Zo heel in het algemeen ben ik geen voorvreugdevrouwtje.
Ik ben meer iemand die dingen over zich heen laat komen. En dan ook nog eens met een ‘glas half leeg’- blik.

Met 1 uitzondering: mijn woestijnreizen.
Dit keer (omdat de vorige al zo lang geleden is) ben ik nog wat verward over ‘wat vooruit sturen’ ‘wat mee nemen in de koffer’ ‘hoe zit het ook weer met de telefoon en de gps daar’.
Maar ik kan wél uitzoeken ‘what to do in and around…’
En de leukste dingen uitprinten.
Vast nadenken over routes van A naar B.
En – niet onbelangrijk omdat ik een fanatieke landkaartenverzamelaarster ben -: welke maps moeten nou écht mee (vooruitgestuurd) en welke kan ik achterlaten voor ooit misschien later.
Of voor alleen maar ‘voorpret’.

Er zijn een paar rentals waarop ik me verheug omdat de huizen me mooi lijken of omdat ze mooi liggen.
Bij andere ben ik meer geïnteresseerd in wat je van daaruit kan doen.

En tegen het eind is een huis waar ik ooit eerder was en waar ik toen braaf twee tripjes maakte (oud kerkhof, natuurgebied – vielen allebei tegen).
Ze hebben nu een beek bij hun terrein getrokken en twee bankjes om aan die beek te zitten.

Ik mag eerder komen dan de officiële tijd.
En wat ook heel fijn is: ik *hoef* niets.
Dit omdat ik ooit ergens verbleef waar de verhuurster na een dag naar me toekwam en me streng toesprak: ik zat maar te zitten en foto’s te maken, ik moest gaan hiken!

In Amerika rijd ik lange einden waar ik buiten bereik van radiostations ben.
Daarom voeg ik ook altijd Sirius (= satelliet radio) aan mijn huurauto toe. Dan heb je altijd en overal 200+ stations, van rock tot praatradio.
Helaas gebeurt het te vaak dat Sirius het niet doet. Klagen bij de verhuurder leidt tot: ga maar een uur rondrijden dan pikt de auto het signaal wel op. Niet dus.

Daarom dacht ik: laat ik dit keer toch maar weer eens cd’s meenemen.
Ik koop er een hoop extra.
Een aantal opera’s, een aantal ‘greatest hits’ (wat je bij klassieke zangers ‘compilatie’ noemt).

Dan lees ik dat de auto’s van tegenwoordig geen cd-speler meer hebben.
In sommige kun je een usb stick duwen.
Vaak moet je er dan ook nog verbinding met WiFi mee leggen.
Kwa ‘uitdaging’.

Ik denk terug aan vorige reizen waar de satelliet-radio óf meteen al niet werkte óf het na tien dagen begaf (dat was wanneer de verhuurder wel een abonnement had genomen maar alleen een proef abonnement wat hij verder niet had geactiveerd).
Ik denk aan de keren dat ik dan tevergeefs naar een kantoor van de verhuurder ging (advies: ga een uur rond rijden – ideale manier om de klagende klant met kluitje in riet te sturen).

Ik denk aan wat ik dan deed.
Accepteren wat het noodlot me had gebracht.
Een beetje zelf zingen.
Een beetje nadenken.

Nu dus hopen dat Sirius het dit keer wél doet.
In elk geval geen cd’s branden.
Proberen ergens een zen-gevoel vandaan te toveren.

In een groep op FB plaats ik deze oproep (dit is de verkorte versie):

Ik woon in Grootschermer aan de Eilandspolder met 1,5 kat (eigen kat Loki die 13 is en buurkitten Lex die veel hier vertoeft) en 2 setjes konijnen in allebei een aparte ren en 15 loslopende kippen.
Ik moet over 2 weken 2,5 dag weg: vanaf tussen de middag – of iets eerder- op 27 juni en dan weer terug begin avond 29 juni. Mijn vlucht landt om 17 uur dus ik ben ergens na 18 uur thuis.
Ik denk dat Loki echt gezelschap nodig heeft. Voor Corona ging ik wel vaker een paar dagen weg maar sindsdien niet meer.
Bovendien heeft hij er een handje van om wél door de luikjes achter naar buiten te gaan maar dan voor te gaan zitten wachten tot ik de voordeur voor hem open doe.
Lief zijn voor Loki (hij is óók lief!) is het belangrijkste! met konijnen en kippen kan iem je desnoods helpen.

