De laatste tijd overkomt me regelmatig iets dat ik om allerlei redenen niet hier wil neerzetten.
Bv omdat het gaat over iemand die het mogelijk zou lezen.

Dan word ik me pijnlijk bewust dat de enige die ik als het me echt hoog zit kan bellen, R. is.
Dus die bel ik dan. Maar soms ook niet. Omdat ik denk dat ik het niet te gek wil maken.
Bv.

Vandaag dacht ik: dat lijkt me toch wel makkelijk als je dan een ándere ‘vriendin’ (m/v) kunt bellen.
‘Hoi, met Jeanne – wat me nú toch is overkomen!’

Alleen kan ik me niet herinneren hoe dat vroeger ging. Toen ik nog wel eens iemand anders belde.
Serieus: ik ben glad vergeten hoe je zoiets aanpakt. Hoe je dat dóet.

En hoe deed ik het met selecteren uit de mogelijke te bellen personen over welk onderwerp.
Ik kan het me werkelijk niet voor de geest halen.

En zomaar iemand bellen.
Daar stel ik me al helemaal niets bij voor.

Wie glimlacht zonder zich echt blij te voelen, verslechtert zijn humeur. Mensen die aan fijne dingen denken zoals een vakantie en daardoor gaan glimlachen, verbeteren juist hun humeur. Dan blijkt uit een onderzoek van wetenschappers aan de Michigan State University in de Verenigde Staten.

„Werkgevers denken wellicht dat simpelweg hun werknemers laten glimlachen goed is voor het bedrijf, maar dat is niet per se het geval,” zegt Brent Scott, één van de onderzoekers. „Glimlachen alleen om het glimlachen kan leiden tot emotionele uitputting en ziekmelding.”

De wetenschappers onderzochten een groep buschauffeurs, een van de beroepen waarbij het gewenst is vriendelijk te glimlachen naar klanten. Het bleek dat de buschauffeurs die alleen aan de buitenkant blijdschap toonden, een slechter humeur hadden en zich vaker ziek melden. Met name bij vrouwen was het effect van nepglimlachen groot.

(bron)

Via mijn begraafplaatsen-in-Arizona-lijst ontdek ik ‘dowsing’ wat wichelroede lopen blijkt te zijn.

Ik mail de leider van de lijst dát het bij ons zo heet.
Hoe spreek je dat uit, vraagt hij.
Lastig.
Ik probeer wighelrude loapun.

Een uur later een nieuwe mail.
After asking you, I tried a new apps program that I had downloaded for my iPhone that translates almost every language, then speaks it.
Tried Norwegian and sure enough I now know how it is pronounced. Small world, getting smaller 🙂

Ach ja.

Doordat een kalkoen zo groot is, komt het voor dat er restjes overblijven. Het is echter niet aan te raden om kliekjes van de kalkoen op te warmen, want dan wordt het droog en taai.
Met koud kalkoenvlees zijn echter prima koude gerechten te maken, bijvoorbeeld in een salade of op een clubsandwich.

Ik vind er nog steeds geen bal aan, aan de home trainer.
‘Zomaar’ fietsen lukt me niet. Een leuke videoclip wil me nog wel aangenaam afleiden.
Poker face. Eigenlijk alle Lady Gaga. En Pink.
Alleen moet ik janken bij haar laatste (Perfect) en dat leidt dan weer af van de ándere afleiding.
Ander probleem: op een leuke clip volgt vaak een niet-leuke en -nog erger, en dat gebeurt héél vaak- wel 5 minuten reclame.

Vanochtend zap ik naar Animal Planet.
Over kattenrassen. Leuke verhaaltjes over katten.
Kat Lava die met haar baasje, een vrachtwagenchauffeur, door het land reist. Op het dashboard ligt ze wanneer hij rijdt. ’s Nachts slapen ze samen in de cabine. Een andere kat die door een hoepel kan springen en daar maakt haar bazin dan ansichtkaarten van die ze naar de jongens en meisjes in Irak en Afghanistan stuurt.

Ik fiets moeiteloos 4x zo lang als anders (en ik ga nu niet vertellen hoe weinig het ánders is maar het is meer dan 1 minuut).
Nu ben ik gebroken.

Grootschermer, woensdag 16 februari
Bij een woning aan het Noordeinde werd woensdag tussen 08.45 en 22.45 uur ingebroken. De daders verschaften zich toegang tot de woning door een achterdeur van de woning. Er werd diverse apparatuur ontvreemd.

Vorige week sloeg hier een fietser over de kop.
Een wielrenner uit een andere gemeente. Niet goed uitgekeken. Toch een beetje ‘eigen schuld’.

Nu een inbraak.
Wat ik op de een of andere onlogische manier niet in het eigen dorp verwachtte.

Ik draai mijn tv graag alle kanten op.
Naar de open keuken, naar de luie stoel, naar de trapfiets etc.

