Zat ik gisteren wat treurig te simmen wegens chaos in het hoofd en het hebben van géén puzzel.
Linda biedt puzzels, Lyda mailt: ik heb hier mooie puzzels die ik ooit van jou kreeg – wil je ze hebben.
Ja! graag!

Daarna bedenk ik: ooit kocht ik een Coca Cola-blikje (voor de handel) en daarin zaten stukjes puzzel. Ontwerp van Norman Rockwell.
Op een yard sale dus tweedehands en het is maar zeer de vraag of de puzzel compleet is.

Toch begin ik er vanmiddag aan.
Om half twee.

Om half vijf heb ik ‘m bijna af.
Nadat ik een domme fout in nb de rand heb gecorrigeerd.

Wat is dit leuk! wat wérkt dit kwa ‘al het andere verdwijnt uit je hoofd’.

In mijn beleving ben ik bezig met een puzzel van zeker 500 stukjes.
Ik tel de randen.
280.
Juist.

Ik ben gek op legpuzzels.
Niet alleen voor het leuk maar als ideaal middel om orde te scheppen in een chaos wanneer het hoofd ándere chaos even niet aan kan.

Aan de legpuzzels kwam een eind toen Sammie in mijn leven kwam.
Omdat die er woest doorheen denderde. Zgn ‘speels’ maar kon gewoon niet uitstaan dat ik met iets anders bezig was.
Dat ging niet over toen hij kitten-af was zodat ik stopte met puzzelen.
Heel soms doe ik het nog wanneer ik in Amerika ben.

Een paar maanden geleden kocht ik op een yard sale voor 25 cent een puzzeltje van 100 stukjes.
Vanochtend heb ik het gelegd. Viel me niet mee. Ik was, merkte ik, het ‘zien’ kwijt.
De rand – ok. De felle kleuren – tuurlijk.
Maar de vorm van de stukjes. Lastig.
Maar wat een weldaad voor het hoofd.

Zodat ik denk: heb ik niet nog ergens puzzels-van-vroeger? Misschien is Sammie dit treiteren ontgroeid – ik kan het allicht proberen.
Ik weet dat ik er een hoop via R. heb weggegeven maar dat was aan iemand die kieskeurig is kwa aantal stukjes en plaatjes. Dus -denk ik- goeie kans dat er nog over zijn. Lelijke waarschijnlijk, maar daar maalt het hoofd nu niet om.

Ik haal de vlizotrap naar beneden en klim naar zolder.
Ik localiseer de hutkoffer waar ze in moeten zitten. Til daar met moeite twee loodzware dozen vanaf.
Til het deksel van de koffer op. Ja! Een puzzel! In zo’n leuke driehoekverpakking.
Ik grijp ‘m bij een punt en daar gaan over de vloer, diep in de koffer, eigenlijk overal de stukjes.
Meer puzzels zie ik niet.

Ik voel me héél zielig.

Ik ga naar de mondhygiëniste en zij is zéér tevreden.
Ik betaal contant: zestig Euro voor een half uur. En dat om de twee maanden.
Best duur eigenlijk. Maar: goed voor me.
En ze is nog aardig ook.

Ik haal bij de Biologische slager schuin er tegenover mijn bestelde boodschappen op.
Thuis ontdek ik dat de knoflooksaus er niet in zit. Baal-baal. Want die is heel erg lekker.
Terugrijden (40 minuten heen en terug) is idioot.
Opbellen: waar is m’n saus? Daar ben ik te schijterig voor.
Ik kijk op de rekening: hij kostte 76 cent. Oh well.
Eind van de middag word ik gebeld door de slager: ze hadden de knoflooksaus vergeten. Hij wordt gecrediteerd.

Mijn werkster zou me hooi en brood voor de vogels brengen.
Ze kwam niet en liet ook niets horen.

Buurvrouw L. (vandaag jarig) belt aan met 2 heerlijke bonbons.
Alleen belt ze nogal hárd en nu durft Guus al twintig minuten niet binnen te komen.