Ik krijg een paar aardige reacties maar niemand die wil komen.
Wel grappig: Ik dacht: wat een bekende naam! Heb heel lang geleden voor mijn studie Je boek De hollende kleurling gelezen!

Dat hoor ik nou helemaal nooit meer! dat ik iem ‘bekend voorkom’.
Kwa naam.
Waarmee Loki nog geen liefhebbende oppas heeft die 3x per nacht uit bed gaat om de kleine man binnen te laten door de voordeur.

Ik hou erg van slakken en ik denk dat deze twee ‘iets’ met elkaar hebben

Vanochtend zijn ze – samen – weg.

Er is écht leed.
Maar er is ook ergerlijk leed.

Zo bestelde ik via bol.com iets bij Samsonite.nl
Dat ‘nl’ zette me op het verkeerde been, het pakket komt uit een ver buitenland.
Maar vandaag zou het worden geleverd door UPS.
Ik zie die auto vaak door het dorp rijden en dat is dan rond het middaguur.
Dus doe ik boodschappen tussen 9 en 10.

Erna hol ik naar buiten om de konijnen te voeren.
Ik ben amper 3 minuten weg en intussen staat de voordeur open.

Net een bericht.
Beste meneer / mevrouw Doomen,
Wij willen u informeren dat onze transporteur een eerste poging heeft gedaan om uw levering te bezorgen, maar helaas zonder succes want hij liet ons weten dat u niet aanwezig was.
WTF!

Er staat ook een telefoonnummer in het bericht en ik besluit te bellen. Om te vragen wanneer ze morgen verwachten langs te komen.
Ik doorloop een keuzemenu dat begint met of ik in het Nederlands te woord wil worden gestaan (druk dan op 1 wat ik doe).
Nóg een hoop keuzes en dan een meisje met een onmiskenbaar zuid-Aziatisch accent “This is DeeDee, how can I assist you”.

Iets zegt mij dat DeeDee me niet kan vertellen wat morgen de route van de bezorger in Grootschermer is.
Ik zeg nog dat ik had verwacht in het Nederlands te communiceren en dan ‘never mind’ en leg neer.

Ik wéét dat er erger leed is.
Daarom noem ik dit ook ‘ergerLIJK leed’.

Over drie weken ga ik naar Londen.
Voor een recital.

Ik wil met een kleine camera wat foto’s maken.
Mijn gebruikelijke kleine camera, Lumix TZ70, is kapot (dwz dat hij vaak wanneer ik hem aan zet het scherm op zwart tovert).
Ik kocht hetzelfde exemplaar nog eens – zelfde probleem.
De eerste had ik bij CoolBlue gekocht en opgestuurd ter reparatie. Ik kreeg hem terug met ‘euvel niet gevonden’.

Ik geef deze daarom op en probeer het in Boekarest met de Panasonic DMC-TZ10.
Zijn grootste kwaliteit is dat hij klein is, dat is het wel, wat mij betreft.

Vólgende camera: DMC-LX15.
En intussen ook maar wat online cursussen volgen.
Vanochtend Laura Vink’s ver Reisfotografie.
Die eindigt met een verkooppraatje over haar zelf-studie(!)cursus Nooit meer op de automatische stand die normaal wel € 700 kost maar die wij, bofkonten die haar gratis cursusje vandaag volgden voor zo’n € 500 kunnen kopen.
Tóf! om met Laura zelf te spreken.

Dan liever de cursus van Nando op Photofacts.
Die voor mij als lid van Photofacts gratis is en.. ook niet onbelangrijk… Nando legt dingen gewoon goed en rustig uit en doet niet tóf.

