Bij de uitgang van het dorp ligt een tuinderij, met kassen die afhankelijk van weer en groei, open en dicht kunnen. Soms staan er bloemen, ook wel eens tomaten en nu dus pioenen.

De tuinder heeft op de hoek van de weg een karretje geplaatst, waar je zelfbedienend de pioenen kunt kopen. Er staat een blikje met een gleuf voor het geld. Omdat het karretje er steeds staat, zal dat geldblikje kennelijhk gevuld worden én er blijven staan.

En zo staan ze opengeklapt en al ietsjes over hun top in de vaas, een mengsel van wellust en weemoedigheid.

R

Nog een foto van vorige week:

Deze nare therapie was nodig om An definitief van haar schijnbroeden af te helpen: opsluiten in een kale kooi, met eten en drinken. Dat betekende dat ze weer ging staan en vooral weer ging eten. Na een paar van deze sessies was ze weer haar normale zelf. Bernadette ging, toen An opgesloten zat, braaf af en toe bij haar gekwelde makkertje zitten.

Afgelopen zondag had het Jeannesweblog geen kerk. Ik kreeg de foto niet naar de pc overgebracht. Nu is het gelukt, dus bedenk even dat het zondag is en zie de toren van de St Nicolaaskerk in De Rijp die opgeknapt wordt. Moge mijn computervaardigheidvaardigheid dit voorbeeld volgen.

Graag had ik laten zien hoe An, weer geheel hersteld, door het groen stapt. Mijn camera en J’s pc willen vooralsnog niet samenwerken ( = ik zit zit electronisch te stumperen) dus het moet maar met woorden.
Na een zee strenge slotronde, had de gedragstherapie effect, en ging madame weer op stok zitten, in plaats van platgedrongen op haar imaginaire nest. Ze ging toen ook meteen stevig te eten en vooral veel zandbaden te nemen, zodat ze niet alleen niet meer zwanger denkt te zijn, maar er in werkelijkheid ook weer wondermooi uitziet. Collega Bernadette is heel blij dat ze niet meer alleen hoeft rond te stappen.

R.

Aangenomen dat ik (normaal) omstreeks kwart over tien naar bed ga.
Na het nog 1x kijken van Bosom Buddies met Angela Lansbury en Beatrice Arthur. Of een stukje Gräfin Mariza.

Dan is het nu nog vier uur en dan slapen (zo’n beetje) en dan om kwart over vijf gezond weer op.
Gebroken en doodmoe misschien, maar: gezond.

Waarna ik de dieren voer.
Douche. Me aankleed.
Onopvallend voor de katten de nieuwe sleepkoffer en de rugzak met notebook en handtas 1+2 in de auto zet.
Handtas 1 is de gewone waarin o.a. mijn autopapieren – die laat ik achter in de auto.
Handtas 2 is mijn reistasje met o.a. mijn paspoort.
(morgen goed opletten en niet Handtas 1 meenemen en R. zien wegrijden met Handtas 2)

De hele dag bombardeer ik R. met mailtjes met ‘let hierop’ ‘doe dat’ wanneer ik weg ben.
Pas wanneer tot me doordringt dat hij er schoon genoeg van heeft switch ik naar post-its plakken op de aanwijzingen die er al liggen.

Morgen om deze tijd ben ik -even rekenen- in de lucht op ruim een uur vliegen van Portland.
Hoe vaak ik ook naar Amerika vlieg, het blijft zenuwen.

Gisteravond heeft de tv opeens kuren.
Wanneer ik van zender wissel is het beeld eerst zwart. Dan krijg ik foutmelding E48: er is geen kabelverbinding.
Terwijl ik zit bij te komen van de schrik verschijnt daar alsnog het beeld.
Mm.

Ik denk: vast weer een draadje los.
Ik controleer alle kabels. Druk alles nog eens goed aan.
Opnieuw geprobeerd. Zelfde euvel.
Bij Ziggo gekeken of er storingen waren: nee.

Ik hoop dat het probleem vandaag zichzelf heeft opgelost.
Helaas. Wéér de kabels aangedrukt. En ook eens wat veranderingen geprobeerd.
Zinloos.

Bij Ziggo gekeken: er wás gisteren een storing, staat op de site.
Oplossing: even 2 minuten de stroom van het modem halen en klaar is Klara.
Opnieuw: Helaas.

