Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

De handtekening van het idool

Ik heb ‘m.
Twee maal maar liefst.
1x in het boek en toen ik zag dat anderen hun kaartje én het programma en soms ook nog meer prullaria naar voren schoven om te tekenen (per persoon) duwde ik ook het kaartje in haar richting en tuurlijk zette ze een handtekening want daarvoor zát ze daar.

Terwijl ik een stompzinnige tekst sprak.
Iets over dat ik haar wonderful vond en dat ik haar in januari weer zou zien.
Ze keek me daarbij glazig aan, was duidelijk niet onder de indruk, zei ’thank you’ en ik zei ook ’thank you’ en toen was de volgende aan de beurt.

Het is een raar iets, zo’n sessie.
Je hebt háár zojuist zien optreden.
Je weet dat ze later handtekeningen zal plaatsen maar niet wanneer.
Hoe lang zal ze doen over un-winden, hoe lang over verkleden?
Laat ze de bühne-make-up zitten of veegt ze die eraf en plamuurt een nieuwe laag ‘voor de smartphones’ erop?
Ander outfit uiteraard.

Op een bepaald moment begint zich een rij te vormen.
En dan: daar is ZIJ.
Je ziet haar niet (staat die rij voor) maar er gaat een zucht door de fans en vooraan wordt geklapt.
Waarna de rij langzaaam schuifelt.

Ik had niets concreets in mijn hoofd behalve dat ik niet te opdringerig wou zijn.
Je ziet soms mensen haar hand grijpen en niet meer los laten én maar praten en praten terwijl zij beleefd glimlacht en (denk ik) denkt: hoe kom ik hier weer vanaf.

In de rij, bijna aan de beurt, zag ik div. scenario’s.
De lange praters met vaak een kado waarover zij dan oh! en ah! deed.
Om ze erna al dan niet weg te gooien in de prullenbak.
De mensen die alleen het boek opengevouwen op het schutblad naar haar toeschoven kregen de handtekening – die keek ze niet eens aan.

Daarom dacht ik: laat ik iets zeggen.
Hoe stom mogelijk ook (en het wás stom).
Maar dan hoop je (of je tien of vijftien of tweeënzestig bent) toch éven op die blije blik bij je idool.
Het: wat ben *jij* een aardige fan.
Maar Edita tekende en glimlachte mechanisch of ik fan 496 van die avond was terwijl er nog 203 kwamen (wat ik ook was).

Zoals dat denk ik altijd gaat, ook als je tien of vijftien bent.
Of zou je het dan niet zo bewust merken?

Voor alle zekerheid

Even voor alle zekerheid voor de HH inbrekers die hebben genoteerd dat ik dit weekend twee dagen naar Baden-Baden ben.

Ik rijd morgenochtend vroeg naar Amsterdam, pik daar R. op, rijd naar Schiphol, geef de auto aan R. en wanneer de kippen amper doorhebben dat er iets ánders is, laat hij ze al uit hun nachthok en voert de knagers en de wilde vogels en past twee dagen op mijn huis tot ik weer terug kom.

Ik wil maar zeggen: haal je niks in je hoofd.
Die Amsterdammers zijn keihard mn als het aankomt op het verdedigen van huis en haard en dieren van iemand op wie ze zijn gesteld.

Oh boy!

Zaterdag ga ik naar Baden-Baden.
Om een concertante uitvoering van La Straniera van Edita Gruberova te zien.
Met gemengde gevoelens maar vooral negatieve omdat ik erg opzie tegen de reis en tegen het deel uitmaken van een groep hard core fans die me wél een ticket aansmeerden (omdat 1 van hen er vanaf moest) maar al heeft duidelijk gemaakt dat ik verder lucht ben: *niet* mee-eten na afloop bv.
Aangezien ik geen ‘friend’ ben.

Wat ik wel mocht doen, sterker, wat van me verwacht werd (en wat ik ook wóu maar dan als eerbetoon aan háár): na afloop wachten bij de artiesteningang om ‘Brava!’ te roepen.
Alleen is het in Baden-Baden zeker zo koud als hier. En dan is anderhalf uur -zo lang pleegt ze weg te blijven- erg lang.