(waarom kijk ik toch steeds naar de lessen van deze vrouw…, ik wéét toch dat ik er niet blij van word)

Maar vooral: gewoon oefenen!
Wat niet klopt (I know) maar nu staat de camera al weken op mijn te-doen-lijstjes en komt er helemaal niets van.
Met als excuus dat ik nog steeds erg gefrustreerd ben met de nieuwe PC.

Hoewel ik weet dat het een naald in de hooiberg is, kijk ik soms toch naar wie zich hebben aangemeld op de huizenoppassite.
Omdat je nooit weet en mogelijk is er toch iemand die zoekt naar een huis aan de Eilandspolder voor 3 dagen met een mooie tuin en hartstikke leuke dieren.

Vandaag staat er een nieuwe advertentie.
“Wij zijn een sinds kort gepensioneerd stel. Mijn man werkte voor DHL en ik werkte bij de politie. Wij hebben geen ervaring in het huisoppassen, maar willen gaan ervaren of dit iets voor ons kan zijn.”
Verder geen informatie, geen foto’s, niks.

O ja – toch nog iets!
Een tuin zien ze wel zitten.
Oppasdieren? geen
En tenslotte “Vergoeding gewenst”.
Naar kapsones-stel.

In april 2021 krijg ik een brief van de Belastingdienst dat ik in hun register stond wegens fraude.
Ik bel ze op.

De man aan de telefoon kan me niets vertellen.
Behalve dat er een onderzoek wordt gedaan en dat het vast mee zal vallen en dat ik over een half jaar nader zal horen.

Dat half jaar wordt een jaar.
Dan melden ze me dat ze nog steeds niet precies weten hoe het zit maar wél dat het gaat over het jaar 2010 en daarin iets met de Zorgtoeslag én de Huurtoeslag.

Het jaar 2010 staat me niet meer helder voor de geest.
Maar wat ik wel weet is dat ik nooit een Zorgtoeslag heb gehad en ook geen Huurtoeslag (ik heb een koophuis, ik ben geen huurder en ook geen verhuurder).

Ze gaan verder spitten in hun gegevens en verwachten dat ze over een half jaar méér weten.
Stelletje klungels bij de Belastingdienst.

Over een week ga ik naar Anna Bolena in de Stopera.
Er is een trailer waarin de sopraan aan het slot de hoge E zingt.

Ongeveer tien jaar geleden werd ik gegrepen door de sopraan Edita Gruberova.
Opera was niet nieuw voor me, maar deze ‘crush’ wel.

Ik ging haar volgen en zag haar ook in Anna Bolena.
Ook zij zong de hoge E (wat pijn deed aan de oortjes).

Een week geleden had de sopraan in Amsterdam problemen met de hele laatste cabaletta en liet de hoge E weg.
Ik zeg op Facebook dat ik daarover teleurgesteld ben.
Iemand die er meer verstand van heeft dan ik, zegt dat die E ook helemaal niet hóórt en dat een hoop grote sopranen hem nooit zongen en ik vind een vb van Beverly Sills maar goed – dan niet.

Ik kijk ook nog eens naar Gruberova in Wenen in Bolena.
Haar laatste Anna Bolena.
Waar ik wás met mijn destijds vriendin M.
Sindsdien geen contact meer mee.

Herinneringen, herinneringen.

Over 97 dagen vlieg ik naar Amerika, de dag erna rijd ik naar Pioneertown en de dag dáárna zou ik ev iets kunnen ondernemen.
Wat ik niet zal doen want dan ga ik 2-3 dagen over de woestijn uitkijken en heel misschien 1 autotochtje maken en nog wat boodschappen doen maar daarna rijd ik alweer verder.

Toch zoek ik naar ‘easy hikes’ in de buurt van Pioneertown.
Me tegelijk realiserend dat mijn conditie NUL is, wat zeg ik: minder dan NUL.
Zelfs een ‘betrekkelijk makkelijke’ hike zal al snel te zwaar zijn. Waarna het niet genieten is maar zwoegen en puffen tot de auto weer is bereikt.