Na een paar weken draaien vloog de kabel eruit. De tastbare kabel. Die zat er met een foute plug in. Dus nieuwe plug laten monteren. En toen: contact.
Toen viel me op dat bij draaien soms de verbinding was verdwenen.
Meestal als ik met een vol bord van de keuken naar de luie stoel liep om met dat bord op schoot tv te kijken.
Dat was balen.
Dus voelde ik aan alle stekkers en plugjes die allemaal vast zaten en dan na 5-10 minuten: daar was het beeld weer.

Sindsdien probeerde ik een paar keer: tv uit en weer aan.
Dat werkte.
Tot vanavond.
Wat ik ook probeer met aan-uit en schakelen tussen zenders en voelen aan stekkers: geen beeld.

Morgen werkt alles vast weer goed.
Althans, daar ga ik voor het gemak maar van uit.

‘Ziggo bellen’ kan altijd nog.
Maar ik hoop dat het daar niet van komt.

Wanneer ik op twitter meld dat ik in de tuin ga werken reageert Boswachter Frans (morgen bij KoffieMAX): dat ik vooral niet teveel moet weghalen. Denk aan de egels en de vogels.
Natuurlijk denk ik daar aan. In de achtertuin ligt een berg takken en twijgen waar wel 15 egels onder en tussen in winterslaap kunnen zijn.
En dan is er ook nog de plek onder het kippennachthok waar er lang 1 woonde.

Buiten werken is geweldig.
Niet per se wat de handen doen (ik snoei zéér op goed geluk de hortensia en vind er ook niet erg veel aan om vergane hop weg te rukken en verdorde stengels weg te knippen).
Maar om me heen zijn veel meesjes (kool- en pimpel-) en tjilp-tjilp doen die.
Nog meer hoor ik dat ik niet kan thuisbrengen. En de eenden die vaak zo opdringerig zijn zitten te suffen aan de overkant van de sloot: kopjes in de veren.

Ergens in de middag daalt in de polder achter mijn sloot een groep ganzen neer.
Ik fotografeer ze vanaf mijn werkkamerraam.
Dan ga ik beneden knagers hun middagsnack voeren en fotografeer ze opnieuw.
Onopvallend denk ik.
Maar hoewel ze zeker 100 meter verderop zitten gaan ze massaal op de wieken.

Als het echt door mij kwam: zo had ik het natuurlijk niet bedoeld.
(foto’s morgen, heb nu geen fut meer)

Een vruchtbare ochtend.
Guus veel geaaid en Sammie een beetje (elk naar behoefte).
Afspraak voor beide gemaakt bij de dierenarts voor dinsdag (met R. 1e plan gemaakt ‘hoe ze te vangen’).*

Gemeente gebeld waar m’n stempas blijft (hij wordt morgen verzonden).

Een uur in de tuin gewerkt (dor spul verwijderd, veel gedaan, weinig van te zien).
Hapjes geknipt voor de knagers.
Houtblok waar pissebedden onder wonen op z’n kant gelegd voor de kipjes (alleen Dotje vond het leuk en lekker).

Zeven minuten gefietst (Poker Face en Rehab).
Intussen ontdekt dat ik het liefst fiets tijdens leuke videoclips én de Dog Whisperer.
De rest verveelt me.

Stukje geschreven voor de Kalkoen.
Engelbewaarderpin ingepakt voor klant.

* Naar dierenarts omdat ik wil laten onderzoeken of met Sammie fysiek iets mis is wat hem mij doet slaan.
Verder ‘hoest’ Guus. Kan volgens deskundigen op internet álles zijn. Vandaar.

Wat ik van alles dat ik heb gedaan en hoe ik ben geworden het meest ‘jammer’ vind is dat ik geen vriendschappen heb behalve R.

Ik hád ze ooit wel.
Maar ze gingen dood of ze verwaterden of ze bleken schone schijn en naar mate ik vaker dacht “hoe heb ik me nu weer zo kunnen vergissen” werd ik zelf een moeizamer vriendin in spe.

Ik wou dat ik hierin makkelijker was.
Dat ik enthousiast een nieuw contact kon exploreren.
Aansluiten bij twitter-uitjes. Meedoen met een tweet-up bij Maxime Verhagen. Tegen die aardige presentatrice die zei ‘zal ik eens langs komen als ik in de buurt ben’ mailen: ja! leuk! Ipv: o got, nee, sorry, dat kán ik niet.

Het is niet een kwestie van: dapper zijn, diep ademhalen en dóen.
Dat heb ik geprobeerd. Met als gevolg een ‘best leuk’ bezoek en elkaar erna mailen dat we het allebei geweldig hadden gevonden en dat ze me twee maanden later te eten zou uitnodigen. Waarna ze niets meer liet horen en twee jaar later verhuisde naar een ander eind van het land zonder het sturen van een adreswijziging.
Wat ik haar niet verwijt. Ik wás ook niet echt leuk. Ik probeerde het te zijn. Niet te zenuwachtig te zijn. Beetje normaal te doen.
En het was wel ‘gezellig’ maar een klik – nee.