Er was méér maar sommige dingen vertel je niet en dan is het al snel: why’s my life so boring wat het inderdaad wel ietsje is maar lang niet zo erg als het lijkt.

[update: na 50 minuten komt Guus toch binnen, kijkt schichtig om zich heen maar – hij is er]

Elke dag zou je moeten leven alsof het de laatste dag is van je leven – zegt men.
Dat vind ik wat drastisch.
Want wat te doen op zo’n laatste dag?
Genieten veronderstelt de opdracht. Maar wie gaat nou genieten als je weet dat je over een aantal uren dood bent?
Dat wil de pret behoorlijk drukken.

Waar ik wel voor ben: proberen van elke dag iets leuks te maken.
Niet teveel ergernis, niet teveel ruzie, niet teveel zorgen.
Als het kan wat léuks.
Mooi boek lezen, mooie muziek, interessante radio, vriendelijk vriendschappelijk contact (ev), lieve dieren, leuke tv.

Maar dan.
Vink je dat af?
Dit wel gedaan, dat niet.
Lekker/gezellig eten – hoort dat er ook bij?
Liefde? Seks?
En wat dan als je die niet hebt.

Hoe doen anderen dat?
Hoe leef *jij*, lezer, die zo graag kanttekeningen zet bij mijn uitingen van onmacht.

Ik probeer bij te houden waar degenen met wie ik regelmatig mail-contact heb zijn.
Niet per se kwa locatie maar of het ze goed gaat (globaal) en als ze melding maken van ‘binnenkort naar het ziekenhuis’ noteer ik dat tenzij ik meteen door iets anders word afgeleid.

Wanneer iemand niet opduikt wanneer ik die verwacht aarzel ik vaak even voor ik ‘hé! ben je er nog?!’ ga prikken.
Wat maar goed is ook want iemand die ik al een aantal dagen had willen prikken meldt zich vandaag zélf in een collectieve mail.

Iemand anders (E.) over wie ik me oprecht zorgen maak – ik kijk in de mailbox.
Ik ontving geen papieren ansicht, ik ontving geen hartelijke kerst- of nieuwjaarsmail.
Maar ik was wél (totaal vergeten!) meegenomen in een collectieve ‘gelukkige etc’-mail van 21 december.

Goeie kans dus dat E. sinds die dag niet is overleden.
Hoi.

Ik ben niet principieel tegen het voeren van eenden (de woerden verkrachten de vrouwtjes ook als ze *niet* worden bijgevoerd).
Ik ben er ook niet per se vóór.

De afgelopen maanden ben ik door omstandigheden eenden-, meerkoeten-, waterhoentjes- en zwanenvoerder geworden.
Plus 1 bergeend en af en toe een stel brutale meeuwen.

Het kwam omdat mijn werkster een man heeft die via zijn werk te maken heeft met een warme bakker.
Op zaterdagavond krijgt hij daar kratten vol ‘oud’ brood. Véél meer dan vroeger.
Dat deelt mijn werkster zelf uit aan vogels en ze verspreidt het over vogelvrouwtjes.
In mijn geval gaat een deel ook naar de knagers. Soms haal ik er een halfje zuurgranen uit voor mezelf.
En natuurlijk voer ik de vogels in de tuin.

Door het vele aangesleepte brood werd de sloot achter mijn huis steeds meer een paradijs voor hongerige zwemmerds.
Een deel herken ik. De zwanen en ik leerden van elkaar. Zij van mij vooral. Dat vals blazen niet helpt. En dat je beter een stuk brood nét van het randje van de steiger kunt pakken dan proberen het in het water van de veel snellere eenden af te pakken.

Het vuurwerk van Oudjaar heeft de meeste vogels weggejaagd.
De zwanen (twee volwassen, twee jonkies) heb ik niet meer gezien. De groep van ongeveer 100 meerkoeten is verdwenen.
Ook de meeuwen zijn weg.

De bergeend is er nog.
En drie meerkoeten en twee waterhoentjes en hoogstens twintig wilde eenden (het waren er zeker vijftig-zestig).