Ik denk: NU aan mijn conditie gaan werken.
Maar wat kun je in 3 maanden nog voor mekaar krijgen?
En ook: wat staat het me tegen, dat gewandel, dat gehups, dat wat-dan-ook dat de conditie moet opkrikken.
De betere conditie hébben, ja, dat zou fijn zijn.
Eraan werken… geen zin in.

Zodat ik nu denk: misschien beter realistisch zijn en hikes schrappen van mijn wensenlijstje.

Ik schreef laatst over dat ik me zo weinig herinner.
Vandaag kwam er een herinnering bij.

Op de radio vertelde Catherine Keyl dat zonnebrandspul na een jaar niet meer werkt. Wat ik niet wist.
Dus zocht ik naar wat ik al vele tientallen jaren gebruik: de Arizona Sun Products.
En vroeg hoeveel het zou kosten die naar Nederland te sturen.
Véél.
We (Vice-president Lindsey en ik) raakten ‘in gesprek’ en ik herinnerde me dat ik hun producten ooit had gekocht in de gift shop van het Arizona Desert Museum waar ik eerst alleen een keer was en jaren later met Lodewijk.

Ik vond de prairy dogs schattig maar (nieuwe herinnering) er was ook een afdeling slangen. Die je kon aaien/aanraken.
Dat was niks voor mij. Ik vond ze eng.
En ging wat verder er vandaan staan.
Lodewijk deed het wel.
Wat ik me nu herinner als de dag van gisteren.

Ik wéét (en zit daar ook niet elke dag over te simmen) dat ik veel mensen kwijt ben.
Mijn ouders, mijn grootouders (wat niet zo raar is op mijn leeftijd), mijn man, mijn beste vriend en dan nog wat vriendinnen die ik ‘misplaced’ heb en vrienden (v/m) met wie het contact misschien niet over hield – maar ze waren wel in mijn leven.

De meeste van die mensen gingen dood.
Wat op zich mbt sommigen al tragisch is maar, realiseer ik me steeds meer: ze namen mijn herinneringen mee.
Hoe was mijn jeugd ook weer.
Hoe was mijn leven met mijn man.
Mijn leven met Roelof.

Natuurlijk herinner ik me nog wel *iets* – maar te weinig.
En daaraan zal nooit meer iemand iets kunnen veranderen.

Over twee maanden en ja, dat is vér weg maar het is nooit te vroeg om te gaan piekeren – moet ik drie dagen naar Londen.
Ik zie er tegenop vanwege mijn dieren.
En ook vanwege Londen zélf.

Een nare Oost-Europese stad kán ik op de 1 of andere manier. Maar Londen! met de Underground! en dat rare geld!
Ik lees (en herinner me vaag) over de Heathrow express. En over de Oyster Card.
En ik weet weer: de laatste keer dat ik erheen ging, legde Roelof (die Londen wel goed kende) me alles uit. En toen ik terug kwam, vastbesloten er nóóit meer heen te gaan, gaf ik hem mijn Oyster Card en de resterende Britse ponden.

Ik hoor op Radio 1 dat ‘we’ minder gelukkig zijn en dan vooral de ‘we’ tussen 18 en 25.
Door Corona.

Ik ben wat ouder maar evenmin erg blij.
Óp naar google dus.
En idd: zoveel pagina’s zoveel meningen en zoveel adviezen.

Helemaal bovenaan staat:
Probeer het gewoon. Alleen al proberen om gelukkiger te zijn, verhoogt mogelijk het gevoel van welzijn. …
Ga naar buiten. …
Mediteer. …
Geef geld uit (aan anderen) …
Lach alsof het oprecht is. ..

Over ‘naar buiten gaan’ en ‘mediteren’ lijken de meeste adviseurs het eens te zijn. Maar daarmee hebben we het wel gehad.
Ik vrees dat ik het toch echt zelf moet bedenken.
Missch een beetje shoppen uit alle sites.
En daarbij niet woest reageren op onzin-adviezen zoals ‘maak een praatje bij de kassa’ met de vraag ‘is dit goede wijn?’