Nu lees ik dat mijn idool na afloop een Signierstunde heeft.
Binnen.
Ze zet dan handtekeningen in haar biografie (die ik heb gespeld en met een stabilo heb bewerkt en bijna uit mijn hoofd heb geleerd met uitzondering van de Duitse passages die ik écht niet snapte).
Hallelujah! Niet wachten in de kou.
Ook: doodeng! want dan kom ik op een bepaald moment tegenover haar te staan en prevel onhandige teksten, doodnerveus, waarna zij een krabbel zet en ik moet opschieten.
Maar toch.

Wel meteen een praktisch probleem: ik heb geen schoudertas die groot genoeg is voor het boek.
Dus twee buurvrouwen aangeschreven of die me kunnen helpen aan een leenexemplaar.
Anders morgen op pad voor een nieuwe tas die een gebonden boek, een toneelkijker en een kleine camera kan bergen en die toch ietsje sjiek oogt.

Bagger

Eens per jaar wordt de sloot achter het huis uitgebaggerd.
Je krijgt een brief waarin dat wordt aangekondigd met de opdracht de sloot vrij te maken van bootjes en wild begroeisel (in mijn geval: een pomp).

Gisteren aan het eind van de middag wordt de machine op een ponton achter mijn huis gelegd.
Vanochtend om acht uur racet van rechts een motorboot met twee mannen die even aan boord gaan.
En dan weer weg.

En wat vind JIJ?

Ik heb drie websites.
Op ‘Mijn Begraafplaatsen‘ kan ik schrijven wat ik wil want die site wordt amper bekeken en heel af en toe krijg ik een reactie en nog meer af en toe is die reactie van een malloot en dat zal dan wel.

Over Radio 1 schrijf ik op de Klooiende Koude Kalkoen.
Die site wordt beter gelezen en soms reageert iemand leuk (zelden) en soms zeikerig (vaker).
Wat ook wel zal hoewel ik zou liegen als ik zei dat het me niets deed omdat ik daar veel meer dan hier probeer om te ‘amuseren’.
De radioluisteraar die zelf ook iets vond herkenning te bieden (of juist niet).
En dan ev. daarover te praten/schrijven.
Op een prettige manier.
Alleen werkt dat niet zo.
Omdat slechts een enkeling prettig praat.

Kom ik op dit weblog.
Waar ik behalve over nog het 1 en ander schrijf over mezelf.
Mn over wat me zwaar valt en waar ik mee worstel.
Misschien omdat ik giga-worstel maar ook omdat ik zelf niks zo pjoek vind om te lezen als “wat ben ik geweldig! mij lukt alles! ik ben een érg goed mens!”

Dus huppatee: aarzeling en twijfel en spijt en angst en *gedoe*.
Waarvan iedereen het hare (m/v) kan denken.
Maar onderaan staat: ‘Wat vind jij?’
Zodat sommigen dat letterlijk nemen en denken dat ik écht wil weten wat zij, even binnengevallen op dit weblog, zich heerlijk superieur voelend na het lezen van mijn getut van me vinden.

Dit, lieve superieur-voelende binnenvallers, is een misverstand.
Ik zie jullie liefst in een diepe plomp zakken, spartelend maar niet in staat nog adem te krijgen terwijl ik van de kant toekijk en ‘o jee nou toch’ mompel.
Ténzij je bij je bijtende commentaar een link zet naar een eigen weblog met kwetsbare teksten.
Maar dat doe je nooit.

Muizen

Ik heb al een tijdje muizen.
In de schuur en in het huis (vooral de keuken).

Ik heb een vangdoos neergezet opdat ik een muis áls die erin zou wandelen een paar kilometer verderop zou kunnen vrijlaten.
Daar trapten mijn muizen niet in.
Ik heb een piepding in het stopcontact.
Eén in de schuur en één in de keuken.

