Ik heb er een, een hometrainer.
Hij is oud en hij heeft geen toeters en bellen.
Met een soort keukenwekker kan ik de tijd instellen.
Calorieën tellen doet-ie niet en m’n hartslag zal ‘m een zorg zijn.
Laat staan dat-ie programmaatjes voor me bedenkt.

Maar hij is een fiets.
Zodat het nu verder aan mij is er iets van te maken.

R. en ik dachten: misschien kunnen we na de voorstelling samen iets eten.

Op de site van de Meervaart stonden een Chinees restaurant (geen zin in) een zéér modern restaurant (met allemaal Fusion) en Grand Café Sloterplas.
Dat laatste moest het zijn, zeker omdat het zich afficheert als ongelooflijk trendy en hip.
Het bleek vooral *klein*.
En alle tafeltjes waren om 5 uur al ‘gereserveerd’ op 1 direct na de deur na (koud!!) en een stukje bank tegen de achtermuur.
De bank dus maar.

Een glas wit en een glas rood.
Blik op het schoolbord met hapjes.
Blik om ons heen.
Hier eten?
Of toch liever een bruine boterham met kaas elk in het eigen huis?
Daarvoor gekozen.

Intussen nog wat gegluurd naar de mensen naast ons.
Zeer (ge)blond(eerd) dun meisje van begin twintig met vrolijk eraan geflutste cups die minstens E zo niet F waren.
Vriend is een jaar of tien ouder en oogt wat mediterraan.
Na 5 minuten schuift een andere man aan, die nog wat meer mediterraan is of is het oost-Europa.
Er worden handen geschud en tijdens het halve uur dat R. en ik er zitten zijn de mannen geanimeerd in een buitenlandse taal in gesprek.

Meisje kijkt voor zich, kijkt naar beneden en gaat dan spelen met d’r mobieltje.
De verleiding was groot maar ik nam geen foto’s.
Want je zult zomaar zien dat de man die haar moeiteloos negeert om met z’n gabber te babbelen mij even moeiteloos in mekaar zou slaan als ik dat op de foto zou vastleggen.

Wie ik wél durfde fotograferen waren onze mede-operette-bezoekers.
Niet zo hip-en-trendy.

In Vroege Vogels een verder leuke column van Alma Huisken die melding maakt van een ransuil in haar omgeving.
Ze hoort ‘m roepen, zegt ze: “oehoe – oehoe”.

Oehoe?
Toen ik laatst mijn ransuil zag, zocht ik direct zijn geluid op.
Dat blijkt *geen* oehoe te zijn.
Het is een zacht en heel ánder geluid.
Luister maar (onderaan de pagina).

Ik vind dat dom.
In een programma als Vroege Vogels.
Die columniste kan zich vergissen en denken dat elke uil ‘oehoe’ zegt en verder een eind weg fantaseren.
Maar op die redactie moet toen ze haar stukje inleverde toch iemand hebben gedacht: jamaar… zo *klinkt* een ransuil helemaal niet.

Een paar dagen geleden droom ik over iets dat ik deed toen ik jong was.
Tussen de 20 en de 30.
In de droom bedacht ik dat ik het voortaan heel anders ging doen.
Ik kan me niet herinneren of het te maken had met een man of met werk of iets heel anders. Maar ik werd wakker met een heel sterk ‘voortaan anders doen’-gevoel.

Langzaam werd ik me bewust dat daar geen tijd meer voor was.
Want wát het ook was (andere man kiezen, andere baan) – voor alles was het te láát.
Niet per se feitelijk te laat (al zie ik noch die man noch een baan in de praktijk gebeuren). Maar kwa ‘voor de rest van mijn leven het roer omgooien’ te laat.
Omdat de rest van mijn leven al zover is gevorderd.