Ik mis ze.
En ik stik in het brood.

De bel gaat.
Dat is wel héél erg op het nippertje ‘beste wensen’ door een hah-bladbezorger denk ik.
Maar het is een grijze man met bril met naast hem een engelachtig mooie jongen van een jaar of 12.

De man houdt een geschrift tegen de borst gedrukt (het blijkt de Vuurtoren) en vraagt of ik in God geloof.
“Ik ben katholiek” hoor ik mezelf zeggen. “En dat blijf ik ook.”
Even lijkt de man uit het veld geslagen.
Misschien staat mijn adres genoteerd als “nee dank u” en dan zacht maar gedecideerd de deur dichtduwen.

Hij herneemt zich.
“Dan bent u vertrouwd met het Onze Vader” zegt hij en even schiet door me heen: hij zal me toch niet vragen de 1e regels op te zeggen als bewijs?
Maar hij wijst op een klein boekje dat de mooie jongen in de hand houdt. Dat wil hij me graag geven. Voor straks lezen.
Ik bedank vriendelijk, wens hem verder veel succes en doe nu toch die deur dicht.

Terwijl man en jongen weglopen zie ik ze worden gevolgd door een mooie roodharige vrouw met mooi klein meisje.
Zouden ze bewust op sexe seleceren: man-jongen, vrouw-meisje?
En gaan die kinderen later gekwelde romans schrijven dat ze op Oudjaar langs de deuren moesten met telkens zo’n deur in hun smoel?

Overigens: geen idee waarom ik dat zei, van dat ‘katholiek’.

Laatst gooide ik een hoop weg dat vér over de datum was.
Dan heb ik het niet over een dagje of twee maar spaghetti van augustus 2009 en pestosaus uit diezelfde periode.

Ik nam me toen heilig voor niet wéér van alles aan te schaffen dat ooit in de ene of andere bak zou verdwijnen.
Dezer dagen besef ik wel wat het voor een mens alleen extra moeilijk maakt.
Aanbiedingen: 2 voor de prijs van 1. Als het gaat om zakken gesneden boerenkool is dat geen probleem – die voer ik binnen een paar dagen op aan de knagers.
Maar: 2 bakjes salade en de 3e gratis. Dat wordt lastiger. Want die bakjes zijn maar een paar dagen te houden en na 3 dagen garnalensalades op toastjes kan ik geen garnalensalade meer *zien*.
Of: grote schaal gourmetvlees en nóg een grote schaal gratis.

Dergelijke aanbiedingen zijn alleen geschikt voor grote gezinnen of mensen met veel bezoek.
De alleenwoner gaat eraan voorbij of flikkert zeer schuldbewust een hoop weg.
Ik kies voor ‘voorbij gaan’.

Vandaag loop ik door de Plusmarkt zonder boodschappenlijstje.
Ik koop de vaste dingen (yoghurt, eieren, mandarijnen, eten voor de knagers en de katten) en sla mijn slag bij mijn favoriete slobberwijn die alleen NU € 2,50 per liter is. Daar slobbert een vrouw lekker van weg.

Ik had gehoopt op lekkere hapjes. Kleine bakjes met hapjes, proefhapjes, verleidelijke hapjes.
Niets.

In de hal staat een kraam met oliebollen en appelflappen.
Zal ik?
Maar ik heb me vanochtend weer gewogen (66,5) en ik denk dat ik er ook weer niet zó dol op ben dus: laat maar.

Lieve klant

inloggen op uw account en uw online bankgegevens update.

Opmerking: Dit is een nieuwe veiligheidsmaatregel en moet onmiddellijk worden gedaan.

Aan de slag, gelieve Klik hier

Bedankt voor uw medewerking. Fraude preventie eenheid
Legal Advisor ABN AMRO Bank NL.

Neem antwoord niet op deze e-mail. Mail gestuurd naar dit adres kan niet worden beantwoord.
ABN AMRO BANK E-ID # 1009