Mogelijk hebben hierdoor enkele muizen hun biezen gepakt, maar de meeste zal het worst zijn, dat gepiep.
Of ze horen het niet of het stoort ze niet en wie weet vinden ze het zelfs leuk.
Zoals er mensen zijn die genieten van de herrie op een house feest.

Toen ik terugkwam uit Amerika viel me op hoeveel méér muizen er zijn.
Dat zal niet komen omdat R. nóg slordiger dan ik ben met het opbergen van voedsel.
Het zal komen door de leuke grote gezinnen en de uitbreiding ervan.
Zodat ik overal keutels vind.
In alle pannen, in alle kastjes, in de vergiet, onder de magnetron, in de bijkeuken op alle richels en praat me niet van de schuur.

Gatver, was mijn eerste reactie.
Maar sinds een paar dagen zie ik de muizen over het aanrecht (weg)hollen en net hoor ik ze de 5 kilometer rennen op de platen in het keukenplafond.

Wat te doen, wat te doen.
Wegvangen one mouse at a time zet vrees ik geen zoden meer aan de dijk.
De piep doet ze niks.
Kátten dan (dat zeggen sommige sites, dat alleen al de aanwezigheid van een kat ze zal doen vluchten) – haha!
Maar… vergif?
En áls ik het zou overwegen, hoe te voorkomen dat de katten het eten.
En: wat als dan overal in huis achter kieren in wanden lijkjes gaan liggen rotten?

Brief van de dokter

Gisteren een brief van de dokter.
Ik houd twee dingen voor mogelijk:
1) ze vragen zich af waarom ik niet voor mijn vervolgafspraak ben komen opdagen (mm – zoveel betrokkenheid lijkt me onwaarschijnlijk)
2) ze herinneren me eraan dat ik de griepprik niet heb gehad en die alsnog kan halen (zou kunnen)

Maar de dokter schrijft aan “Beste mensen” dat per januari 2012 hij de praktijk heeft voortgezet met ‘dokter Hanekamp’ die blijkbaar direct zwanger is geworden en nu “meer tijd aan haar gezin wil besteden”.
Dokter Allick die haar tijdens de zwangerschap blijkt te hebben vervangen “zal haar werkzaamheden overnemen”.

Dan nog wat over assistentes (allemaal met voornaam) die komen en gaan.

Toch eens kijken wie die Hanekamp eigenlijk wás.
Raar. Na bijna een jaar nog geen fotootje op de website.
Ook niet van de huisarts in opleiding.
Wél van de assistentes.

Wat ouderwets: de assistentes, wat lager in rang, kun je -net als de arts in opleiding- met voornaam kennen.
Terwijl de doktoren meneer en mevrouw zijn.

De voornaamloze dokter die “werkzaamheden zal overnemen” blijkt (dank je, google) Gideon te heten en 37 jaar te zijn.

De brief is ondertekend door ‘Paul Grootes, huisarts’.
O. Hij heet dus Paul.

Reizen in Europa – 2

Toen ik overhaast besloot dat ik op 24/11 naar het Festspielhaus in Baden-Baden wou gaan vroeg ik aan de vrouw die me erheen had gelokt welk hotel ze me kon aanraden.
‘We’ antwoordde ze, gaan allemaal naar… en dat was een hotel dat was volgeboekt.
Dus zocht ik naar hotels die er dichtbij lagen en kwam uit bij Batschari Suite Hotel.

Niet om een bepaalde positieve reden maar het was dichtbij en niet duur en zag er ook niet uit als een dump.
Ik reserveerde en kreeg een bevestiging.
In het Duits.
Logisch natuurlijk maar toen R. voor ons in januari in München reserveerde kreeg hij ook een Engelse bevestiging.

No problem dacht ik nog want dit hotel kost minder dan de helft.
Tot ik vandaag toch eens TripAdvisor raadpleeg en daar meermalen de klacht aantref: ze spreken er geen Engels.
O-oh.
Dat wordt dus aanpoten met mijn hele kleine beetje Duits.