Daar werd ik heel ongelukkig van.
Het besef dat het geen zin meer heeft om het licht te zien.
Dat zelfs áls ik nu iets heel nieuws zou bedenken, dit nooit teniet kan doen wat ik tussen mijn 25e en nu heb gedaan.
Wat weer een niet meer weg te denken basis heeft gelegd voor het beperkte aantal jaren dat nog komt.

Als mensen hun excuses aanbieden, leidt dat meestal niet tot een beter gevoel bij de benadeelde partij. Dat blijkt uit een experiment van psychologen van de Erasmus Universiteit van Rotterdam.
Excuses helpen nauwelijks om beschadigde relaties te herstellen, ook al denken mensen vaak dat ze zich beter zullen voelen door een verontschuldiging van de ander.

(bron)

“Die Zeit ist ein sonderbar Ding”

Ik denk wel eens: hoe houden mensen die wél sociaal zijn al hun contacten toch bij.
Verwaarlozen zij niemand, worden ze niet verwaarloosd. Wanneer heb je voldoende contact, wanneer niet genoeg.

Ik heb een paar mail-contacten (en R. natuurlijk).
En ik wil best maar ik doe het altijd fout denk ik wel eens. Ik begin enthousiast en dan slons ik of de ander slonst en ik denk: ach, lamaar.Of ik doe wél een poging maar dan wordt het een flutmail en een ander keer doe ik écht m’n best en laat iemand mij in de plomp zakken.
Gedoe – relaties. En dan heb ik het dus nog niet eens over ‘love’ of ‘in love’.

Vandaag denk ik opeens: zal ik M. weer eens mailen.
M. en ik waren ontzettend close bevriend toen ik begin twintig was.
We hadden ook een minnaar gemeen (niet gelijktijdig).

Toen die dood ging (ik hoorde het in het Radio 1 Journaal) mailde ik haar.
Zij mailde terug en het was alsof we verloren terrein rap herwonnen. Maar toen ging ze een paar weken op vakantie en ik mailde dat ik bang was dat we nu het momentum kwijt raakten. Nee hoor, mailde zij.
Maar na twee mailtjes na die vakantie (de laatste was van mij) stopte inderdaad het contact.

Zal ik weer mailen.
In mijn besef speelde dit een jaar geleden.
Ik zoek in mijn mailboxen: het is meer dan drie jaar geleden.
Dat is meer dan ‘momentum kwijt geraakt’.
Dat is ‘lamaar’.

Gisteren wou ik proberen of ik een programma kon opnemen op de HD-recorder.
Ik had het programma uitgezocht en op de R-knop gedrukt denkend dat dit de Record-knop zou zijn.
Het bleek de Remember-knop.
Zodat ik midden in een ander programma een waarschuwing kreeg: Lou Reed begint.

Wanhopig op van alles gedrukt en toen op een rode knop en toen ging de waarschuwing weg en dacht ik: misschien ben ik nu aan het opnemen.
Net even gekeken: lo and behold ik heb het programma opgenomen.
Ontdekt via: Mijn opnames OK klikken.
Alleen wou ik alleen maar zien dat het er wás en wou ik het helemaal niet afspelen.
Dat deed de recorder spontaan zélf.
Waarna ik niet kon bedenken hoe het weer uit te zetten.
Dus het hele apparaat maar uit gezet.

Ok.
Ik weet nu dat het kan. Dat is fijn.
En als ik niet zo’n kluns was met apparaten zou er nu een wereld voor me zijn opengegaan.

Ongeveer een jaar geleden kocht ik een HD-recorder die hoort bij een Ziggo alles-in-een-pakket.
Wat me zo leuk leek: dat je een programma gewoon even kunt stopzetten als de telefoon zou gaan (nu zeg ik tegen R.: sorry maar ik zit net naar mijn favoriete programma te kijken). En opnemen was ook wel fijn.

Daarna duurde het tot september dat R. een nieuwe HD-tv voor me kocht en die liet installeren (waarbij hij bijna een week zonder tv zat door misverstanden tussen monteurs).
Toen kwam ik begin oktober terug en pas nu denk ik: toch eens kijken hoe dat wérkt.

