Zaterdag zat bij de Volkskrant DVD-1 van Earth Flight.
‘Van de makers van Life en Frozen Planet’.
“Vlieg mee met bijzondere vogels en bekijk de wereld oor hun ogen.”

Deel 1 gaat over Amerika:
“Vlieg mee met een zwerm sneeuwganzen en ervaar hoe zij worden opgejaagd door de Amerikaanse zeearend. Zweef samen met pelikanen onder de Golden Gate Brug van San Francisco en beleef de Grand Canyon,  New York en Monument Valley vanuit een uniek perspectief.”

Ik bekeek ‘m gisteren en heb genoten.
Vooral van de vogels die andere dieren het zware werk laten doen en dan meeprofiteren van hun vangst (bv dolfijnen die vissen opjagen naar de wal waar zilverreigers het lekkere hapje staan op te wachten).

52 minuten.
Ondertiteld in NL én een voice over in NL.

Ik wil hem nu graag doorgeven tegen verzendkosten = € 1.50.
‘Hebbes’ in de commentjes en zelf contact opnemen over de afhandeling.

Vragen van het lid Thieme aan de minister van Algemene Zaken over de voorbeeldfunctie van leden van het Koninklijk huis in relatie tot de plezierjacht.

1. Kent u het bericht ‘ Hond kroonprins gewond bij jacht langs de Dinkel’? [1]

2. Is het waar dat ZKH Prins Willem Alexander jaagt op eenden? Zo ja, acht u een dergelijke hobby te combineren met de voorbeeldpositie van leden van de Koninklijke familie? Zo nee, wat gaat u doen om dit beschadigende beeld te herstellen?

3. Was het met publiek geld gefinancierde Koninklijk jachtdepartement direct of indirect faciliterend betrokken bij deze jachtpartij? Zo ja, op welke wijze? Zo nee, kunt u uw antwoord nader toelichten?

4. Kunt u uiteenzetten of met publieke middelen gefinancierde beveiligingsmedewerkers bij deze jachtpartij aanwezig of betrokken waren? Zo ja, acht u het correct dat de uitoefening van een zeer omstreden hobby met publieke middelen gefaciliteerd wordt en waarom? Zo nee, waarom niet?

5. Deelt u de mening dat betrokkenheid van leden van het Koninklijk huis bij het voor het plezier doden van dieren schadelijk is voor het imago van een instituut dat met publieke middelen gefinancierd wordt? Zo ja, bent u bereid met de Koninklijke familie tot afspraken te komen om betrokkenheid bij dergelijke activiteiten in binnen- en buitenland niet meer te laten plaatsvinden? Zo nee, waarom niet?

6. Kent u de openbare spijtbetuiging van Koning Juan Carlos naar aanleiding van diens betrokkenheid bij de plezierjacht in Afrika? [2] Zo ja, bent u bereid ook onze Kroonprins te vragen spijt te betuigen over het voorval en beterschap te beloven aan de Nederlandse burgers die de plezierjacht in overgrote meerderheid afwijst? Zo nee, bent u bereid daarvan kennis te nemen en met de Kroonprins te overleggen op welke wijze hij zijn spijt kan betuigen over de gevolgen van zijn betrokkenheid bij de plezierjacht?

1] http://www.tctubantia.nl/regio/twente/11670111/Hond-kroonprins-gewond-bij-jacht-langs-Dinkel.ece
^[2] http://nos.nl/video/363693-spaanse-koning-betuigt-spijt.html

(bron)

De eerste keer dat ik met Lodewijk door Amerika reisde stopten we aarzelend bij Cedar Breaks in Moab, UT waar eigenares Madeleine Weibel die net het plantsoen aan het fatsoeneren was ons vroeg of we een apartement wilden zien.
Het was het begin van huren bij de Weibels (eerst hier, later hun cottage) en het totaal verslingerd raken aan Utah.

Toen Lodewijk dood was wou ik niet terug naar Utah vanwege het teveel aan herinneringen.
Na een aantal jaren ging ik af en toe naar St. George (UT) waar ik met hem geen gemeenschappelijk verleden had.

Af en toe denk ik: ik zou terug willen naar het Utah waarvan ik met hem zoveel heb leren houden.
Escalante, Hanksville, Moab.
Ik google in Hanksville Joy’s Place.
Een érg fijn mini-appartement waar we op het stoepje wijn konden drinken (destijds nog zéér dubieus in Mormoon-Utah).
Klein onderkomen gerund door Joy. Die we elke dag zagen wandelen met haar volwassen geestelijk gehandicapte zoon.
Zonder enige gêne. Wat voor haar mogelijk normaal was maar ik vond het stoer.

Ik google op Joy en Hanksville.
Het bestaat nog.
Geen website. Alleen vooraf reserveren.
En dan alleen voor couples of single women.