Dan: hebben ze wel WiFi?
Ze hebben een kabel (à 6 Euro extra) en in sómmige appartementen WiFi.
Vervelend want mijn Samsung ultrabook doet niet meer aan die rare kabels (de oude Toshiba deed dat wel maar dat is dus écht uit de tijd – zoiets als een modem).

Nu word ik echt onrustig.
Verder gezocht. Het ‘hotel’ blijkt een appartementencomplex met een receptie en die appartementen zijn van allemaal aparte eigenaren en op de galerijen moet je er van buiten in en sommige zijn prima en sommige zijn om te janken.
Wel is er een ontbijtzaal met geweldig ontbijt voor 12 Euro (waar ik niet voor koos omdat ik geen Groot Ontbijter ben).

Reizen in Europa – 1

Echt! geef me een reisdoel in Amerika en ik regel het.
Ticket, hotels.
Zit er iets tegen dan heb ik contacten die het binnen een paar uur voor me hebben gefixed.

In Europa modder en zenuw ik aan.

Over een week vlieg en dan trein ik naar Baden-Baden.
‘Trein’ leek me nog knap ingewikkeld maar maandag zal R. (een ervaren treiner) me dat uitleggen.
Vliegen: fluitje-cent.
Gewoon eerst even R. oppikken in Amsterdam, dan via de route die ik door alle Amerikareizen kan dromen naar Schiphol rijden, koffertje uit de auto, ik naar het vliegtuig, R. de auto achterlatend.

Maar het is geen appeltje-eitje aangezien uitgerekend volgend weekend de IJ-tunnel dicht is.
Dus: afspreken op Schiphol, stelt R. voor. Waar hij dan met de trein heen gaat.
Maar aangezien die trein afgelopen week al 3x(!) vertraging had tot een uur is dat opeens ook niet meer zo’n goed idee.

Het oudere vrouwenlijf en haar knieën

Edita Gruberova begon haar carrière als een spichtig meisje.
Tot zeker 40 bleef ze superslank (hoewel ze twee kinderen had gehad – bij Netrebko was 1 kind al voldoende om vet te worden).
Tot eind vijftig (afgaand op de foto’s en de videoclips) bleef Frau Gruberova ‘een maatje méér’ dus niet meer 36-38 maar 42-44.
Ergens begin zestig werd ze dikkig.

Allemaal geen ramp en daar gaat het verder ook niet over.
Ze is nog steeds geen monsterlijk dikke pad met 5 onderkinnen en bokkenpootjes en gewoonlijk worden haar extra kilo’s met flatteuze kledij handig weggewerkt.

Waarover ik het wél wil hebben: een beetje zangeres in een dramatische opera knalt aan het eind tegen de vloer.
Hárd.
Meestal krankzinnig geworden en dan ook nog dood.
Dat doet ze nog steeds zéér soepel.
Terwijl ik denk: ik zou het niet durven en dus ook niet kunnen.
Ik zou mezelf willen remmen door mijn handen uit te strekken. Of ik zou plat op m’n smoel gaan niet wetend hóe goed te vallen.

Net zie ik een opname van vorig jaar.
Hij begint met Edita Gruberova op haar knieën.
Ze zingt, ze acteert en ik denk: hoe sjorren ze haar in vredesnaam straks overeind?

Op iets na zeseneenhalve minuut is het zover.
De mezzo (tevens haar rivale maar dat weet ze dan nog niet) reikt haar de hand en ze staat op.
Alsof het niks is.

Misschien zijn haar botten steviger dan die van de gemiddelde zestigjarige vrouw.
Of ze oefent erop? Niet alleen de toonladders maar ook opstaan en vallen?
Waarom wordt dát nou nooit eens gevraagd in een interview.

Bont

Mensen moeten geen bont dragen.
Geen luxe jassen, geen kragen en ook geen nepbontkragen aangezien die vaak echt bont zijn en als ze dat niet zijn denken anderen dat het wél bont is en dus dat bont okee is.