Omdat ik zelden word opgebeld (behalve door R. tegen wie ik dan zeg dat het niet uit komt als het niet uit komt) speelt stopzetten en later verder kijken eigenlijk niet.
Opnemen wel. Maar angstig als ik ben mbt apparaten heb ik tot nu toe steeds gedacht: ik moet kiezen. Als zich twee programma’s voordeden die ik allebei wou zien of een programma later op de avond – dat ik dus *niet* kon zien.

Nu heb ik de handleiding ter hand genomen.
Ik heb het vrees ik niet goed begrepen maar als ik dat wél heb gaat vanavond terwijl ik naar een thriller op Net 5 kijk de recorder vanaf 9 uur Nederland 3 voor me opnemen.
Een programma over die plaat van Lou Reed waar ‘Walk on the wild side’ op staat.

Eigenlijk vind ik mezelf vooral een stomme trut dat ik niet eerder heb gekeken of ik het mogelijk snapte hoe het werkt.
[wat er gebeurde: de tv herinnerde me dat ik naar dat programma wou kijken! ipv het op te nemen]

Elk jaar brengt Het Vogeljaar een mooie kalender uit. Elke twee weken een nieuwe vogel. Mooie foto en interessante begeleidende tekst.
Ik koop hem al zeker 10-15 jaar.
Dit jaar kocht ik ‘m per ongeluk 2x.

Zodat er nu 1 hangt te pronken aan de muur en ik er 1 over heb.

De opnamen voor de kalender 2011 zijn gemaakt door Frits van Daalen, Koos Dansen, Harry Fiolet, Ronald Huijssen, Jelle de Jong, Erwin van Laar, Piet Munsterman, Otto Plantema, Chris Schenk, Hans Schouten, Wim Smeets, Jacob Stolk, Henk Tromp en Otte Zijlstra.

De teksten bij de foto’s zijn geschreven door Dick Jonkers, Rob Kole, Henk Lichtenbeld, Pierre Maréchal, Peter Meijer en Wim Smeets.

De volgende vogelsoorten zijn in de kalender voor 2011 opgenomen: Gele Kwikstaart, Dwergmeeuw, Blauwstaart, Kleine Zwaan, Velduil, Ringmus, Sneeuwuil, Geoorde Fuut, Kokmeeuw, Kleine Strandloper, Draaihals, Scholekster, Tuinfluiter, Roodborsttapuit, Waterpieper, Kleinst Waterhoen, Witgatje, Gestreepte Strandloper, Buizerd, Blonde Ruiter, Steltkluut, Boomkruiper, Woestijntapuit, Merel en Middelste Zaagbek.

Ik stuur ‘m je toe wanneer je € 4,75 overmaakt (=*incl* verzendkosten).
Maak me los, sla je slag etc.
Mag via ‘hebbes’ in de commentjes. Mag ook via mail.
Wie het eerste ‘ja, ik wil’ laat weten, is de gelukkige eigenaar van deze prachtkalender.

Gisteren ben ik in de Plusmarkt.
Een paar gangen verderop zie ik een vrouw die vroeger met mijn man en mij bevriend was (=we gingen met enige regelmaat bij elkaar eten).

Na de dood van Lodewijk heb ik niets meer van haar gehoord. Niet echt een ramp en ook helemaal niet uitzonderlijk.
Maar waar ik 12 jaar na dato geen zin in heb: “hoe is het toch met jou.”

Ik kies dus een andere gang en kies dan een kassa waar alles al is afgerekend (alleen is de klant even weg) en laad mijn boodschappen op de band.
En: daar is ze met iets dat ze had vergeten.

Ik kijk naar beneden, zij kijkt mij aan.
Kent ze me? Lijkt mij wel ja. Mm.. mijn naam… Ik: “Ik weet nog wel wie jij bent.” Zjaane, zegt ze dan en “Zjanne” corrigeer ik.

