Lief leuk wegloopkonijntje dat ik na een week in mijn tuin laten rondscharrelen naar het Knaagdierencentrum in Heiloo bracht, is vandaag verkast naar zijn nieuwe eigenaar.
Eerder deze week zijn de balletjes gesnipt.

Haremhouder Joep lijkt zich prima in de groep te voelen.
Met mij heeft hij niets.
Dat hoeft ook niet.

Nieuwe caaf Samantha die mogelijk baarmoederkanker heeft oogt opgewekt.
Wel heb ik de indruk dat ze magerder wordt.
Maar misschien denk ik dat maar omdat ik daarvoor vrees.

Over 53 dagen en een paar uur ga ik naar Amerika.
Hoewel de tijd vliegt, vliegt die wat mij betreft veel te langzaam.

Iets meer dan een jaar geleden had ik een stalker.
Misschien ook niet een echte stalker.
Maar toen hij me in 1 nacht 2x had gebeld en de volgende ochtend weer (met het voorstel sex te hebben), was dat voor mij voldoende om te denken: gatver.
En: ik neem de telefoon niet meer op.
Waarna het nog een tijdje piekeren was wie het kon zijn (geen idee).

De volgende gedachte was: ik wil een ander nummer.
Een geheim nummer, dat verder niemand krijgt (behalve R.).

Nu heb ik een geheim nummer (dat alleen R. heeft) en een mobieltje.
Het nummer daarvan hebben meer mensen maar het probleem is dat ik geen mens ben voor een mobieltje.
Ik laat het dus vaak op mijn bureau liggen of juist in mijn tas – in elk geval ergens waar ik zelf niet ben.
Zo mis ik gesprekken en voicemail en net moest ik zelfs googlen hoe ik die volicemail kon afluisteren aangezien op het display stond dat ik twee boodschappen had gemist.

Positief is behalve dat ik geen ‘gewone’ ongewenste bellers krijg: ik heb geen last meer van call centers.
Ook positief (en dit is een tip ook als je *wel* een bekend nummer hebt): als een bedrijf je tel.nr. wil weten kun je een willekeurig nummer opgeven. Ik geef dus bij (bv) een proefabonnement op een krant mijn oude, niet meer bestaande nummer. Wanneer ze dan gaan zeuren dat ze me een mooi aanbod kunnen doen voor 3 maanden, kunnen ze me niet bereiken.

Heel soms denk ik: X (ic mijn buurvrouw L.) vertrouw ik mijn nummer wel toe.
Maar ik weet mijn eigen nummer niet eens.
Dus R. gemaild of hij het me kan onthullen.
Beetje omslachtig maar alles overziend: liever dit dan ongewenste bellers (al dan niet stalkend).

Er zijn van die dagen dat ik me bewust ben dat ik teveel m’n best doe.

Ik stuur iemand een kado. Geen klein kado(otje) maar best groot.
Zomaar als aardig gebaar. Zonder enige verplichting. Wel aangekondigd dat ik iets zou sturen.

Ik denk: dat had ze vast niet verwacht, dat ik zo gul zou zijn.
Ik zie in mijnpakketten dat ze het pakket om 11 uur moet hebben ontvangen.
Ik zie haar actief op twitter maar geen ‘wat geweldig! dankjewel!’.
Dus vraag ik: heb je iets ontvangen. Nee. Om drie uur: nu is het er wel (via twitter waarna ze opgewekt twittert met anderen over van alles en nog wat – geen dankjewel).

Ik doe een klant die een kortingartikel (boekenlegger) bestelde een mooie bijpassende magneet kado.
Omdat we ook nog wat leuke mailtjes uitwisselden dacht ik: wat zal *zij* blij verrast zijn en me enthousiast bedanken.
Niets.

Ik krijg een ontzettende hekel aan mezelf.
Ik denk aan het liedje van Dory Previn met ‘my books and bikes I bartered to try and win a friend’.
Waarom doe ik dat toch steeds, lief zijn, attent zijn, dingetjes geven, grotere dingen geven – deels om anderen een plezier te doen ja, maar ook deels in de hoop dat zij dan aardig zijn tegen mij en dat ze mij lief vinden.
Om telkens weer een klap op m’n kop te krijgen.

Vanmiddag ben ik begonnen in een nieuw boek.
(het vorige gaf ik net weg, haha)
‘Mice’ heet het boek, en het gaat erover dat sommige mensen ‘muizen’ zijn.
Sneue typjes, gedoemd om steeds klappen op hun weggedoken kopjes te krijgen.
Misschien verklaart dat alles.

Sinds ik mijn PC opnieuw moest installeren verloor ik mijn RSS-Feeds.
Ze staan nog wel op mijn externe HD maar ik kan ze niet meer openen.