Helaas draagt mijn idool Edita Gruberova vaak bont.
Wat haar fantastisch staat. Zoals het ook Elizabeth Taylor fantastisch stond.
Bont oogt sjiek.

Een paar weken geleden neemt ze afscheid van de Japanse fans.
In een mooie rode jas met zwarte accenten.

Ik maak op de site van de fans melding van deze videoclip.
En meld dan ook (niet direct maar toch wel na een paar reacties) dat ik het fijn vind als ons idool geen bont draagt aangezien ik een animal activist ben.

Een halve dag geen reacties.
Dan: I love her whatever she wears!!!!

Dat zat er natuurlijk aan te komen.
En ik LOVE haar ook.
Maar toch wou ik dat ze geen bont droeg.

Wat mogelijk verklaart waarom ik geen groupie ben en ook waarom ik terecht word geweerd van het vriendenetentje na afloop van de voorstelling.

Vogels voeren

Soms denk ik: overdrijf ik niet.
Want ik strooi graan voor de kippen en extra lekker graan ook voor de kippen en graan gemengd met iets dat de winkel ‘legzaad’ noemt.
Wat dat zaad doet léggen weet ik niet (twee kippen leggen al heel lang niet meer en de derde max 2x per week) maar de kippen vinden dat er enkele graantjes in zitten die jammie! zijn.
En dan strooi ik ook nog pinda’s en leg andijvie neer en sla en brood.

Zo trek ik dus héél veel andere vogels aan.
Mussen, merels, spreeuwen, tortelduiven, kauwtjes, heggemussen, koolmezen, pimpelmezen, vinken, roodborst (1 per tuin), winterkoning, ekster.
En een enkele andere die me verrast.

Ik durfde het amper te vertellen denkend: ik voer te veel, ik verwen terwijl de natuur nog vol zit met voedsel.
Maar dan lees ik dat ik het juist helemaal goed doe.

Vaak starten mensen pas met het voederen van tuinvogels wanneer het winterweer hard toeslaat. Maar dat is eigenlijk te laat. Vogels kiezen hun overwinteringsplaats nu en daarom is het raadzaam om reeds in november te starten met voeren en daar dan ook mee door te gaan de rest van de winter.

Lees hier meer.

Zevenmijlslaarzen

Voordat ik me liet overhalen over tien dagen af te reizen naar Baden-Baden had ik al met R. besproken wanneer hij weer kon oppassen zodat ik weer naar Amerika kon.
Door de stress om het nieuwe uitje kwam het er niet van de al geplande trip verder te regelen.

Net met zevenmijlslaarzen over 24/25 november heengestapt.
(nou ja – dat probeer ik)
Mijn ticket bij Delta gekocht.
En daar tegen problemen aangelopen omdat Delta zegt dat ik bést op de vluchten boven Amerika op een exit row stoel mag zitten maar wanneer ik dat voor de transatlantische vluchten wil vastleggen zegt de site streng:
“You are not eligible for this seat. Please choose another seat.”
Dan blijk ik geen enkele comfort seat te mogen kiezen.

Verder reserveerde ik de eerste acht dagen in Yuma.
En mailde aan het geweldige apartment complexje in Kayenta, UT dat ik vorige maand wat teleurgesteld was geweest toen ik er binnenstapte na de geweldige plaatjes op hun site.

*Mijn* optrekje oogde nl wat sober afgezet tegen de andere op de site.
Toch wou ik graag terugkomen. Nu acht dagen ipv de vier vorige maand.
En als het kón dan alsjeblieft het mooiste appartement.
Waarbij ik dacht: anders neem ik gewoon weer dat miezerige geval want ik was er wel gelukkig.

Maar ik krijg net mail dat ik het superappartement krijg.
Voorpret.

Ik hoor er niet bij

Als ik niet droom dat ik mijn eindexamen niet heb gehaald, droom ik dat ik er ‘niet bij hoor’.
Vannacht had ik weer zo’n droom.
Ik was te eten bij mijn voormalige schoonfamilie = de familie van Lodewijk.
Enkele mensen waren aardig. Maar de belangrijkste mensen waren ongelooflijk vals, zo vals dat ik maar weg ging.