Waar het ooit mis ging?
Ik was als kind al een loner.
Maar ik had perioden in mijn leven dat ik sociaal was. Deels in combinatie met een man die dat écht was.
Maar toch ook wel in mijn eentje. Zélf.

Vraag: zou ik willen dat ik anders was? Ja.
Vraag 2: zou ik zó graag willen dat ik anders was dat ik daarin veel (bv therapie) zou willen investeren? Nee.

Wat ik nooit snap zijn mensen die door Z-W Amerika trekken met een mooie auto en veel reisgidsen en maps en die dan van aangelegde camping naar aangelegde camping gaan. Soms zelfs vantevoren een plek reserverend. Want je zult maar niet terecht kunnen waar een zwembad voor de kinderen is en een douche en luxe wc’s.
(blijf dan thuis, denk ik – of ga naar Frankrijk)

In september zoek ik naar de begraafplaats Potholes. Ongeveer 20 mijl ten westen van Yuma, net in Californië.
Wat volgens de beschrijving online een hele klus zou zijn: volg een zandweg naar boven, pas op! er komt een ‘No trespassing’ bord! Ga je tóch op eigen risico en met gevaar voor eigen leven verder? Dan…

De beschrijving is zó eng dat ik de tocht niet per auto afleg maar te voet.
Het is een mooie route. En het gevaar valt reuze mee.
Pas bij het teruglopen zie ik dat onder een zwaar overhangende boom een kampeerplaats is gemaakt.

Wat een mooie plek!
Ik zie me daar zó de slaapzak uitspreiden.
Alleen doe ik dat niet meer nu ik alleen ben.
En wie zegt: ”waarom niet? gewoon doen!” die spreek ik nader zodra zij zich zélf eens in haar eentje in de woestijn te ruste heeft gelegd.

Vandaag krijg ik een kettingbrief.
Heel aardige brief. Erg goed bedoeld. Over dat vrouwen belangrijk zijn voor vrouwen.

Het slot: “Send this message to ten of your friends including me. If you get 5 replies, someone you love will surprise you.”

Ik háát dit soort brieven.
Ik doe er nooit aan mee.

Waarom ik nu in een moeilijke situatie zit:
ik had een warme band met Karen die bij het El Rancho Boulder Motel in Boulder City, NV werkte als front desk clerk.
Eigenlijk ging ik er vnl naar terug vanwege haar. Omdat ik van Las Vegas (waar het op 20 miles vandaan ligt) al jaren genoeg heb.
We mailden zeer sporadisch omdat ze geen privé mail had.
In september stapte ik binnen: geen Karen. Die is dood, zei de vreemde vrouw. Al een paar maanden.

Ik was kapot (en ben dat eigenlijk nog steeds).
Een maand geleden mailde ik de eigenares van het motel. Ik ken haar verder niet maar wou weten hoe Karen was dood gegaan. En waar ze was begraven.
Ik dacht: waarschijnlijk antwoordt ze niet. Vindt ze het maar gek dat ik zo’n verwantschap voelde met een vrouw die ik maar een paar dagen per jaar sprak.
Maar Jamie begrijpt me heel goed. En heeft me veel verteld. Waar ik weer steun aan ontleen.

En nu stuurt ze me deze mail.
Goedbedoeld. Ze neemt me zo op in haar groepje ‘soort-van-vriendinnen’ die zullen begrijpen hoe belangrijk vrouwen voor vrouwen zijn.
Maar ik háát kettingbrieven en stuur ze nooit door.
Toch wil ik dat nu graag doen. Vanwege Jamie. En indirect Karen.

Omdat ik niet vrouwen ongevraagd zo’n brief op haar dak wil sturen: ben jij bereid er 1 te ontvangen?
Alsjeblieft.

Vandaag zit ik drie jaar op twitter.
Dat is leuk.

Vandaag 390 dagen geleden stopte ik met Fanlog.
Vandaag 392 dagen geleden begon ik met de Klooiende Koude Kalkoen.
Ergens begin juni 2010 startte ik Mijn begraafplaatsen (hoeveel dagen dat zijn krijg ik niet zo snel uitgerekend).

Op Hyves (112 vrienden) zit ik sinds augustus 2006.
Wanneer ik met LinkedIn (199 connecties) ben begonnen kan ik niet terugvinden.
Van Facebook (194 vrienden) weet ik alleen dat ik er ná LinkedIn mee ben begonnen maar ook hier geldt: geen idee wanneer.
Ergens tussendoor zat ook nog Plaxo Pulse maar daar ben ik weer mee gestopt.
In juni 2011 bestaat de Winkel 10 jaar.

Vandaag is het in elk geval feest.