Dieper gravend in google kom ik op een Nederlands reisverslag.
Uit 2005.
Iemand heeft daar verbleven.
Ontmoette Joy die toen 81 was.

Tjee.
Dan is Joy, als ze nog steeds de tent runt nu 88.
Wat een raar idee.
Dat is niet de Joy die ik me als zelf 37 en zij ongeveer 60 herinner.
Goeie kans dat de hele Joy’s Place niet meer de Joy’s Place is die ik me herinner.

Guus moet niet alleen elke dag drie pilletjes innemen, Guus moet ook gewogen.
Omdat ik elke dag opnieuw vrees dat ik de pilletjes er niet in krijg (en Guus elke dag opnieuw wel één pil met moeite slikt), is het ‘wegen’ niet prioriteit geweest.

1x zette ik Guus op mijn weegschaal en bleef hij lang genoeg staan.
2x ben ik met Guus in mijn armen op de weegschaal gaan staan en toen alleen en heb ik rekensommetjes gemaakt.

Het écht lastige is: mijn weegschaal is niet nauwkeurig.
Hij geeft ongeveer een kilo te weinig aan (misschien meer).

Ik hád even een wel-nauwkeurige.
Toen schrok ik zo van mijn echte gewicht dat ik die aan R. kado heb gedaan.

Nu moet er dus een nieuwe komen.
Een nauwkeurige met 1 cijfer achter de komma.
Zodat ik donderdag aan de dierenarts kan vertellen hoeveel Guus precies weegt en niet hoeveel hij give or take een paar kilo mogelijk weegt.

Ik google ‘weegschaal’ en ‘babyweegschaal’ en ‘dierenweegschaal’.
Ik zie een mooie die direct aanslaat, niet hecht aan doodstil staan en ook nog eens het getal bewaart (handig als een kat er niet langer dan een seconde op blijft staan).
Die wil het bedrijf snel toesturen. Namelijk binnen twee werkdagen na ontvangst van het geld.
Dat is te laat.

Bol.com. Nu besteld, dinsdag in huis.
Soehnle Personenweegschaal Melody 2.0 Glas wordt geprezen.
Maar, schrijft een beoordelaar die er zijn kitten op wou wegen: hij slaat pas aan bij 5 kilo.
Medisana Personenweegschaal 40446 PSM. Meet met behulp van deze Medisana Personenweegschaal PSM niet alleen je gewicht, maar ook de spiermassa, het vocht- en vetgehalte en de caloriebehoefte. Van 1 tot 180 kilo.

En dan zijn er nóg 50 om uit te kiezen.

Ik heb al vele jaren dezelfde kapster.
Tot tevredenheid.

1x, lang geleden, ben ik vreselijk verknipt.
Toen dunde een meisje mijn pony uit.
Leuk springerig oogt dat als je dik haar hebt.
Alsof een kind er onhandig in heeft zitten hakken indien het haar ‘iets minder dik’ is.

Sindsdien zeg ik altijd: x cm eraf (afhankelijk van wanneer ik er het laatst was), pony rond knippen en *niet uitdunnen*.
Telkens tegen dezelfde kapster (een andere dan die eerste).
Die me kent, die weet dat ik alleen kom als ik daarna naar Amerika ga en dat ze *niet* hoeft te beginnen over grijs worden en kleurtjes.

Donderdag was ik er weer en dacht: het is toch wel heel erg flauw, die vaste riedel.
Beetje beledigend zelfs.
Ze wéét hoe ik het wil.

Dus knip-knip en de lengte wordt goed.
Dan zie ik dat ze iets doet met mijn pony dat verdacht veel op uitdunnen lijkt.
“Niet uitdunnen!” wil ik roepen.
Maar ik denk: ze wéét het toch.
En: het is zo kwetsend om niet-doen-niet-doen te schreeuwen als ze dat helemaal niet aan het doen *is*.

Zodat ik nu door het leven ga met een pony van dunne sliertjes, als aangeknaagd door gretige muizentandjes of in gehakt in een stomdronken bui.
Omdat ik te slap was om “nee!” te zeggen toen ik de bui dreigend zag hangen.

Ik ben geabonneerd op Tussen Duin & Dijk (Natuur in Noordholland), € 15 voor 4 nummers per jaar, oplage 1800 exemplaren.
Niet in de losse verkoop.

Ik kán nr. 3 van 2012 dat net in de bus viel natuurlijk na lezing bij het oud papier doen.
Ik kan het ook iemand toezenden voor 2 Euro verzendkosten = de postzegels.
De (stevige) envelop krijg je kado.

In dit nummer
– Ringslangen
– Ruitrek van Canadeze ganzen
– Op naar de flora-atlas
– Zoet- en brakwatermollusken (= slakken)
– 20 jaar vleermuistellingen
– Commerciële verveningen in Waterland
met veel mooie foto’s.

Als niemand belangstelling heeft gaat het prachtblad maandag 10/9/12 bij het afval.