Volgt een ongemakkelijk gesprekje.
Of ik nog woon waar ik woon (ja) en of zij nog woont waar zij woont (ook ja). Enzo.

Wanneer ze weg is zeg ik tegenover de caissiere uit een soort raar gevoel dat ik iets moet verklaren dat we zo raar op elkaar reageerden dat E. (de vrouw) na de dood van mijn man niets meer liet horen. Terwijl ik het me hoor zeggen denk ik: ik moet haar niet zwart maken en voeg eraan toe “maar dat gebeurt heel vaak”.

“O ja?” reageert de caissiere. En ik begrijp dat zij nog nooit van het verschijnsel heeft gehoord. Zodat *ik* me nu extra belachelijk voel.

Ik zoek een gps voor Amerika waarmee ik in Arizona en Californië in de wildernis kan lopen.
Met mate. Niet zomaar van de weg stappen en dan drie uur de woestijn in met als uitdaging ‘hoe mijn auto terug te vinden’.

Wat ik wél zoek.
Vaak liggen oude begraafplaatsen langs een zandweg en dan honderd meter verderop het landschap in.
Daarvan zijn coördinaten bekend.
Nu heb je gps-en die ‘hand held’ zijn. Daarvan wordt me via twitter de Garmin GPSMap 60 (of: duurder, de 62) aangeraden.
Ik vind ze er ingewikkeld uitzien. Ik ben bang dat ik er niet mee kan omgaan.

Je hebt er ook die zowel voor de auto als voor het ruige veld geschikt zijn. Zoals de Garmin Nuvi 550.
Die lijkt erg op de Garmin 205 en m’n TomTom – die ik snap. Is hij goed genoeg voor het vrije veld? Ik kom er niet achter.

Omdat ik ongeduldig ben als ik niet meteen zie hoe iets werkt en ik het dan snel wanhopig wegleg denk ik: wat ik ook koop, ik moet het al hebben voordat ik op reis ga. Ik moet kunnen oefenen wanneer het er nog niet op aan komt. Dus niet laten sturen naar mijn motel in Yuma. Maar als ik in NL iets koop zit daar standaard een kaart voor Europa op en moet ik er nog 1 bijkopen voor de VS.
Het hele apparaat importeren vanuit de VS is er niet bij: Amazon bv stuurt niet naar NL.

Ik heb het dus nog niet over de prijzen gehad (die pittig zijn).
En ik wil graag advies maar alleen als je er verstand van hebt.

Ik heb de fotostudio in elkaar gezet.

Ik heb er de lampjes naast gezet zoals op de doos stond.
Beest erin geduwd en foto’s gemaakt.

Het resultaat is niet geweldig.
Waarschijnlijk positioneer ik verkeerd.

Ik zat te pielen met de foto’s van Betty Boop.
Ideaal is: geen zon maar helder buitenlicht.
Flitsen kan soms, maar geeft vaak rare schaduwen of valse kleuren.

Iemand raadt me een fotostudio aan.
Dat kost weer een paar tientjes maar als het wérkt is het een prima investering.

Vandaag pak ik de fotostudio uit.
Hij zit in een grote tas. Waarin weer onderdelen.
Op de verpakking staat dat hij eenvoudig is op te zetten.
Ik zoek naar de handleiding. Die is er niet. Waarschijnlijk omdat hij zó eenvoudig is op te zetten dat die niet nodig is.

Ik ga aan de slag.
Ik klap iets uit en nog iets.
Ik klap iets om. Ik plak iets vast (met klittenband).
Wat ik ook probeer: het lijkt niet op het plaatje.

Ik begin opnieuw. Ik probeer het nog eens.
Ik zoek (zinloos, maar het geeft aan hoe ik me vóel) opnieuw naar een gebruiksaanwijzing.
Ik bestudeer het plaatje van wat het moet worden.
Ik kán het niet.