vorig jaar vierde ik mijn verjaardag met R. met een bezoek aan de opera. Salome. In het midden op de eerste rij. Dat was een geweldige opera en een geweldige verjaardag. Een van de beste ooit.
Dit jaar vier ik ‘m niet. Er is geen opera, er is helemaal niets om naartoe te gaan (ik zocht het gisteren nog op).
En: in Amsterdam gaan eten met 1 glaasje wijn (ivm terugrijden) alleen omdat een verjaardag zo nodig gevierd moet worden – hoe feestelijk is dát.

Intussen stromen de kado’s al binnen.
1 Mooie ansicht. 1 Horoscoop.

Ik haat zestig. Ik ben niet ’this is what 60 looks like’ (Gloria Steinem).
Ik ben geen opgekrikte Patricia Paaij, geen ‘verzorg jezelf’ Elma Draaijer en ik ben al helemaal niet wijs.
Ik ben een dierenvrouwtje met een ziek konijn.

Precies twaalf uur belt Beter Bed.
Ze komen eraan en zullen er over een kwartier zijn.
Ik ga vast beneden nerveus ijsberen en hoor halverwege de kachelpijp wanhopig gefladder.
Shit.
Een vogel is erin gevallen. Wat in 20 jaar 1x eerder is gebeurd.

Ik besluit eerst de matras af te handelen die door twee beleefde jongemannen tegen de muur in de slaapkamer wordt gezet.
Dan vergeet ik de vogel maar wanneer ik een half uur later in de kamer kom zit daar Sammie te loeren naar de kachel dus denk ik: o ja. En: waarschijnlijk is-ie nu helemaal naar beneden gevallen.

Dus raam naast de kachel wijd open gezet en dan voorzichtig een deurtje geopend.
Een vrouwtjesmus vliegt -uiteraard- naar de andere kant van de kamer, gevolgd door Sammie.
Dwars door de kamer, tegen het plafond, tegen een raam, tegen een ander raam. Hoog en dan weer lager en *bijna* heeft Sammie haar te pakken maar ik ben hem voor en houd in mijn handen een doodsbang klein vogeltje. Snel naar het open raam waarvandaan de mus koersvast naar de achtertuin vliegt.

Grappig hoe kleine dingen een vrouw zo gelukkig kunnen maken.

Toen ik in mei in Kingman was, was er een leuke man die bij een benzinepomp de deur openhield voor wie naar binnen wou.
Vriendelijk, smile.
Thank you!

Later die dag zag ik hem bedelen langs de weg.
En bedacht ik: waarschijnlijk hield hij toen ook de deur niet ‘zomaar’ open.
Maar het was me niet opgevallen, dat hij met zijn smile geld wilde.

In september zie ik hem weer.
Hij zit langs dezelfde straat (Stockton Hill Rd) op een plek waar je niet eens kunt stoppen om geld te geven.
Hij lacht vriendelijk en maakt het Peace-teken met zijn hand.
Ik lach terug en zwaai.

Een dag later zie ik hem op een plek waar hij nog steeds niet bedelt maar nu snap ik het en ik draai een parkeerplaats op die er naast ligt.
Tot mijn stomme verbazing staat hij direct naast mijn auto waar ik aan de passagierskant het raampje opendraai.
Ik ervaar het niet als dwingend maar als attent: mijn bedoeling was inderdaad om uit te stappen en hem geld te geven.

Ik haal een biljet van 5 dollar uit mijn portemonnee en geef hem dat.
“Bless you” zegt hij. “God bless you and your family”. Dat herhaalt hij een aantal keren.
Ik heb geen familie. Maar het is flauw om dat terug te zeggen.
Dus glimlach ik vaag en zeg dat ik hem in mei ook al hier zag.
-geen reactie-
En dat ik hoop dat wanneer ik volgend jaar mei terugkeer ik hem wéér zal zien.

“Bless you. God bless you and your family”, herhaalt hij.
Ik lach vriendelijk en rijd naar verderop op de parkeerplaats.