Het is kermis in Grootschermer.
Het begon op vrijdag en het duurt tot woensdag.
Ik kreeg een programma in de bus en dacht nog: laat ik dat bewaren dan weet ik in elk geval wanneer ik de ergste overlast kan verwachten.
Maar het programma is zoek.

In elk geval: de ergste overlast is nu.
Een bonkende hoofdpijn bezorgende beat.
Wie al hoofdpijn hád voor deze ellende begon zal nu het dorp wel zijn ontvlucht.

Kleine kinderen (eigen volk dit keer) trekken met namaak geweertjes door de straat.
En schieten.
Zomaar richting in de verte. En gericht op mijn voordeur.
Het eerste kreng dat richting mijn konijntjes schiet zal ik… eh… ’tot de orde roepen’.

Vandaag was er in TROSNieuwsshow een item over sportvissen.

Vorige week was er in het Radio 1 Journaal ook al een item over het Wereldkampioenschap Sportvissen voor Vrouwen (dat in NL werd gehouden).
Veel over het kampioenschap en over de vrouwen, niks over de vissen.

Vanochtend een jongen van 15 die nooit heeft nagedacht over dat het voor de vis *niet* leuk is, gevist te worden.
En die, wanneer hij erop wordt doorgevraagd, met een hoop aplomb zegt dat de vis het ámper voelt, dat haakje in zijn lip.
En mocht die haak iets verder in zijn lijf zijn geraakt, dan hebben ze daar ‘een tang’ voor.

Ik moet opeens denken aan een wandeling die ik maakte met Lodewijk. Ergens in Noordholland.
Aan de kant van een water stond een meisje. Klein meisje. Jaar of acht.
Of we haar konden helpen.
Ze had nl een vis gevangen en kon die niet van haar hengel krijgen.

Lodewijk deed een poging. Maar de vis zat hartstikke vast met de haak en ook nog touw er omheen.
Het meisje leek het oprecht naar te vinden. Lodewijk (vader) had te doen met het kind.
Terwijl ik haar had willen uitfoeteren over hoe gemeen en onverantwoordelijk vissen is.

We lieten haar achter met haar een gruwelijke dood stervende gevangen vis.
Zonder horror speech door mij.
En als het kind door die ene zielige vis niet voldoende is geschrokken om voorgoed met dit nare spel te stoppen, zit ze nu misschien nog steeds aan de waterkant te ‘sport’vissen.
Als een van anderhalf miljoen Nederlanders.
Want zoveel vissenkwellers telt dit land.

Samsom heeft Buma overvleugeld en Buma laat het daarbij – net als in de echte strijd.
Een rare exoot heeft getracht Marianne Thieme te bedwingen maar dat laten wij van de Partij voor de Dieren niet op ons zitten.
Door de regen is het nieuwe affiche wat rimpelig geplakt, maar het zit er toch maar.

Drie kittens zijn maandag gestikt in twee vuilniszakken die voor de poort van een dierenasiel in Breda waren achtergelaten.
De politie denkt dat de piepjonge katjes goedbedoeld zijn neergelegd maar ze stikten omdat de zakken luchtdicht waren afgesloten, legde een woordvoerder dinsdag uit.

Twee kittens leefden nog wel toen ze werden gevonden door een medewerkster van het asiel.
Ze zijn na verzorging door een dierenarts in het asiel opgevangen.

(bron)

De huurders van het buurhuis met de hard schreeuwende hard zingende kinderen zijn weer weg.

De nieuwe huurders genieten van de geluidsinstallatie die de woning biedt.
Lekker hard kunnen ze die aanzetten zodat de vlotte muziek door de hele tuin (en de buurtuinen) knalt.
Uiteraard hoort daarbij ook hard praten, en hard lachen.
Fijn. Ik zou niet willen dat de vakantievierders zich *niet* amuseerden.

Eind van de middag gaan twee knulletjes van een jaar of acht? tien? buiten spelen.
Ze leggen balken die ze in de tuin aan de overkant vinden op de weg.
(tja, je moet toch wát als je geen viaduct bij de hand hebt om stenen vanaf te gooien)
Ik zie een jonge vrouw stoppen met de fiets.
Ze spreekt het jeugdig tuig toe en wijst dwingend met de hand naar rechts.
De jongens sjouwen de balken terug naar waar ze die vandaan hadden.
Goed zo, dorpeling!

Gaan de toeristjongens nu tikkertje doen of verstoppertje spelen of iets anders onschuldigs dat kinderen kunnen doen?
Nee.
Ze kneden van de modder aan de overkant modderballen, werpen die naar auto’s en naar fietsers.
Soms wou ik dat mijn dorp niet door lieve mensen werd bevolkt maar dat een heethoofd uit de auto of van de fiets zou stappen om de krengen met de koppen tegen elkaar te slaan.
Hárd!