Nóg een keer naar Ziggo. Daar is de info intussen bijgesteld.
O got. O shit.

“Onze excuses voor het ongemak”- welja.

Eerst ga je dood.
Dan ruimen ze al je spulletjes op.
En ben je écht weg (ermee).

[update:  volgende fase is dat gretige dorpsbewoners je spulletjes doorzoeken ivm ‘mogelijk iets van hun gading – maar dat fotografeer ik maar niet]

Laatste, definitieve stap.

Ik bezocht vandaag het graf van mijn tante Mieke.

‘Normaal’ doen L. en Tashi en ik het ‘rondje Middenweg’ clockwise.
Ivm een enge hond aan het begin van de Middenweg lopen we het rondje vandaag andersom.

Het landschap is anders, de zon valt anders.
En – heel raar – mijn eigen straat is anders.

Ik kom omdat mijn straat doodlopend is nl. nóóit van de andere kant.
‘Zomaar’ maak ik een foto terwijl ik bijna thuis ben.
Wanneer ik die terugkijk heb ik moeite me te oriënteren.
Wóón ik hier?

Die auto verderop links op de stoep – die ken ik.
Die vette heg – is die van mijn directe buren?
Dan woon ik dus direct erna?
Hoe ik ook blijf turen – ik *zie* het gewoon niet.

Ik heb de ‘foto’s Amerika’ waarmee ik elke dag begin nu klaargezet t/m mijn dag van vertrek.
En ook nog een paar voor de dag van terugkeer.
De tussenliggende dagen gaat R. vullen.

Ik zet ze wel vaker een aantal dagen vooruit klaar, die foto’s. En soms ook niet en dan ontdek ik ’s ochtends dat er geen foto is en moet ik die razendsnel plaatsen.

In het begin kom ik om in de mooie foto’s en kan amper kiezen.
Halverwege overvalt me ‘waar vind ik nu nog iets moois’. Dan tegen het eind is er weer té veel en word ik me bewust dat ik andere mooie foto’s die ik niet heb geplaatst ook nooit meer zal plaatsen.

Omdat de tijd voortschrijdt.
Zodat niet-geplaatste foto’s verstoffen op de harde schijf van een PC.

Een paar dagen geleden dacht ik: het graf van mijn tante Mieke (Zr Hubertina).
Zou dat nog te vinden zijn? Want nonnen, die cremeren ze niet. In elk geval niet tóen.
En die graven zullen ze toch ook niet ruimen?

Ik heb goede herinneringen aan mijn tante nonnetje.
R. ook. En samen komen we tot wat feiten en vermoedens.
Maar concreter dan wanneer ze ongeveer is geboren en wanneer ze ongeveer dood ging en enkele plaatsen waar ze in een klooster heeft gezeten wordt het niet. En dat ze in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven op de strijkkamer heeft gewerkt.

Ik mail @Isidorusweb die ik alleen via twitter ‘ken’. Hij geeft me tips.
Ik begin bij Erfgoedkloosterleven. Snel antwoord. Ze vermoeden dat ik bij de Zusters van Liefde moet zijn. Die gemaild. Ook snel antwoord.
Veel details en: tante Mieke ligt begraven op het kerkhof in Udenhout.

De parochie gemaild: waar is het graf ongeveer.
Enkele uren later een beschrijving waar het is en hoe er te komen.

Ik voel me geworteld.
En dat voelt heel goed.

Ze zijn er weer – de kikkers in de polder.
Een paar dagen geleden dacht ik: hoor ik het goed.
Gisteren wist ik: ik hoor het goed.
En nu is het zelfs met muziek aan en de ramen dicht doordringend daar: het geluid van heel hard kwakende kikkers.
Love is in the air.

Vanmiddag liep ik langs mijn vijver en ik dácht dat ik een ‘plons’ hoorde.
Wat zou betekenen: kikker(tje) springt in vijver.
Dat kán.
Er wonen al jaren kikkertjes in de vijver.
Maar dit keer is de vijver de winter zo smerig doorgekomen dat ik er een hard hoofd in had.

Ondanks een net erg veel bladeren. Troep. Viezigheid.
Zou het toch?
Life may be in the air.

Vanochtend maak ik een foto van de weide achter mijn huis.
Tegen de zon in.
Ik zie dus de schapen en de lammetjes die vlakbij staan maar wat verderop gebeurt zie ik niet.
En kijk eens! Ganzen met pullen.