Enkele vind ik ‘gewoon’ terug.
0103 meldt zich hier (hoera!)
Maar zeker 20-30 zo niet meer weblogs die ik af en toe las en dan aan de hand van de Feeds zijn foetsie.

Eerst denk ik: die vrouwen (het zijn vooral vrouwen) zullen zich hier of op de Kalkoen wel eens melden en dan héb ik ze weer.
Maar na twee maanden realiseer ik me dat die vrouwen zich vroeger wel af en toe meldden maar dan alleen als een soort beleefdheid omdat ik hún log bezocht en de moeite nam een commentje achter te laten.

Tit for that.

Ik ga niet zeggen dat ik steil achterover sla van verbazing en ontzetting.
Ik ben langs de bocht geweest op de sociale media en ik weet dat het zo werkt.

Toch valt het me van sommigen tegen.
En – slap, slap! – 1 ervan mail ik vanavond zélf: ik ben je kwijt door PC-probleem waar is je log ook weer.

Sociale media-contacten zijn soms net echte contacten.
Ben je niet populair dan heb je alleen vriendjes als je die vriendjes zélf benadert om iets vriendjesachtigs te doen.

Ik moet mijn paspoort verlengen.
Al weken stel ik het uit omdat ik erg opzie tegen het maken van de pasfoto.

Vandaag is het zover.
Ik heb mijn haren gewassen, ik kijk thuis in de spiegel, lach vrolijk en denk: dit moet het maar wezen.
Vanwege de harde wind haarborstel mee.

In het gemeentehuisje van Schermer is een pasfotoautomaat.
Een aardige vrouw gaat met me mee.
Is er een spiegel om te kijken of mijn haar goed zit? Nee.
Maar ik kan drie verschillende foto’s proef maken en dan kiezen.

Ik besluit opgewekt te kijken (om de blik van de vorige pasfoto ‘verschrikt konijn’) te vermijden.
Oei. Blijk ik mijn lippen ietsje van mekaar te hebben gehad! De foto wordt afgekeurd.
Foto twee. Foto drie.

Nu kiezen. Maar het zijn een soort hologrammen erg in de verte die er allebei beroerd uitzien.
Nog een keer drie maken? stelt de aardige vrouw voor.
Maar ik vrees dat het niet veel beter wordt dus vooruit: doe nr 2 maar.

De automaat doet er een minuut over en daar liggen vijf foto’s.
Verschrikt konijn. *Oud* *somber* verschrikt konijn.
Daar zal ik het weer vijf jaar mee moeten doen.

Ik bestel bij twee bedrijven.
Ik verwacht de bestellingen gisteren of uiterlijk vandaag.

Vanmiddag mail ik het ene bedrijf: jullie plegen toch te verzenden zodra het geld er is en dat was dinsdag dus …
O, mailt het bedrijf binnen 5 minuten terug. Eén van de artikelen is uitverkocht.
Wil ik iets anders bestellen?
Dat wil ik inderdaad aangezien ik anders geen gratis verzending krijg.

Ik zoek dus iets uit, geef dat snel door en vraag: verzenden jullie nu nog vandaag?
Eerlijk gezegd vind ik dat ze nu een koerier op weg moeten sturen aangezien ze niet zelf contact opnamen maar zaten af te wachten tot IK informeerde waar de bestelling eigenlijk bleef.
Maar ik hoor niks meer. En aangezien ik door de vervangende keuze moet bijbetalen denk ik niet dat ze spontaan zelf naar het postkantoor zijn gerend om nu al te verzenden.

Bedrijf twee.
“Sorry maar je bestelling (van twee dagen geleden) is in de spam beland.
Verder heb ik een deel van de artikelen niet meer. Ga je ook akkoord met vervanging X?
Maak dan 40 Euro over.”

Alleen kreeg ik al een automatische bevestiging en maakte *dus* al twee dagen geleden die veertig Euro over.
Wat ik braaf bewijs met een print screen.

Geen idee wanneer *die* bestelling arriveert.

Vandaag zeven jaar geleden begon ik met Fanlog Radio 1 Journaal – twee jaar en een paar maanden geleden trok ik me terug, enkele maanden dáárna hielden de opvolgers het voor gezien.

Ik mail het iemand die me vraagt of ik nog contact heb met de mensen van Fanlog.
Nee.
Tenzij je een incidentele tweet of ‘we zijn Facebook-vrienden’ beschouwt als contact.

Met iemand met wie ik het meest intensief samenwerkte heb ik al jaren ruzie.
Degene die mijn steun en toeverlaat was is dood.

De tijd vliegt.
Contacten ook.