Vandaag mail ik met de vrouw (Chris) die me heeft uitgenodigd mee te gaan naar Edita Gruberova in Baden-Baden.
Me uitdagend. Was ik wel een ‘hard core fan’?!
En van het een kwam toen het ander waarvan ik nu al geruime tijd zeer veel spijt heb.

Vandaag mail ik om concretere afspraken te maken.
Waar treffen we elkaar? Voor de voorstelling of op de stoelen (dat laatste).
En hoe doet zij dat met eten? Want vóór de voorstelling is wel heel vroeg als die om 18.00 uur begint maar als we na 21.30 uur nog anderhalf uur wachten tot ZIJ het theater heeft verlaten en is toegejuicht en handtekeningen heeft uitgedeeld, dan wordt het toch wel heel erg laat.

En wat zegt Chris? Dat zij na de voorstelling met een aantal hard-core fans gaat eten.
Waar ik niet bij hoor.
Zodat ik eerst even check of ze écht bedoelt dat ik niet mee mag en dat klopt want de hard-core fans zijn tevens ‘friends’ (ik niet).
Dus mail ik dat ik dan na het toejuichen van Edita zal wegsluipen.
Wat ik zelf behoorlijk zielig vind klinken zodat ik stiekem hoop dat zij terugmailt: welnee, joh! tuurlijk ga jij gewoon mee!

Maar dat doet ze niet.

Leuk

Schouders eronder, zeg ik tegen mezelf.
En dan zit ik op Facebook in de Edita-group en zie dat de schrijver van haar eerste biografie (Niels Rishoi) ook langskomt – hoewel hij niks bijdraagt.
Ik overwin het een en ander en vraag om vrienden te worden.
Hij accepteert me.
En het zegt niks want wie weet accepteert hij iedereen (hoewel.. met 216 vrienden) maar ik zie het als een ‘nu gewoon meedoen en niet simmen’.

Wat niet zo moeilijk is zo aan de PC vér van echte mensen.
Maar hopelijk beklijft iets.
En anders ga ik bibberend en met een knoop in mijn maag (naast de brok in de keel) naar het verre Baden-Baden en zie dan maar hoe ik me red.

Er is geen ’terug’ meer.

Niks aan te doen – ik móet

Nu mijn ticket is gearriveerd staat er tussen mij en de reis naar Baden-Baden niets meer tenzij ik op sterven na dood raak door een gruwelijke ziekte of een moordaanslag.

R. legde me gisteren wat nuttige dingen uit.
Zoals dat je in Duitsland koffie kunt drinken en tegelijk een broodje eten.
Dit om het probleem ‘wat te doen nu ik niet voor € 12 ontbijt heb bijbetaald’ op te lossen.

Ander probleem is: wanneer eet ik wanneer de voorstelling om 18.00 uur begint en ik na afloop (= half tien) nog zeker anderhalf uur bij de artiestenuitgang moet staan wachten tot ZIJ zich vertoont.
R. zegt: ga om 5 uur een glas wijn drinken en eet wat hapjes.

R. is namelijk een ervaren Europa-reiziger.

Zelf begin ik nu te denken over: welk boek neem ik mee.
Want een reis naar Baden-Baden is niet zo ver als naar Phoenix maar toch ook wel érg ver (vliegen-trein-trein-vliegen) zodat een boek dat me kan afleiden van dat gedoe zeer welkom is.
En: welk koffertje.
Want mijn vaste reiskoffertje is wat overdreven voor wat erin zal zitten.
Maar zal wat ik meeneem aan outfit niet kreuken als ik kies voor een kleinere verpakking.

Ik beloof mezelf dat ik hier pas zondag over hoef te denken.
Concreet denken dus.
Wel tok-tokkel ik even tegen mijn hoofd: kan het vannacht een keer zónder nachtmerrie(s)?
Dank u.